Hubert Degroote zou op 15 november 90 jaar geworden zijn, maar de corona-epidemie stak er een stokje voor. Op 22 maart werd hij binnen gebracht op de spoedafdeling van het Jan Ypermanziekenhuis. Na negen dagen vechten verloor hij de strijd. "Hij had ook hartproblemen en voelde zich al een tijdje niet zo goed", vertelt jongste dochter Valérie. "Op 22 maart brachten we hem naar de spoed omdat hij zo snel achteruit ging. Daar zagen ze dat hij corona had."

Mocht hij het nieuwe coronavirus niet gekregen hebben, ging Hubert het wellicht nog enkele jaren uitzingen. "Papa was nog heel goed te been", vervolgt Valérie. "Hij ging nog overal naartoe met de auto. Je voelde wel de laatste maanden dat het achteruitging omdat hij minder interesse had in zijn hobby astronomie. De laatste keer dat het maansverduistering was, had hij foto's genomen en zei hij dat hij zich ervoor schaamde. 'Vroeger waren mijn foto's veel beter', zei hij. Dat was ook zo. Hij heeft destijds met heel veel van zijn foto's in vakbladen als Heelal en Zenith gestaan. Vroeger stuurde hij vaak foto's op naar weermannen Armand Pien en Frank Deboosere die dan getoond werden op televisie. Hij was ook bij AstroLab Iris. Het was echt een passie. Ooit ging hij zelfs alleen naar Curaçao om een zonsverduistering te zien. Hij had zijn eigen koepel, maar kwam er de laatste maanden niet meer zo veel, ook omdat het 's nachts was en hij een ladder moest beklimmen."

Geen deftig afscheid

Het steekt bij Valérie dat ze geen deftig afscheid kon nemen van haar papa. "Mijn zus Viviane, die genezen was van corona, was aanvankelijk de enige die hem mocht bezoeken. Later mocht er nog een andere zus een bezoekje brengen. Hij heeft dan via een videogesprek met ons kunnen praten. Dat was de laatste keer dat ik hem gezien heb. Het was net op mijn verjaardag 28 maart. Achteraf was ik wel tevreden. Het was een goed gesprek. Ik had gezegd dat hij 46 jaar geleden ook in het ziekenhuis was, weliswaar voor iets plezants dan. Dat kon hem wel opbeuren. Ik was toen al zeker dat hij het niet ging redden. Het was de manier waarop hij onze moeder aansprak met 'matje'. Hij zei: 'matje, over twee weken ben ik weer thuis'. Hij had de laatste dag van de verpleegster nog een Kriek gekregen. Dan weet je dat ze dat niet gaan geven aan mensen die erdoor komen. De nacht voordat hij gestorven is, werd er nog een filmpje gemaakt. Hij had nog steeds die sprankel in zijn ogen. Hij heeft zich heel kranig gehouden en geprobeerd om het voor iedereen comfortabel te maken en positief te maken."

Ook mama Yvette besmet

De zussen houden ondertussen nog steeds hun hart vast want hun mama Yvette Blanchaert (87) ligt ondertussen ook in het Jan Yperman Ziekenhuis met een coronabesmetting. "Ze heeft koorts, maar verder geen symptomen", zegt Valérie. "Maar ze behoort ook tot de risicogroep, niet alleen door haar leeftijd maar ook omdat ze de ziekte van Kahler heeft, een soort kanker. Een half uur nadat we haar vertelden dat papa overleden was, stond de ambulance daar om haar naar spoed te brengen. Ze zit daar alleen op haar kamertje. Er mag geen familie bij. Het is heel zwaar voor haar. Iedere dag bellen we. Een van haar kleinkinderen werkt in het ziekenhuis. Hij mag één keer per dag met beschermende kledij binnen in haar kamer, maar dat is het."

Hubert Degroote was geen onbekende in Ieper. Hij begon op z'n 14de te werken in de toenmalige tandartspraktijk Grymonprez, op het Colaertplein in Ieper. Langs de Rijselseweg baatte hij samen met Yvette ook 17 jaar café De Fontein uit. Na hun pensioen gingen ze in de Dikkebusvijverdreef wonen. Daar legde hij zich steeds meer toe op de astronomie. "We zien heel wat rouwbetuigingen die komen van allerlei organisaties die met astronomie te maken. Als je zijn naam intypt in Google zie je tal van foto's van foto's genomen door papa", zegt Valérie trots.

Plechtigheid in juni

Naast Valérie (46) had Hubert nog zes andere dochters: Martine, Marianne, Viviane, Sylviane, Christine en Claudine. Hij had negen kleinkinderen en ondertussen vijf achterkleinkinderen. "Ook omdat ons ma in het ziekenhuis ligt kunnen we geen begrafenisplechtigheid doen. Dat gaan we uitstellen tot juni. Vandaag werd hij gecremeerd en vrijdag is het de begrafenis van de urne waar we dus enkel met de dochters, schoonzoons en kleinkinderen naartoe kunnen, enkel op het kerkhof. Dat is voor mij momenteel nog moeilijk te bevatten. Als je ouders bijna negentig zijn, dan hou je er rekening mee dat ze er op een dag niet meer zullen zijn, maar het is vooral de manier waarop die we zo erg vinden. Je ziet dat hij alleen is en je voelt onmacht. We vinden het vooral erg dat mijn ma hem niet meer gezien heeft. Ze hebben elkaar letterlijk gekruist: op de dag dat mijn vader overleed werd mijn moeder naar spoed gebracht", besluit Valérie. (TOGH)

Hubert Degroote zou op 15 november 90 jaar geworden zijn, maar de corona-epidemie stak er een stokje voor. Op 22 maart werd hij binnen gebracht op de spoedafdeling van het Jan Ypermanziekenhuis. Na negen dagen vechten verloor hij de strijd. "Hij had ook hartproblemen en voelde zich al een tijdje niet zo goed", vertelt jongste dochter Valérie. "Op 22 maart brachten we hem naar de spoed omdat hij zo snel achteruit ging. Daar zagen ze dat hij corona had."Mocht hij het nieuwe coronavirus niet gekregen hebben, ging Hubert het wellicht nog enkele jaren uitzingen. "Papa was nog heel goed te been", vervolgt Valérie. "Hij ging nog overal naartoe met de auto. Je voelde wel de laatste maanden dat het achteruitging omdat hij minder interesse had in zijn hobby astronomie. De laatste keer dat het maansverduistering was, had hij foto's genomen en zei hij dat hij zich ervoor schaamde. 'Vroeger waren mijn foto's veel beter', zei hij. Dat was ook zo. Hij heeft destijds met heel veel van zijn foto's in vakbladen als Heelal en Zenith gestaan. Vroeger stuurde hij vaak foto's op naar weermannen Armand Pien en Frank Deboosere die dan getoond werden op televisie. Hij was ook bij AstroLab Iris. Het was echt een passie. Ooit ging hij zelfs alleen naar Curaçao om een zonsverduistering te zien. Hij had zijn eigen koepel, maar kwam er de laatste maanden niet meer zo veel, ook omdat het 's nachts was en hij een ladder moest beklimmen."Het steekt bij Valérie dat ze geen deftig afscheid kon nemen van haar papa. "Mijn zus Viviane, die genezen was van corona, was aanvankelijk de enige die hem mocht bezoeken. Later mocht er nog een andere zus een bezoekje brengen. Hij heeft dan via een videogesprek met ons kunnen praten. Dat was de laatste keer dat ik hem gezien heb. Het was net op mijn verjaardag 28 maart. Achteraf was ik wel tevreden. Het was een goed gesprek. Ik had gezegd dat hij 46 jaar geleden ook in het ziekenhuis was, weliswaar voor iets plezants dan. Dat kon hem wel opbeuren. Ik was toen al zeker dat hij het niet ging redden. Het was de manier waarop hij onze moeder aansprak met 'matje'. Hij zei: 'matje, over twee weken ben ik weer thuis'. Hij had de laatste dag van de verpleegster nog een Kriek gekregen. Dan weet je dat ze dat niet gaan geven aan mensen die erdoor komen. De nacht voordat hij gestorven is, werd er nog een filmpje gemaakt. Hij had nog steeds die sprankel in zijn ogen. Hij heeft zich heel kranig gehouden en geprobeerd om het voor iedereen comfortabel te maken en positief te maken."De zussen houden ondertussen nog steeds hun hart vast want hun mama Yvette Blanchaert (87) ligt ondertussen ook in het Jan Yperman Ziekenhuis met een coronabesmetting. "Ze heeft koorts, maar verder geen symptomen", zegt Valérie. "Maar ze behoort ook tot de risicogroep, niet alleen door haar leeftijd maar ook omdat ze de ziekte van Kahler heeft, een soort kanker. Een half uur nadat we haar vertelden dat papa overleden was, stond de ambulance daar om haar naar spoed te brengen. Ze zit daar alleen op haar kamertje. Er mag geen familie bij. Het is heel zwaar voor haar. Iedere dag bellen we. Een van haar kleinkinderen werkt in het ziekenhuis. Hij mag één keer per dag met beschermende kledij binnen in haar kamer, maar dat is het."Hubert Degroote was geen onbekende in Ieper. Hij begon op z'n 14de te werken in de toenmalige tandartspraktijk Grymonprez, op het Colaertplein in Ieper. Langs de Rijselseweg baatte hij samen met Yvette ook 17 jaar café De Fontein uit. Na hun pensioen gingen ze in de Dikkebusvijverdreef wonen. Daar legde hij zich steeds meer toe op de astronomie. "We zien heel wat rouwbetuigingen die komen van allerlei organisaties die met astronomie te maken. Als je zijn naam intypt in Google zie je tal van foto's van foto's genomen door papa", zegt Valérie trots.Naast Valérie (46) had Hubert nog zes andere dochters: Martine, Marianne, Viviane, Sylviane, Christine en Claudine. Hij had negen kleinkinderen en ondertussen vijf achterkleinkinderen. "Ook omdat ons ma in het ziekenhuis ligt kunnen we geen begrafenisplechtigheid doen. Dat gaan we uitstellen tot juni. Vandaag werd hij gecremeerd en vrijdag is het de begrafenis van de urne waar we dus enkel met de dochters, schoonzoons en kleinkinderen naartoe kunnen, enkel op het kerkhof. Dat is voor mij momenteel nog moeilijk te bevatten. Als je ouders bijna negentig zijn, dan hou je er rekening mee dat ze er op een dag niet meer zullen zijn, maar het is vooral de manier waarop die we zo erg vinden. Je ziet dat hij alleen is en je voelt onmacht. We vinden het vooral erg dat mijn ma hem niet meer gezien heeft. Ze hebben elkaar letterlijk gekruist: op de dag dat mijn vader overleed werd mijn moeder naar spoed gebracht", besluit Valérie. (TOGH)