Annelies Vercouttere ontvangt ons in haar kantoor in basisschool De Smalle in Koolkerke, het kantoor van de schooldirecteur. Dat ze nu op die plaats zit en aan het hoofd staat van de school van haar jeugd, mag een klein wonder heten.
...

Annelies Vercouttere ontvangt ons in haar kantoor in basisschool De Smalle in Koolkerke, het kantoor van de schooldirecteur. Dat ze nu op die plaats zit en aan het hoofd staat van de school van haar jeugd, mag een klein wonder heten. Zeventien jaar geleden, op zondag 16 maart 2003, raakte Annelies door een ernstig ongeval met haar racemotor bijzonder zwaar verlamd. Ze was toen net enkele maanden aan het werk als onderwijzeres in De Smalle, waar ze vroeger zelf school liep. Annelies droomde sinds het vijfde leerjaar, toen ze in de klas zat bij mijnheer Rudy, om ooit zelf voor de klas te gaan staan. "Rudy de Jonge was en is echt mijn voorbeeld. Na al wat hij voor mij betekend heeft, noem ik hem zelfs mijn tweede vader. Hij kon op zo'n enorm meeslepende manier vertellen én kon elk van zijn leerlingen de indruk geven dat ze speciaal waren", zegt Annelies. "Tijdens mijn opleiding, zoveel jaren later, deed ik hier ook stage en solliciteerde ik voor een baan. Rudy was intussen directeur geworden en liet me, tot mijn grote vreugde, al vlug weten dat ik kon beginnen." Annelies was naar eigen zeggen als tiener eerder rebels; een gevolg van een overbezorgde moeder. In de middelbare school voelde ze zich niet al te goed in haar vel; wat zich ook reflecteerde in haar schoolresultaten. "Later in het VHSI (Vrij Handels- en Sportinstituut, red.) zat ik wel op mijn plaats. Ik ben altijd al erg sportief en avontuurlijk geweest. In het zesde jaar middelbaar ging ik al met een zware racemotor naar school." Het was die motor, een Honda CBR 600, die Annelies op haar 22ste bijzonder zwaar en blijvend zou tekenen. "We hadden een hele dag gereden. Het was op een zondag, en ik wilde van bij een vriend terug vertrekken met mijn motorfiets. Toen ik gas wilde geven, schoof mijn motor plots van onder me uit. Ik maakte een enorme klap tegen de grond. Aan de rechterkant van mijn lichaam waren alle zenuwen van boven aan het ruggenmerg tot over mijn boven- en onderarm en hand gescheurd. Op mijn benen staan kon ik nog wel, maar met het rechterdeel van mijn bovenlichaam kon ik niets meer doen. Al heel kort na het ongeval heb ik kunnen aanvaarden wat er gebeurd was én nam ik me ook voor om er het beste van te maken. Nooit heb ik gedacht van had ik maar niet met zo'n snelle racemotor gereden of had ik maar dit of dat... Dat brengt toch niets op." "Ik kreeg gelukkig ook veel steun van Rudy. Hij stond in het ziekenhuis aan mijn bed en zei meteen: Ik zal je nooit laten vallen. Annelies werd enkele weken na het ongeval voor de eerste keer geopereerd door dokter Wim Vanhove in het UZ Gent; een man voor wie ze alleen maar lovende woorden heeft. "De operatie duurde een volledige dag, van 7.30 uur tot 20.30 uur. Er werden onder meer zenuwen uit mijn benen gehaald en verplaatst naar mijn bovenlichaam", stelt Annelies. "Maar dat was nog maar het begin. Dagelijks naar de kine, drie keer per week naar het zwembad voor de oefeningen. Ik heb daarbij heel veel te danken aan osteopaat Frédéric Van Burm. Na drie maanden kon ik mijn arm een paar millimeter verschuiven, met heel veel moeite. Ik huilde zowaar van geluk." In september van datzelfde jaar kon Annelies terug halftijds aan de slag in de school, met dank aan directeur Rudy. "Ik had nog maandenlang zenuwpijnen; alsof je constant schokken van een elektrische stroomdraad krijgt. Het was echt wel zwaar. Ik kon mijn vlees niet meer zelf snijden, mijn schoenen niet dicht doen of mijn BH dichtknopen. Gelukkig woonde ik nog bij mijn ouders want ik zou er anders financieel aan ten onder gegaan zijn. Al die behandelingen kostten handenvol geld." Annelies zal in totaal zo'n acht jaar moeten revalideren. In 2006 leerde ze haar partner Dave Dermaut kennen en in 2007 werd hun zoontje Liam geboren. Annelies gaf dolgraag terug les, maar schoolde zich ook bij aan het Hoger Instituut voor Opvoedkundige Wetenschappen; vooral rond nieuwe educatieve werkvormen. Mede daardoor zag Rudy de Jonge in Annelies zijn geknipte opvolger aan het hoofd van de school. "Echt een droombaan. Ik heb hier altijd school gelopen, ik heb hier les gegeven en nu mag ik een team van gedreven mensen coachen in deze mooie school."Maar toen kwam corona op de proppen. De scholen gingen dicht. Pas vrijdag (vandaag, red.) wordt het eerste, tweede en zesde leerjaar terug opgestart. "Het was inderdaad niet de start die ik verwacht had als directeur", zegt ze. "Maar er zijn ook positieve kanten aan. Door die voorbereidingen heb ik alle leerkrachten en ondersteunend personeel achter me kunnen scharen. Alle neuzen staan nu in dezelfde richting. Daarnaast hebben we alle lokalen in de school opgeruimd en schoongemaakt, en ik heb ook de ouders van de leerlingen beter leren kennen. Ik heb nooit gepanikeerd en ben altijd positief gebleven", besluit ze. "Dat is zeker iets wat ik heb overgehouden aan mijn ongeval en de lange revalidatie."