Kurt Naeye (50) had zijn hart verloren in Afrika. Nadat hij er enkele jaren na elkaar op reis ging, nam hij in 2000 onbetaald vakantie als Iepers stadsmedewerker om zich definitief in het continent te vestigen. "Hij woonde eerst in Ivoorkust", zegt zijn broer Gunther Naeye (53), die zaakvoerder is van computerzaak GN Computers in Poelkapelle. "Maar dat was meer een veredelde vakantie. Hij woonde er twee jaar en kwam er bescheiden aan de bak als muzikant. Toen hij in juli 2002 even terug naar Ieper kwam voor een familiebezoek, brak er in Ivoorkust net een staatsgreep en burgeroorlog uit. Daardoor bleef hij ruim een jaar in België, maar uiteindelijk kon hij de lokroep van Afrika niet weerstaan."
...

Kurt Naeye (50) had zijn hart verloren in Afrika. Nadat hij er enkele jaren na elkaar op reis ging, nam hij in 2000 onbetaald vakantie als Iepers stadsmedewerker om zich definitief in het continent te vestigen. "Hij woonde eerst in Ivoorkust", zegt zijn broer Gunther Naeye (53), die zaakvoerder is van computerzaak GN Computers in Poelkapelle. "Maar dat was meer een veredelde vakantie. Hij woonde er twee jaar en kwam er bescheiden aan de bak als muzikant. Toen hij in juli 2002 even terug naar Ieper kwam voor een familiebezoek, brak er in Ivoorkust net een staatsgreep en burgeroorlog uit. Daardoor bleef hij ruim een jaar in België, maar uiteindelijk kon hij de lokroep van Afrika niet weerstaan."In deze krant getuigde Kurt toen over zijn leven in Afrika. "Ik leefde met de mensen mee, sober en weinig veeleisend", vertelde hij toen. "Als je hier over de middag bij iemand aanbelt, rennen ze bij wijze van spreken met hun vol bord naar de keuken. Ginder word je nog onmiddellijk mee aan tafel gevraagd."In 2003 reisde hij opnieuw naar Afrika. "Hij verkocht alles in Ieper en vertrok met het idee van 'we zien wel'", vertelt zijn zus Heidi (47). "Dat typeerde Kurt. Hij kon soms impulsieve beslissingen nemen. Ik had ook de indruk dat hij het liefst in Ivoorkust was. Mocht het er niet gevaarlijk geworden zijn, was hij er misschien gebleven. Eerste werkte hij bij een bank in Gabon als chauffeur om buitenlandse gasten op te halen van de luchthaven, later ging hij als personeelsverantwoordelijke op een plantage in Kameroen werken. Hij verhuisde geregeld naargelang er werk was, maar de laatste tien jaar woonde hij in Kinshasa, de hoofdstad van Congo. Hij had het er naar zijn zin, met veel vrienden en een vriendin, Sylvie Nkuta Makumbuila."Alles ging Kurt dus voor de wind in Congo, tot hij begin 2018 een ernstige beroerte kreeg. "Hij werd daarvoor in Congo behandeld, maar op foto's zagen we dat dit niet in de ideale omstandigheden gebeurde", aldus Gunther. "Bij de ambassade raadden ze hem aan om naar België terug te keren om zich te laten verzorgen, maar hij wilde niet." Heidi: "Uiteindelijk herstelde hij wel redelijk goed van die beroerte. In het begin kon hij met moeite praten en stappen, maar hij werd opnieuw de oude.""In al die tijd in Afrika kreeg hij ook vier of vijf keer malaria. De gewone, minder risicovolle variant. En hij had ook een zware vorm van suikerziekte", zegt Gunther. "Toen hij zich op vrijdag 28 juni liet opnemen in het ziekenhuis dachten de dokters eerst dat zijn suikerspiegel ontregeld was, maar na uitgebreide onderzoeken kwamen ze erachter dat het om hersenmalaria ging, de meest dodelijke variant."Uiteindelijk bezweek Kurt op woensdag 3 juli. Hij was pas 50. "Veel te jong natuurlijk", zegt Heidi. "Anderzijds: hij heeft misschien kort geleefd, maar wél goed. Aan 200 kilometer per uur en volop genietend van elk moment. Hij heeft heel veel gezien en veel meegemaakt in zijn leven. Wij konden het allemaal een beetje volgen via Facebook en Twitter. Zo was hij in Kinshasa tijdens de burgeroorlog toen de kogels hem om de oren vlogen."In levende lijve zagen Gunther en Heidi hun broer echter niet veel. Een bezoek aan Ieper was zeldzaam. "Het was moeilijk", knikt Gunther. "Toen onze moeder begin dit jaar overleed, heeft hij geprobeerd om naar hier te komen, maar het is niet gelukt. Ik ben ook eens van plan geweest om hem te gaan bezoeken, maar je bent bijna een week weg om daar een dag te zijn. De goedkoopste vluchten kosten ook meer dan 2.000 euro. En dan heb ik het nog niet over de vele inentingen tegen tropische ziektes die je moet krijgen."Hoewel hij al zo lang in Afrika vertoefde, had Kurt nog veel kennissen en vrienden in Ieper en omstreken. "Hij heeft een hele tijd voor de stad gewerkt als podiumtechnicus. Bij evenementen was hij er altijd graag bij", vertelt Gunther. "In Kinshasa had Kurt ook veel vrienden. Hij was er lid van een motorclub, de Club de Motards de Kinshasa (CMDK). Zij hebben hem in een colonne van meer dan vijftig motoren begeleid naar zijn laatste rustplaats in Kinshasa, waar zijn hart lag."Ook Gunther is een fervent motorliefhebber. Op zondag 29 september neemt hij met een oldtimer Triumph deel aan The Distinguished Gentleman's Ride in Roeselare. Zus Heidi gaat mee achterop. "Dat is eigenlijk een wereldwijde motorrit. Meer dan 130.000 motards rijden in ruim 700 steden in 110 landen tegelijk. Naast Roeselare zijn er in België ook ritten in onder meer Brugge, Gent en Antwerpen. Het doel is om geld in te zamelen voor The Movember Foundation ten voordele van onder andere de strijd tegen prostaatkanker. Aangezien Kurt ook een grote motorliefhebber was, doen wij het ter nagedachtenis van hem.""Het was eerst de bedoeling om een miniconcert te geven, maar omdat onze vader ondertussen ook al een paar keer in het ziekenhuis opgenomen werd, is dat moeilijk te organiseren. Met deze rit geven we Kurt alsnog een waardige herdenking in België. Zo is het de bedoeling dat we rondrijden met speciaal gemaakte T-shirts met een foto van Kurt op", vertelt Heidi. "Wie wil, kan ons nog sponsoren voor het goede doel. Ondertussen hebben we al ruim 1.400 euro ingezameld. Aanvankelijk was 1.000 euro ons doel. Alles wat er nog bij komt, is extra. Maar het zou toch mooi zijn, mochten we aan 2.000 euro geraken."