Hans Kluge (50) is een telg van een befaamde Roeselaarse familie. Vader Henri (84) bouwde een mooie carrière uit als uroloog, moeder Lina De Keukelaere (76) was dan weer een toegewijde verpleegkundige. Zijn zus Adelheid (53) is leerkracht aan de Barnumschool, maar zelf heeft Hans zijn thuisbasis in Kopenhagen, waar hij met zijn Russische echtgenote Katerina Gladlih en hun twee dochters Anastasia (16) en Sofia (14) woont. Na zijn middelbare schooljaren aan het Klein Seminarie trok hij naar de KU Leuven om er geneeskunde te studeren. Hij zwaaide af als huisarts en volgde nog een specialisatiejaar volksgezondheid en tropische infectieziekten aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen.
...

Hans Kluge (50) is een telg van een befaamde Roeselaarse familie. Vader Henri (84) bouwde een mooie carrière uit als uroloog, moeder Lina De Keukelaere (76) was dan weer een toegewijde verpleegkundige. Zijn zus Adelheid (53) is leerkracht aan de Barnumschool, maar zelf heeft Hans zijn thuisbasis in Kopenhagen, waar hij met zijn Russische echtgenote Katerina Gladlih en hun twee dochters Anastasia (16) en Sofia (14) woont. Na zijn middelbare schooljaren aan het Klein Seminarie trok hij naar de KU Leuven om er geneeskunde te studeren. Hij zwaaide af als huisarts en volgde nog een specialisatiejaar volksgezondheid en tropische infectieziekten aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen.Hij startte zijn carrière in 1994 als huisarts in Lombardsijde en Nieuwpoort, maar de lokroep van het avontuur was te sterk om te negeren. Zo belandde Hans bij Artsen Zonder Grenzen. In 1995 trok hij naar Somalië om er een tuberculoseprogramma op te starten. "Daarna trok ik naar Liberië waar ik als arts aan de slag was in een ziekenhuis dat pal in het gebied van rebellenleider Charles Taylor lag. Ik heb vaak in erg moeilijke omstandigheden gewerkt, maar ik had wel het gevoel dat ik een verschil kon maken."In 1997 ging Hans aan de slag in Siberië in Rusland. Daar zette hij een tuberculoseprogramma op poten dat in de gevangenissen geïmplementeerd moest worden. "Het was het eerste dergelijke programma sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. TBC was er toen echt een probleem."Hans leerde er zijn echtgenote kennen, maar na twee jaar liep zijn contract er af. "Katerina moest echter nog een jaar universiteit afronden en ik solliciteerde voor een job bij de Wereldgezondheidsorganisatie als coördinator van TBC en HIV in Rusland. Ik werkte vanuit Moskou en was toen in het hele land actief. Het feit dat ik toen al vloeiend Russisch sprak, zorgde er ook voor dat ik als medisch gezant van de Verenigde Naties aan het werk kon. Zo is mijn verhaal bij de WHO gestart."De voorbije tien jaar was Hans actief als directeur van het departement voor gezondheidssystemen en volksgezondheid in Europa. "Ons continent is een van de zes deelgebieden van de Wereldgezondheidsorganisatie en omvat 53 landen. Ik werk met de ministeries van Volksgezondheid samen en samen willen we de Europese gezondheidssystemen versterken." Nu acht Hans de tijd rijp om een nieuwe stap in zijn carrière te zetten en wil hij regiodirecteur voor Europa worden. Komende dinsdag, tijdens een congres in zijn thuisstad Kopenhagen, wordt de knoop doorgehakt. Hans heeft er in elk geval een zeer intensieve campagne opzitten, zegt hij. "Het was druk", glimlacht hij. "Ik heb alle 53 lidstaten bezocht, telkens met de Belgische ambassadeur aan mijn zijde. "Niet evident, maar broodnodig. Ik had telkens een gesprek met de minister van Gezondheid en Buitenlandse Zaken. Zo leren zij je ook écht kennen. Ik heb elke keer opnieuw mezelf voorgesteld en mijn programma uit de doeken gedaan, maar ik heb vooral veel geluisterd. Dankzij die 53 trips heb ik een schat aan informatie opgeslagen. Daarmee kan ik straks hopelijk aan de slag gaan."Zijn kandidatuur wordt ook vanuit eigen land fel ondersteund. Volkgsgezondheidsminister Maggie De Block en huidig minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders staan helemaal achter mij. Een sterk signaal." Hans werkte per week drie tot vier landen af en maakte ook iedere keer opnieuw tijd om een ziekenhuis of andere medische instelling te bezoeken. "Zo weet je tenminste wat er op de werkvloer leeft. Eigenlijk heb ik met volle teugen genoten van de voorbije maanden. Het was een marathon, maar wel een van de meest verrijkende periodes uit mijn leven."Ondertussen heeft Hans al twee stevige mondelinge gesprekken achter de rug en werd het aantal kandidaten van zes naar vier teruggebracht. "Naast mezelf zijn ook nog een Oostenrijker en dames uit Turkije en Georgië in de running voor de functie", verduidelijkt hij. "Ik voel dat ik een goeie kans heb, maar het blijft koffiedik kijken. Er wordt geheim gestemd, dus ben je afhankelijk van wat de ministers van Volksgezondheid op het moment zelf beslissen. Heel veel lidstaten hebben me hun stem beloofd, maar pas dinsdag zal er duidelijkheid volgen."In Kopenhagen krijgt Hans de steun van Maggie De Block. "Zij komt al op maandag aan en zal nog stevig lobbyen om mijn kandidatuur in de verf te zetten. En ook mijn ouders zullen van de partij zijn. Hopelijk kunnen we dinsdagavond klinken op een nieuwe uitdaging bij de Wereldgezondheidsorganisatie."