Een aanrijding op de motor zette op 31 juli 2011 het leven van Hilde Goethals (36) op zijn kop. Meer, het hing aan een zijden draadje, want niet alleen was ze haar linker onderbeen en knie kwijt, ze liep ook veel breuken op, haar lever en een nier waren gescheurd en ze had bloedingen in haar hoofd.
...

Een aanrijding op de motor zette op 31 juli 2011 het leven van Hilde Goethals (36) op zijn kop. Meer, het hing aan een zijden draadje, want niet alleen was ze haar linker onderbeen en knie kwijt, ze liep ook veel breuken op, haar lever en een nier waren gescheurd en ze had bloedingen in haar hoofd. "Ik zat op de motor bij mijn toenmalige vriend, toen we langs de Westkerksestraat, ter hoogte van de Oude Gistelweg, door een auto werden aangereden. Ik kreeg de volledige klap op mijn linkerbeen, dat meteen afgerukt werd. Door de klap werd ik ook weggekatapulteerd, met veel gevolgen", blikt Hilde Goethals terug op die dramatische dag. Ze lag vijf weken in een coma. "Het was echt kantje boord of ik het zou overleven of niet."Na het ongeval moest Hilde een jaar en acht maanden revalideren. "Mijn grootste geluk was dat ik in de fleur van mijn leven was, veel sportte en daardoor een goede conditie had. Dat is mijn redding geweest. Ik had natuurlijk veel vragen: wat zal ik nog kunnen, zal ik nog kunnen werken en voor mezelf zorgen? Toen ik mijn prothese kreeg, ben ik kort daarna weer parttime gaan werken. Mijn mama heeft me hierbij toen enorm gemotiveerd", vertelt Hilde die werkt bij Vloot in Oostende.Enige tijd geleden vernam Hilde Goethals dat de firma Ottobock, gespecialiseerd in protheses, opnieuw een weekend zou organiseren om de sportblade te testen. "Ik heb me kandidaat gesteld. Je moest je motivatie neerschrijven en een foto bijvoegen. Ik stuurde de foto mee van de fotoshoot die ik enkele jaren geleden mocht doen voor Schoenen Pascale. En tot mijn vreugde werd ik geselecteerd.""Het was een enorme ervaring, met vallen en opstaan", lacht Hilde. "Je moet eerst de techniek aanleren om op die sportprothese te blijven rechtstaan, dat was niet zo evident. Daarna lukte het om een korte afstand te lopen. Het was een onbeschrijfelijk gevoel om na acht jaar weer te kunnen lopen. En voetballen, iets wat ik ook zo graag deed bij Ladies Oudenburg. Met de toffe groep hebben we allerlei spelletjes gespeeld, gelachen, ons geamuseerd, na een tijdje vergaten we de blade zelfs. En dat was uiteindelijk de bedoeling." "We werden het hele weekend door technici van de firma geholpen die de blade waar nodig aanpasten. We verbleven in een Van Der Valk Hotel en alles werd voor ons geregeld. Het enige waar we moesten aan denken, was de sportblade gebruiken.""In onze groep van 15 geamputeerden was er ook een meisje van 10 jaar dat net toen 11 werd. Ze was toch zo gelukkig om te kunnen lopen. Iedereen trouwens. Wie elke dag klaagt en zaagt, moest daar een uur geweest zijn", vindt Hilde Goethals, een straffe en optimistische jonge vrouw die positief in het leven staat. Het leven dat haar na wat ze heeft doorstaan, zo dierbaar is.Hilde is heel dankbaar voor wat ze heeft mogen ervaren en overweegt opnieuw te gaan sporten. "Dit te mogen meemaken, heeft zo'n deugd gedaan. Mijn prothesemaker is momenteel met vakantie, anders had ik al zo'n sportblade besteld. Ik zit nu nog op mijn roze wolk en zal hier binnen enkele weken misschien nuchter over beslissen", lacht Hilde."Wel moeten we de overheid duidelijk maken dat bewegen voor ons heel belangrijk is voor de conditie. Een tussenkomst bij de aankoop van de sportblade zou al een stap in de goede richting zijn. De prijs, ik denk tussen de 10.000 en 15.000 euro, weerhoudt me er nog van om een exemplaar aan te schaffen. Maar toch, het kriebelt. Ik hou jullie op de hoogte van mijn beslissing."