Van de verwoestende brand in maart 2017 is aan de buitengevel van het appartementsgebouw in Blankenberge niets meer te zien. De flat, op wandelafstand van het strand van die wonderschone stad, heeft net nieuwe huurders gekregen. De advertentie van het immobiliënkantoor voor het 'gezellige, ruime appartement op de tweede verdieping' hangt nog op een bordje aan de straatkant maar de nieuwe huurders zijn zich al volop aan het installeren. "Ja meneer, we weten dat er een geschiedenis aan dit appartement hangt, maar dat maakt het voor ons nog niet vreemd om hier te komen wonen", zegt de nieuwe vrouw des huizes. "Uiteindelijk mag je in deze tijden al lang blij zijn als je een dak boven je hoofd hebt", klinkt het.
...

Van de verwoestende brand in maart 2017 is aan de buitengevel van het appartementsgebouw in Blankenberge niets meer te zien. De flat, op wandelafstand van het strand van die wonderschone stad, heeft net nieuwe huurders gekregen. De advertentie van het immobiliënkantoor voor het 'gezellige, ruime appartement op de tweede verdieping' hangt nog op een bordje aan de straatkant maar de nieuwe huurders zijn zich al volop aan het installeren. "Ja meneer, we weten dat er een geschiedenis aan dit appartement hangt, maar dat maakt het voor ons nog niet vreemd om hier te komen wonen", zegt de nieuwe vrouw des huizes. "Uiteindelijk mag je in deze tijden al lang blij zijn als je een dak boven je hoofd hebt", klinkt het. "Een vriend van mij vertelde dat hier een man gewoond heeft die ooit in Zeebrugge iemand vermoord heeft. Ik weet ook dat er hier een brand gewoed heeft, maar meer weet ik niet. En wil ik ook niet weten. Ik zou graag nog rustig kunnen slapen", zegt de dame voor ze aan de grote schoonmaak van het appartement begint. En ja, er is wel degelijk heel wat meer gebeurd in het appartement dan 'alleen maar' een brand. Tot voor de vreselijke feiten begin maart 2017 kende vrijwel niemand in Blankenberge Renate Bolte. De 71-jarige vrouw van Duitse komaf kwam in 2001 op het kleine zolderflatje in de Koninginlaan wonen, nadat ze in Nederland problemen met de fiscus had gehad. Ondanks haar hoge leeftijd werkte ze nog altijd als freelance vertaler en eindredacteur van diverse natuurboekjes. Dat bracht net genoeg op - zo'n 1.800 euro bruto per maand - voor de huur van haar appartementje, haar sigaretten en haar dagelijkse koffietje in een tearoom. Twee jaar later kwam ook haar zoon Oliver bij haar wonen, nadat de ene na de andere relatie op de klippen was gelopen. Veel hulp hoefde Renate van haar oogappel echter niet te verwachten: Oliver blonk vooral uit in uitslapen, strandjutten, gokken in het casino en wapens verzamelen. De boodschappen naar boven dragen: dat moet zo ongeveer zijn enige bijdrage in het huishouden geweest zijn. Al de rest zou mutti wel doen. Renate klaagde er steen en been over tegen haar weinige vriendinnen. "Ik heb hem compleet verkeerd opgevoed", gaf ze ook toe aan haar ex-man, die zelf nooit naar Oliver had omgekeken. Oliver zelf leidde in Blankenberge al helemaal een spookbestaan. In veertien jaar maakte hij geen enkele vriend, behalve dan Norbert - Bert - Bocher, die hij leerde kennen tijdens het strandjutten. Alhoewel, Bocher vond 'Mark', zoals Oliver zich liet noemen, zo'n vreemde vogel dat hij de wijkagent over hem tipte.Een groepje mountainbikers vond op dinsdagavond 7 maart 2017 het lichaam van Bert Bocher langs het jaagpad in Zeebrugge. "Twee kogels in het hoofd, zo'n vier uur geleden overleden", stelde de wetsdokter vast. De politie was nog volop bezig met het tactisch onderzoek in de moordzaak toen in de loop van de nacht een melding binnen kwam over een hevige brand in de Koninginlaan in Blankenberge. Acht brandhaarden telde de branddeskundige, duidelijk aangestoken dus. Maar dat was niet het enige verdachte. In de slaapkamer vonden brandweerlieden het lichaam van Renate Bolte. Het half verkoolde lijk lag, opgebonden met een netwerkkabel, in een kartonnen doos met daarop de resten van een nachtkastje. Van de andere bewoner van het appartement, Renates zoon Oliver, was geen spoor te bekennen. "Ik had de deur op nachtslot gezet, dus alleen iemand met een sleutel kon naar binnen of naar buiten. En zijn mountainbike is weg", wist de onderbuurman. Bij de politie gingen alle alarmbellen af. Beide moordzaken bleken met elkaar verbonden te zijn: de 'Mark' voor wie Bert Bocher hen was komen waarschuwen en de zoon van Renate die verdwenen was, waren één en dezelfde persoon: Oliver Bolte. Een dubbele moordenaar, op de vlucht met de mountainbike en de kredietkaart van zijn moeder.Heel lang heeft de vlucht van Bolte niet geduurd. Om de eenvoudige reden dat het moederskindje allesbehalve wist hoe hij voor zichzelf moest zorgen. Na een nacht in een vogelkijkhutje langs de Damse Vaart gaf hij het al op en stapte hij zelf naar de politie. "Ik wil zo snel mogelijk alles bekennen. Het wapen zit in mijn rugzak", vertelde hij de agenten. Eerst probeerde Bolte hen nog wijs te maken dat Bert Bocher zijn moeder Renate had vermoord en dat hij hem daarom twee kogels door het hoofd gejaagd had. Toen de wetsdokter achteraf gezien verkeerdelijk opperde dat zijn moeder nog leefde toen de brand uitbrak, veranderde hij zijn versie. "Mijn moeder vroeg me om haar te helpen met euthanasie. Ze wou daar geen dokters bij betrekken. Via Bert ben ik dan aan pillen geraakt. Rohypnol, op het dark web. Ik heb ze in de smoothie van mijn moeder gemengd en ze viel in slaap. Maar plots lag ze daar te schudden op bed, vreselijk om te zien. Ik heb haar op haar buik gelegd, mijn mes (in werkelijkheid een machete met een lemmet van bijna een halve meter, LK) genomen en in haar nek gehakt. Het was meteen gedaan", gaf hij toe. Bolte vertelde voorts dat hij daags nadien Bert Bocher tegen kwam op de tram, gloeiend kwaad werd omwille van de gruwelijk fout gelopen 'euthanasie' en het moordplan beraamde. "Eerst zijn we nog frieten gaan eten - ik betaalde - omdat het nog te klaar was buiten. Dan lokte ik hem mee naar het jaagpad en heb twee keer op hem geschoten. Toen ik thuis kwam, rook ik die misselijkmakende geur uit de slaapkamer. Ik heb het op een zuipen gezet, de kattenbak over het lijk van mijn moeder uitgegoten, twee flessen Zippo brandstof uitgegoten en alles in brand gestoken", klonk het emotieloos.Een dubbele bekentenis, case closed, zo leek het. Maar het motief voor beide moorden bleef de onderzoekers kopzorgen bezorgen. Niemand in de omgeving van Renate Bolte had in de maanden voordien gemerkt dat de vrouw levensmoe was. Ook haar huisdokter niet. De avond van de moord had ze nog de huishuur en enkele facturen betaald. In een mail aan haar werkgever noemde ze zich 'nog altijd jong van hart'. Een reconstructie van de feiten bracht weinig opheldering op het vlak van het motief. Bolte bleef bij zijn versie, de speurders bleven op hun honger. In de aanloop naar het assisenproces werd het nog even spannend toen Oliver Bolte vier maanden na de dubbele moord dreigde vrij te komen door een procedurefout. Door een vergetelheid op de griffie van de raadkamer had hij niet op tijd te horen gekregen waar en wanneer hij voor de rechter moest verschijnen voor de verlenging van zijn aanhouding. Toen zijn toenmalige advocate daar telefonisch naar informeerde bij de griffie, was de termijn al verstreken. De advocate vroeg én kreeg dan ook de vrijlating van haar cliënt maar het Brugse parket had al een plan B klaar. Om 16 uur werd Oliver Bolte netjes vrijgelaten, drie minuten later hield de onderzoeksrechter hem al opnieuw aan voor verboden wapendracht. Nood brak bijna wet maar Bolte bleef in de cel, tot hij voor de volksjury moest verschijnen.Het proces startte in januari vorig jaar. Heel erg tegen zijn zin antwoordde Oliver Bolte op de vragen van voorzitter Steven Van Overbeke. Spijt betoonde hij amper. Al zeker niet over de moord op Bert Bocher. "Ik heb geen spijt van wat ik hem aangedaan heb. Wel dat ik hem ooit vertrouwd heb", schokte hij de nabestaanden van de man. Alleen voor zijn moeder liet hij in de beschuldigdenbank enkele krokodillentranen. "Ik heb dit nooit gewild", stamelde hij.Advocaat Kris Vincke, die optrad voor de burgerlijke partij, maakte brandhout van het hele euthanasieverhaal. "Indien hij Renate had willen bijstaan in haar levenseinde, dan had hij dat wel anders aangepakt. Maar de gruwel, het geweld waarmee hij tekeerging met zijn machete, tonen aan dat het om een koelbloedige moord gaat. Renate was de parasiet onder haar dak beu. Daarom moest ze dood. Bolte had dat met zoveel woorden tegen Bocher gezegd. En daarom moest Bert er ook aan. Dan probeert hij de moord op Renate nog in de schoenen van Bert te schuiven. Het is niet uit spijt dat hij zich aangegeven heeft, maar omdat hij niet wist hoe hij op eigen benen moest staan. Ik heb in mijn carrière zelden zoveel lafheid gezien", haalde de Beernemse pleiter keihard uit. De volksjury volgde hem integraal, zag geen enkele verzachtende omstandigheid en veroordeelde Oliver Bolte tot een levenslange gevangenisstraf. "De allerzwaarste straf voor de allerzwaarste misdaden. Wat u deed, is niet te vatten. Ik hoop dat u ooit mag beseffen wat u hebt aangericht", sprak voorzitter Steven Van Overbeke. Oliver Bolte zit nog steeds in de gevangenis van Brugge. Ten vroegste in 2032 maakt hij kans om vrij te komen.