Wie in januari en februari nog eens naar de Last Post onder Menenpoort ging, zal het misschien al gemerkt hebben. Er staat heel wat minder volk dan vorig jaar. "De maanden januari en februari zijn altijd de rustigste maanden geweest", zegt voorzitter Benoit Mottrie van Last Post Association. "In december was het wel nog heel druk. Normaal zal het vanaf Anzac Day in april weer drukker zijn. De Australiërs en Nieuw-Zeelanders herdenken dan hun landgenoten. Er zijn nog steeds veel groepen die komen kijken, maar misschien iets minder individuen. Een grote terugval verwachten we niet. We stonden met Ieper vijf jaar in het ...

Wie in januari en februari nog eens naar de Last Post onder Menenpoort ging, zal het misschien al gemerkt hebben. Er staat heel wat minder volk dan vorig jaar. "De maanden januari en februari zijn altijd de rustigste maanden geweest", zegt voorzitter Benoit Mottrie van Last Post Association. "In december was het wel nog heel druk. Normaal zal het vanaf Anzac Day in april weer drukker zijn. De Australiërs en Nieuw-Zeelanders herdenken dan hun landgenoten. Er zijn nog steeds veel groepen die komen kijken, maar misschien iets minder individuen. Een grote terugval verwachten we niet. We stonden met Ieper vijf jaar in het middelpunt van de belangstelling en daar zullen we nog een tijdje de vruchten van plukken. We merken dat ook aan de vele speciale aanvragen die we blijven krijgen. Anderzijds zullen we de grote dagen zoals we die in de eeuwherdenking gehad hebben, wellicht niet meer terugzien."Voor de Last Post Association is de omvang van het publiek ook niet de drijfveer om iedere dag de Last Post te doen. "In de jaren zestig en zeventig stonden er misschien vijf mensen, twee klaroeners en twee politieagenten, dus we hebben veel ergere tijden gekend", vervolgt Benoit Mottrie. "We doen het dan ook niet voor de toeristen, maar wel voor de mensen wiens namen op de Menenpoort staan. Dat is onze motivatie, en die verandert niet. Of er nu vijf of duizend mensen staan, dat maakt niet uit. Integendeel, als er veel volk staat heb je vaak bijkomende problemen die de sereniteit van de ceremonie in de weg kunnen staan. Zijn we een attractie voor toeristen? Ja. Maar willen we dat zijn? Daarop is het antwoord duidelijk: neen."Ondertussen telt de Last Post Association bijna 1.000 leden, onder wie 50 lifetime members. De organisatie heeft twee deeltijdse werkkrachten in dienst die het secretariaat doen. Zeven klaroeners staan paraat om dagelijks de bekende noten te blazen onder Menenpoort. Tot enkele weken geleden waren ze nog met acht, maar recent stopte Dirk Vandekerckhove. "Dirk besliste zelf om te stoppen", verklaar Benoit Mottrie. "Met zeven klaroeners lukt het ook prima. Wie zelf klaroener wil worden, moet brandweerman worden. Dat is een van de vele tradities die we in de Last Post Association in ere houden. Om de week moeten de klaroeners paraat zijn voor de Last Post. Dat vraagt zeker toewijding, maar anderzijds is het een eer om het te mogen doen. Het zijn zeker geen professionele muzikanten, en dat hoeft ook niet, maar we proberen toch het niveau niet uit het oog te verliezen. We kunnen ons ook niet permitteren om te veel valse noten te laten horen."Zoals in de statuten vermeld, is de Last Post Association van plan om tot in de eeuwigheid de Britse soldaten van de Menenpoort te blijven herdenken. "Daarbij houden we de lijn aan zoals die bij de oprichting in 1928 werd opgezet. We laten ons niet gebruiken voor de politiek of de vredesbeweging. We zijn er om de gevallen soldaten te herdenken. Het is zeker niet de bedoeling om er een show van te maken. We zijn en blijven een herdenkingsorganisatie met eer en respect."