Onze stad telt heel wat cafés, maar in tal van zaken staat een man achter de toog. Dat is niet zo in 't Damberd in de Gentsestraat en in 't Elfde Gebod op het Kerkplein waar we respectievelijk Elly Ensink (59) en Eveline Demierbe (59) vinden. Beide dames werken samen met hun mannen in hun café, maar zijn ook vaak alleen achter de toog te vinden. "Je moet je mannetje kunnen staan in het horecaleven, maar vrouwen kunnen dat ook hoor", beginnen de twee cafébazinnen. "Je mag niet op je mondje gevallen zijn, maar dat waren we eigenlijk allebei niet voor we in het caféleven stapten, dus veel hebben we op dat vlak niet moeten bijleren!"
...

Onze stad telt heel wat cafés, maar in tal van zaken staat een man achter de toog. Dat is niet zo in 't Damberd in de Gentsestraat en in 't Elfde Gebod op het Kerkplein waar we respectievelijk Elly Ensink (59) en Eveline Demierbe (59) vinden. Beide dames werken samen met hun mannen in hun café, maar zijn ook vaak alleen achter de toog te vinden. "Je moet je mannetje kunnen staan in het horecaleven, maar vrouwen kunnen dat ook hoor", beginnen de twee cafébazinnen. "Je mag niet op je mondje gevallen zijn, maar dat waren we eigenlijk allebei niet voor we in het caféleven stapten, dus veel hebben we op dat vlak niet moeten bijleren!" Elly Ensink staat al 34 jaar achter de toog van 't Damberd. "Ik ben oorspronkelijk een Amsterdamse, maar ik kwam ettelijke jaren geleden in Roeselare wonen met mijn man Johan Vroman. 34 jaar geleden beslisten we dan om 't Damberd over te nemen en vestigden we ons hier in Izegem. Een keuze waar we nog altijd volledig achter staan. We genieten", weet Elly. "De jongste jaren zelfs meer dan ooit want twee jaar geleden hing het even aan een zijden draadje voor mij. Ik werd getroffen door een hartaanval en even zag het er heel slecht uit, ik lag zelfs negen dagen in coma. Gelukkig kwam ik erdoor. Sindsdien kijk ik toch wel een beetje anders tegen het leven aan. We moeten meer profiteren, al is dat een enorm cliché, het is gewoon zo." Eveline Demierbe heeft er een carrière als hoofdverpleegster in het UZ Antwerpen opzitten. 14 jaar geleden kwam ze zich met haar man Filip Vanacker in 't Elfde Gebod in Izegem vestigen. "Een hele ommezwaai zeiden veel mensen, al vond ik dat zelf wel meevallen. Het blijft een sociaal beroep, al is het natuurlijk volledig anders, dat wel. Je kan een café moeilijk met een ziekenhuis vergelijken", geeft Eveline toe. Een café runnen als vrouw is geen enkel probleem, aldus de twee dames. "De caféstiel is best een zwaar beroep, maar dat lukt wel, ook als vrouw. Het zijn vaak lange dagen, maar na al die jaren ken je jezelf en weet je wat je aankan", bevestigen beide barmoeders. "Ik sluit het café normaliter rond 23 uur", geeft Elly toe. "Dan is het mooi geweest en ik moet er 's morgens ook al vroeg uit. 't Damberd gaat om 10.30 uur al open en bovendien serveren wij 's middags ook een dagschotel dus die voorbereidingen moeten dan ook al getroffen zijn tegen dan."'t Elfde Gebod houdt er andere openingsuren op na. "Wij openen dagelijks pas om 17.30 uur, dus dat scheelt wel. Verschil is wel dat het hier dikwijls laat kan worden. Dan spreek ik over een uur of 3 of 4. Dat kan al tellen. Ons ritme is dus helemaal anders dan dat van Elly." Al die jaren een café runnen betekent ook pakken anekdotes. "Natuurlijk hebben wij al heel wat meegemaakt. We zouden allebei boeken kunnen vullen met de vele verhaaltjes die we door de jaren heen meemaakten", lachen de twee. "Uiteraard schrijf je dat niet op en vergeet je veel. Als iemand plots weer het café binnenstapt, komt nu en dan wel een anekdote terug. We hebben in onze carrières al heel wat afgelachen." De cafécultuur mag dan stilaan veranderen, toch hebben zowel Elly als Eveline een vaste garde stamgasten. "Het is fijn om mee te leven met de mensen. Je ziet sommigen wekelijks of zelfs dagelijks en je maakt samen heel wat mee. Dat schept een band." "De smartphone maakte de afgelopen jaren enorm zijn opmars en dat zorgt wel dat het sociaal contact soms wat minder is. Toch zijn we beiden niet te beroerd om daar een opmerking over te geven als het té wordt. Je mag dat ook wel doen als cafébazin!" Beide cafédames zijn 59 jaar, maar aan stoppen denken ze nog niet. "Zolang de gezondheid mee wil en we met plezier elke dag ons café opendoen, denken we niet aan stoppen. We hebben voorlopig nog geen plannen om met pensioen te gaan. Afwachten wat de toekomst brengt en hopen dat we er nog lang kunnen zijn voor onze cafégasten." (MV)