Saxofoon blijft nog altijd de grote liefde voor Pieter, ook al wist hij tien jaar geleden al dat het makkelijker zou zijn om als violist of pianist carrière te maken. En dat bleek ook zo. "Saxofonisten zijn minder nodig in symfonische orkesten", zegt hij. "Dat is de realiteit. Toch ben ik blij dat ik het dirigeren ontdekt heb. Het is wat onverwachts op mijn pad gekomen, maar ik had niet gedacht dat ik het zo graag zou doen."
...

Saxofoon blijft nog altijd de grote liefde voor Pieter, ook al wist hij tien jaar geleden al dat het makkelijker zou zijn om als violist of pianist carrière te maken. En dat bleek ook zo. "Saxofonisten zijn minder nodig in symfonische orkesten", zegt hij. "Dat is de realiteit. Toch ben ik blij dat ik het dirigeren ontdekt heb. Het is wat onverwachts op mijn pad gekomen, maar ik had niet gedacht dat ik het zo graag zou doen.""Neen, vooral omdat ik gemerkt heb dat het dirigeren me goed ligt. Ik kan me ook uitleven op het podium dus in die zin is er weinig verschil met wat een spelend muzikant op het podium doet. Bovendien kan ik in de orkesten ook als componist mijn ei kwijt. Jaren geleden ging ik al van start als dirigent bij de jeugdharmonie van Kruisem en bij de harmonie van Langemark. Ik had de smaak te pakken. Nadien zijn de harmonie in Kruisem en de fanfare van Maldegem er nog bijgekomen. Bij de fanfare van Malderen ben ik dan weer gevraagd om er te komen dirigeren.""Tot vorige zomer woonden mijn vrouw en ik nog in Gent. Maar we hebben een huis gekocht in Desselgem dus nu is het wat verder.""Veel heeft met goed agendabeheer te maken, denk ik. Toch kan het geweldig druk zijn, zeker als er naast de wekelijkse repetities ook concerten op het menu staan. Elke avond van de week ben ik ofwel aan het dirigeren op een repetitie of aan het lesgeven. Ook de zaterdag ben ik de hele dag bezet. Alleen op zondag ben ik vrij, tenminste als er geen muziekoptreden is. Ik speel zelf bij het Belgian Saxophone Ensemble.""Zelf heeft ze ook heel wat afspraken staan op twee avonden in de week. (lacht) Bovendien speelt Josfien ook saxofoon in de harmonie van Langemark. Daar heb ik haar ook leren kennen. Op vrijdagavond gaan we dus samen naar de repetitie. We blijven dan vaak nog iets drinken of springen binnen bij haar ouders die daar wonen. Daarnaast gaat Josfien ook dikwijls mee naar concerten.""De bewondering voor mijn vader blijft hoor. Net als voor mijn moeder, die een zeer goede pianiste is. Mijn vader was lang dirigent van fanfares in Heestert en Vichte maar nu wil hij het iets rustiger aan doen. Hij speelt hij sax in twee van de orkesten die ik leid, namelijk in Kruisem en Malderen.""Dat zou kunnen maar dat doen we niet. Ik blijf na de repetities altijd wat langer plakken dan mijn vader wenselijk vindt. (lacht) Ik heb inmiddels overal wat vrienden in de muzikantenkringen en dus wil ik ook wel eens tijd nemen om na te kaarten.""Ik vind van wel. Het muzikantenbestaan, gecombineerd met de job in het kunstonderwijs, is de keuze van mijn hart. Geneeskunde zou een keuze met het verstand geweest zijn. Ik had schrik dat ik niet voldoende werkzekerheid zou hebben als muzikant, maar die angst bleek nergens voor nodig."Is er ook nog leven naast de muziek?"Mijn vrouw en ik sporten veel samen. Josfien is daarin het meest fanatiek. Het is dankzij haar dat ik binnenkort mijn tweede marathon zal lopen. Wekelijks gaan we ook samen een keer of drie vier trainen en dan komen we toch al snel aan 50 tot 60 km." (Freddy Vermoere)