Huis over? Geef het aan het bisdom

Minstens zeventig gezinnen in armoede of op de vlucht aan een dak boven het hoofd helpen: dat wil het bisdom Brugge tegen 2020 bereiken. Daarvoor is het in elke pastorale eenheid op zoek naar minstens één pand. “Naast vrijgekomen pastorieën en kloosters hopen we ook dat parochianen spontaan een extra eigendom ter beschikking stellen”, klinkt het ambitieus. Een bisdom dat zelf woningen zoekt én daar mensen opvangt: een primeur voor ons land.

Bisschop Lode Aerts en Koen Steels. (GF)

“Voor alle duidelijkheid: we zijn geen professionals”, legt Jan Steel van het bisdom uit. “We willen ook geen sociaal verhuurkantoor zijn, wel een aanvulling op het bestaande aanbod van OCMW’s en sociale huisvestingsmaatschappijen.”

Waarom het bisdom Brugge dit doet? “Er zijn al heel wat initiatieven, maar zij kunnen niet alle noden opvangen”, zegt Jan Steel. “De vraag naar betaalbare woningen is groter dan het aanbod. Wij willen helpen, ondanks onze beperkte middelen. Vanuit de bestaande netwerken krijgen we geen tegenkanting, integendeel. Het is ook onze opdracht. De Kerk zegt dat ze de mensen graag ziet. Als we als Kerk geloofwaardig willen zijn, moeten we de daad bij het woord voegen. De paus merkt het ook op: elke migrant die aan onze deur klopt, is een kans om Christus te ontmoeten. Hij heeft liever een gehavende Kerk dan dat we mensen in nood niet helpen.” Het bisdom zoekt parochianen die een pand ter beschikking willen stellen. Of die het zelfs willen schenken.

“Als we als Kerk geloofwaardig willen zijn, moeten we de daad bij het woord voegen”

“Van een koppel mogen we hun tweede appartement in Tielt gebruiken”, zegt Jan Steel. “Daar vangen we momenteel een zwanger Syrisch koppel op (zie pagina hiernaast, red). De huur wordt betaald door de pastorale eenheid, tot de mensen die er wonen daar zelf toe in staat zijn. We staan open voor alle mogelijkheden, ook binnen het bisdom zelf. Zo kwam in Hooglede recent de pastorie vrij, waar we nu een gezin op de vlucht opvangen. We kijken ook naar het patrimonium van kerk- en kloostergemeenschappen. In Knokke groepeerden de zusters van Onze-Lieve-Vrouw ten Bunderen zich, waardoor er een huis vrij kwam. Dat mogen we nu gebruiken. Een andere optie is een pand kosteloos verwerven. In Oostende kregen we via de vzw Dekenij een huis in ons bezit. Op dit moment zijn er 25 projecten lopende.”

“Wat ons hier opvalt? De rust. In Aleppo wonen 4 miljoen mensen, hier 15.000…”

Het bisdom wil de mensen in armoede of op de vlucht integreren in de lokale gemeenschap. “Hen laten verbinden met de buurt”, noemt Jan Steel het. “Daarvoor zoeken we vrijwilligers. Mensen die in hun vrije tijd vluchtelingen willen vergezellen naar school of daklozen wegwijs maken in de papiermolen van het OCMW. Een intensief engagement, maar toch zijn er al een aantal mensen kandidaat. Vooral omdat het heel concreet is, dicht in de buurt. Zo liet een Torhouts gezin weten dat het klaar staat, mocht er in hun stad een gezin opgevangen worden.”

“We willen die mensen in armoede of op de vlucht een herstart geven. Ze mogen niet afhankelijk worden van ons. We zullen hen stimuleren om mettertijd zelf iets te zoeken, maar dat hoeft niet. Net zoals we ook niet verlangen dat ze naar de kerk komen. Ze zijn welkom, maar hun welzijn staat voor ons voorop.”

Wie aan dit project wil meewerken, kan contact opnemen met Filip Carpentier via filip@diaconie.be.

“Nu Belg worden en gaan studeren”

Huis over? Geef het aan het bisdom
© Davy Coghe

“Willen jullie een Syrisch gezin omarmen?” Die vraag kregen de mensen van de pastorale eenheid Sint-Jakob Tielt-Pittemeind maart van het bisdom Brugge. Een koppel vijftigers ving de oproep van het bisdom op en besloot om hun tweede verblijf, een appartement in het centrum van Tielt, ter beschikking te stellen. “Dat kwam als een complete verrassing. Daar waren we niet op voorbereid”, zegt pastoor-deken Filiep Callens. “Maar omdat we het zo belangrijk vonden, zijn we er meteen mee akkoord gegaan. Het moest heel snel gebeuren, een week later zou er al een gezin aankomen.” In allerijl werden meubels uit de kringloopwinkel gehaald om het appartement aan te kleden. Vrijwilligers verhuisden alles naar de eerste verdieping, andere parochianen kwamen langs met huishoudspullen en giften.

Stampvolle auto

Twee leden van de parochiale eenheid, parochie-assistente Martine Devliegere en diaken Chris Nemegheer, pikten op 26 maart hun Syrisch gezin op: George Jawlakh (28) en zijn zwangere vrouw Mirna Shammas (26) uit Aleppo.

“Mijn auto zat stampvol spullen”, vertelt Chris Nemegheer. “Een van de deuren kon zelfs niets meer helemaal dicht, waardoor de auto de hele terugrit tuutte. (lacht) Desondanks hebben we de hele weg met elkaar gepraat. Vanaf het eerste contact was er een band, alles verliep zeer hartelijk. Gelukkig spreken ze Engels. Veel andere Syrische gezinnen kunnen enkel Arabisch.”

“Het is een voordeel dat ze beiden christen zijn”, zegt Martine. “Er is respect voor vrouwen, man en vrouw zijn gelijk voor hen.”

Huur uit spaarpotje

“De pastorale eenheid betaalt de huur van het appartement, die veel lager ligt dan wat de verhuurders zouden krijgen op de normale vastgoedmarkt”, vertelt pastoor-deken Filiep Callens. “Daarvoor doen we een beroep op ons spaarpotje en giften. Het koppel krijgt van ons 100 euro per week om voeding te kopen. Dat komt ongeveer neer op wat ze straks krijgen van het OCMW. Eens ze een eigen inkomen hebben, moeten ze de huur zelf betalen. Intussen leren beiden al volop Nederlands, ook al is dat in theorie pas nodig na de erkenning. En het lukt al aardig. Ze begrijpen wat we zeggen en kunnen hier en daar al iets in het Nederlands antwoorden. Na enkele maanden! De wil om zich hier in te burgeren, zit er sterk in.”

Op de foto herkennen we v.l.n.r. parochieassistente Martine Devliegere, pastoor-deken Filiep Callens, George Jawlakh, Mirna Shammas en diaken Chris Nemegheer.
Op de foto herkennen we v.l.n.r. parochieassistente Martine Devliegere, pastoor-deken Filiep Callens, George Jawlakh, Mirna Shammas en diaken Chris Nemegheer.© Davy Coghe

“Ook voor ons is dit zeer verrijkend”, zegt Chris Nemegheer. “Je hoorde in het nieuws wel eens de naam ‘Aleppo’ vallen, maar je bleef daar niet echt bij stilstaan. Nu wordt het heel concreet en volg je alles met veel meer aandacht.”

Omsingeld door ISIS

Het Syrische koppel woont nu bijna vier maanden in Tielt. “Het voornaamste dat ons opvalt? De rust”, vertelt George. “In Aleppo wonen 4 miljoen mensen, hier 15.000… Tot eind 2016 was het in Aleppo heel erg onveilig. Achter iedere hoek schuilde de dood. Op elk moment van de dag en op elke plaats kon er een aanslag gebeuren of kon je doodgeschoten worden. Nu is het iets veiliger, maar alles is kapot: water- en elektriciteitsleidingen zijn stuk, er zijn geen communicatiemiddelen… Er is niets meer. En de stad is nog altijd omsingeld door IS. Niemand weet wat ze van plan zijn.”

“We willen Belg worden”, aldus George. “In Syrië had ik twee jobs: ik werkte in de mechatronica en bood psychologische steun. Mijn vrouw was kleuterleidster. Hier wil ik weer naar de universiteit gaan en een masterdiploma halen.”

“Heel gelukkig en dankbaar”

“De bevalling die er elk moment kan komen, krijgt eerst alle aandacht”, zegt Mirna. “Daarna wil ik iets doen met decoratie. Ik heb een diploma voor de financiële wereld, maar dat zegt me niets.”

“Onze familie – mijn vader, moeder, broer en zus én de ouders van mijn vrouw – zijn daar nog altijd”, vertelt George. “We hopen dat we ze zo snel mogelijk ook naar een veiliger land kunnen brengen. We zijn hier heel gelukkig. En dankbaar dat we door zulke vriendelijke mensen worden geholpen. We beseffen dat ze ook hun werk hebben en niet constant met ons bezig kunnen zijn. Maar we kunnen altijd op hen rekenen. Zoals recent, toen op een zondagmorgen onze deur dicht sloeg en de sleutel nog aan de binnenkant van de deur zat… Gelukkig kon Chris een slotenmaker vinden.” (lacht)

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.