"Ik studeer voor onderwijzeres in Sint-Niklaas."
...

"Ik studeer voor onderwijzeres in Sint-Niklaas.""Dat ik voor mijn studie naar Sint-Niklaas uitweek, was niet zo'n voor de hand liggende keuze. Maar mijn vriendinnen gingen daarheen, omdat ze daar een heel specifieke richting konden volgen. Zij overtuigden me om mee te gaan. In die school was ik de enige West-Vlaming. Dat was zo slecht nog niet. Ik lette extra op mijn uitspraak, iets waar de opleiding heel veel belang aan hechtte. Zeker bij een West-Vlaamse. (stilte) Maar het is toch een flop geworden. Na een jaar ben ik met die studie gestopt. Het was mijn ding niet. Misschien heb ik er ook wel mijn broek aan geveegd. (lacht) Daarnaging ik meteen de arbeidsmarkt op. Vandaag werk ik als administratief medewerkster en verkoopster bij Flament, een bedrijf in mijn straat dat gespecialiseerd is in brand-, sproei- en meststoffen. Afwisselend werk, met zeer veel sociaal contact. Daarnaast ben ik schoonheidsspecialiste in bijberoep, een job die ik met veel passie doe.""Soms mis ik op mijn studentenkamer de gezellige drukte van thuis.""Thuis waren we met vijf kinderen, dus er was altijd leven. Ik was de vierde, kakkernest Francesco kwam nog eens acht jaar later. Wij twee hingen het felst aan elkaar. Hoe het is om de zus van een bekende politicus te zijn? We zijn heel trots op hem en wat hij bereikt heeft. Zelf ben ik totaal niet bezig met politiek. Zelf meedoen aan verkiezingen is niets voor mij. Ik ken er te weinig van. Toch probeer ik wat op de hoogte te blijven. De mensen vragen me wel eens naar de politieke zaken waar Francesco mee bezig is. Dan wil ik natuurlijk niet uit de lucht vallen. (lacht) "Intussen heb ik een eigen gezin. In 2003 ben ik getrouwd voor de wet, twee jaar later voor de kerk. Samen kregen we twee zoontjes: Sebastiaan (10) en Benjamin (12). Een vriend heeft ons enkele jaren geleden een poets gebakken, door op onze Facebookpagina's te posten dat we pas getrouwd waren. Honderden felicitaties kregen we, terwijl we al meer dan tien jaar getrouwd waren.""Ons mama is drie jaar geleden gestorven. (stilte) Haar hele leven lang is ze ziek geweest en moest ze medicatie nemen. Ze heeft veel afgezien. Een lijdensweg. Op het einde is het heel snel gegaan, amper 64 jaar was ze.... We troosten ons met de gedachte dat ze verlost is van alle pijn. Met papa gaat het goed. Hij is nog áltijd bezig. Hij woont nu bij een vriendin. We zijn blij dat hij gelukkig is.""Ik bid af en toe. Of er iets is na de dood? Ik denk van wel.""Dat geloof ik nog altijd, ja. Ik zou het erg vinden als je dat niet doet. Bidden, dat is vooral me richten tot iets. Dat geef ik ook mee aan mijn kinderen. Elke dag voor ze naar school vertrekken of gaan slapen, geef ik hen een kruisje. Dat hebben we van mama meegekregen. Francesco is dan wel een liberaal, maar ik denk dat hij ook wel gelooft in iets. Toen mama stierf, zagen we buiten plots een prachtige regenboog. Een heel speciaal moment. Telkens als een van de kinderen een regenboog spot, nemen we een foto en delen we die in onze WhatsApp-groep. Dat is toch ook ergens geloven in iets? Dat geeft hoop. Durven zeggen dat je gelooft, is niet evident. Ik werd er indertijd niet op aangesproken, en nog steeds niet. Ik zou het me niet aantrekken ook.""Ik zal nooit dieren in huis nemen. Een hond vind ik vies. Overal die haren...""Heb ik dat gezegd? Oei... (lacht) Thuis hadden we indertijd geen dieren. Toen ik alleen ging wonen, haalde mijn vader de laatste twee hondjes uit een nestje in huis. Maar die bleken niet overeen te komen. Eén van die hondjes moest weg en die heb ik meegenomen naar huis: Bruno, een jack russell. Na Bruno hebben we nu Spike (2), opnieuw een jack russell. Een hele brave hond. Aan die belofte heb ik me dus niet gehouden." (lacht) "Tijdens de week doe ik aan sport: lopen, volleybal, fietsen en zwemmen."(lacht) "Dat was wat overdreven. Volleybal deed ik wel graag, maar dat ik dat zo veel heb gedaan... Zoals je op de foto kan zien, was ik toen een stuk zwaarder. In Sint-Niklaas belandde ik in een studentenclub. Dat betekende constant bier drinken, enzovoort. Daar begon ik zwaarder te worden. Op een bepaald moment zei ik: stop! Ik ben toen effectief gestart met sporten en op mijn voeding te letten. Dat heeft geholpen. Ik voel me nu veel beter.""Aan een Missverkiezing zou ik nooit deelnemen.""Ik heb dat allicht gezegd omdat ik me op dat moment niet zo goed in mijn vel voelde. Intussen werk ik in bijberoep als schoonheidsspecialiste. Hoe dat kwam? Tegen Francesco heb ik altijd gezegd: 'ga voor kapper, dat is iets voor jou'! Maar mijn vader had liever dat hij een stiel in het VTI leerde. Uiteindelijk ging Francesco toch voor coiffeur. We hadden zelfs het idee om samen een zaak op te starten, met Francesco als kapper en ik als schoonheidsspecialiste. Tien jaar geleden ben ik met die opleiding gestart. Maar toen ik mijn diploma behaalde, werd Francesco burgemeester van Staden. Daarom ben ik thuis zelf begonnen met Pur Elle.""Me inschrijven voor die cursus: ik heb echt die stap moeten durven zetten. Twintig jaar geleden had ik dat niet gedaan. (stilte) Vroeger was ik meer teruggetrokken en stil. Ik zou me niet laten doen, maar ik zou ook niet uit mijn schelp gekomen zijn. Ik ben veel zelfverzekerder geworden. Ik kan niet klagen: ik ben gelukkig getrouwd, heb twee gezonde kindjes, goed werk... Soms heb ik het gevoel dat het te mooi is om waar te zijn."Lees verder onder de foto