Toen Hendrik Devos en Carine De Scheemaeker elkaar leerden kennen, hadden Carine haar ouders een slagerij in de Molenstraat in Wielsbeke. Hendriks zus Linda en Carines broer Ferdi stapten daar in de zaak. Intussen leerde ook Hendrik de stiel van beenhouwer, maar eerst ging hij voor een andere carrière: profwielrenner. "Ik was 13 jaar profrenner en reed tien keer de Ronde van Frankrijk. Een veelwinnaar was ik niet, maar ik won wel het Natourcriterium van Sint-Baafs-Vijve en Nokere Koerse. Na 13 jaar zei ik de wielrennerij in 1991 vaarwel", vertelt Hendrik ...

Toen Hendrik Devos en Carine De Scheemaeker elkaar leerden kennen, hadden Carine haar ouders een slagerij in de Molenstraat in Wielsbeke. Hendriks zus Linda en Carines broer Ferdi stapten daar in de zaak. Intussen leerde ook Hendrik de stiel van beenhouwer, maar eerst ging hij voor een andere carrière: profwielrenner. "Ik was 13 jaar profrenner en reed tien keer de Ronde van Frankrijk. Een veelwinnaar was ik niet, maar ik won wel het Natourcriterium van Sint-Baafs-Vijve en Nokere Koerse. Na 13 jaar zei ik de wielrennerij in 1991 vaarwel", vertelt Hendrik Devos. Samen met zijn vrouw en Dominique, de zoon van Ferdi en Linda, stampten ze in Sint-Baafs-Vijve een nieuwe slagerij uit de grond, de derde in het kleine dorp. "Ik was niet van plan om me verder in de wielrennerij te storten. Dat was voor mij een afgesloten hoofdstuk. De interesse is gebleven, maar vanop een afstand."Daarom was de overstap naar een beenhouwerij voor het koppel evident. "Carine en ik konden ook maar die stiel. En als je er 13 jaar uit bent geweest, was die job nog toegankelijk. Als je dat zou proberen in een andere branche, zoals de computerwereld, dan zou er veel veranderd zijn. Maar bij ons blijft een koe een koe en een varken een varken", legt Hendrik uit.Het koppel herinnert zich nog hun start als was het gisteren. "In een kleine, gezellige gemeente als Sint-Baafs-Vijve konden we snel een mooi klantenbestand uitbouwen. Het ging almaar crescendo, tot we er zelfs een traiteurdienst bijnamen."29 jaar lang was het hard werken: zes dagen op zeven werken, beginnen om 5 uur en stoppen om 19 uur. En dan moest de administratie en de traiteurdienst er nog bij. "Maar we zijn geen enkele dag tegen onze goesting naar de slagerij geweest. Ik werkte 29 jaar als beenhouwer en mijn vrouw Carine stond al sinds haar 14de in een slagerij. Dan is het wel welletjes geweest", glimlacht hij.Julie, de dochter van Dominique en Els, zal de taken van Hendrik nu overnemen. "We vormden een goed team met Dominique en zijn vrouw Els. Nu laten we de jonge generatie aan de beurt. We hebben er alle vertrouwen in dat zij de slagerij op een gezonde manier zullen verderzetten. De verjonging zal misschien wat vernieuwing met zich meebrengen, maar ze zullen dat heel goed doen samen."Zaterdag 31 oktober was de laatste dag van Hendrik en Carine in hun slagerij. Het was een dag zoals een andere. "We hebben er niet bij nagedacht dat het onze laatste werkdag was. We zijn daar nuchter in en kunnen die periode rustig afsluiten en uitkijken naar iets nieuws. Zo zullen we meer tijd hebben voor onze kleinkinderen, kunnen we meer in de tuin werken of wat vaker aan zee vertoeven. We zien wel wat de tijd brengt." (Niels Vromant)