"Om de liefde voor mijn dochtertje te uiten", antwoordt Lenny als we hem vragen waarom hij in godsnaam door weer en wind (en hagel en striemende regen) van Gent naar Kortrijk wilde lopen en fietsen. "Ik was zo klaar voor een tweede kindje. Ik zat met al die vadergevoelens en met al die liefde, maar ik kon dat nergens kwijt. De tocht was dus mijn manier om te tonen aan Ellie-May (zijn overleden dochtertje red.) dat ik haar graag zie, hoe kort ze ook bij ons geweest."
...

"Om de liefde voor mijn dochtertje te uiten", antwoordt Lenny als we hem vragen waarom hij in godsnaam door weer en wind (en hagel en striemende regen) van Gent naar Kortrijk wilde lopen en fietsen. "Ik was zo klaar voor een tweede kindje. Ik zat met al die vadergevoelens en met al die liefde, maar ik kon dat nergens kwijt. De tocht was dus mijn manier om te tonen aan Ellie-May (zijn overleden dochtertje red.) dat ik haar graag zie, hoe kort ze ook bij ons geweest."Het dochtertje van Lenny en zijn vrouw Elke Vianne (31) uit Kortrijk bleek bij de echo op 22 weken een ernstige afwijking te hebben in de hersenen. "We trokken direct naar het universitair ziekenhuis in Leuven", aldus haar papa. "Daar bleek dat haar hersentjes zich simpelweg niet ontwikkelden. Op 24 september 2018 is ze overleden en geboren. We wilden haar gewoon alles geven wat ze nodig had en hebben bewust tot die datum gewacht, dan konden we ze erkennen als onze dochter en kwam ze in ons trouwboekje. Dat was voor ons heel belangrijk."De vzw Boven De Wolken, die sterrenkindjes fotografeert, nam ook foto's van de kleine Ellie-May. "Dat boek heeft ons enorm geholpen. Mauro, onze oudste, kreeg de kans om met zijn zus op foto te gaan. We hebben die beelden ook meegenomen naar onze familie. Zo zijn we onze dochter overal gaan voorstellen: Op de koffie met ons Boven De Wolken boek."En ook van de vriend van Lenny, Gijs Deroose en diens vrouw Sarah Vandamme (30) kreeg het koppel heel veel steun. Ook Gijs en Sarah hebben een sterrenkindje. Hun dochtertje Sam overleed op 5 oktober 2017 op de leeftijd van vijf maanden in het universitair ziekenhuis van Gent. Ze had een aangeboren hartafwijking. "Die werd al ontdekt voor haar geboorte", vertelt haar papa. "Daardoor moest ze verschillende zware operaties ondergaan. Bovendien werd ze te vroeg geboren. Ze is heel even thuis geweest, maar er waren hopen complicaties. Geraakte een medisch probleem opgelost, dan kwamen daar vijf andere voor in de plaats." "Ze bleef wel vechten", vult haar mama aan. "Ze was een heel sterk kind. Maar uiteindelijk werd het te veel."Mama Sarah is er wel van overtuigd dat haar eerste kindje nog steeds een zeg heeft in het leven van de familie. Sam kreeg er ondertussen een broertje bij: Lars. En op dit moment is Sarah zwanger van haar derde kindje. "Lars was uitgerekend op 20 november, maar kwam al ter wereld op 8 oktober, de sterfdag van Sam. En ons derde kindje is uitgerekend voor 13 mei, de verjaardag van onze eerste dochter. Ik geloof graag dat dat haar manier is om toch nog iets in de pap te brokken te hebben in ons gezin", glimlacht Sarah.De koppels vonden elkaar in hun verdriet. "Ik bewonder vooral hoe Gijs ermee omgaat", vertelt Lenny. "Hij inspireert mij en heeft ook mij geleerd om mijn verdriet te plaatsen." Gijs op zijn beurt bewondert de openheid van zijn vriend om vlot over de gebeurtenissen te praten. "Hij kan het veel beter uitleggen dan ik", lacht hij. "Het is vooral moeilijk om niet verbitterd te geraken, er bestaat geen handboek over hoe je met zo een verlies moet omgaan. Je moet alles opnieuw leren: Slapen, eten, het huis uitgaan, gelukkig zijn... (stilte).""We zijn altijd heel open geweest over ons verlies. We gaan ook nog steeds af en toe langs bij een therapeut", vertelt Sarah. "Want we hebben onze sterke dochter, die zo hard gevochten heeft voor het leven beloofd om ons niet te laten gaan. Wij leven immers wél nog. En dat mogen we niet weg gooien. Veel mensen spreken over je verdriet 'verwerken' of 'een plaats geven', maar dat klinkt alsof je binnen 30 jaar zal kunnen zeggen: Nu ben ik over de dood van mijn dochter. Maar dat zal nooit zo zijn. Je leert ermee leven, elke dag opnieuw, maar je klasseert het nooit. Wij hebben op dit moment drie kinderen. Eentje in mijn buik, eentje in huis, en eentje in ons hart.""Veel mensen beseffen dat niet, maar wij praten ook graag over onze kindjes", vult Lenny aan. "Laatst moesten we naar een babyborrel en daar stond een naamkaartje voor Ellie-May, dat deed zo een deugd." "Mensen willen je vaak niet herinneren aan je verlies. Maar eraan denken doe je toch", legt zijn vrouw uit." "Wij willen haar ook helemaal niet vergeten. Andere mensen praten toch ook graag over hun kinderen? Wel, wij ook. Mensen moeten daar geen schrik voor hebben. Onze dochters zijn al eens gestorven, laat dat alsjeblieft geen tweede keer gebeuren door ze te verzwijgen", roept Lenny op.Om de liefde voor hun dochters te tonen renden en fietsten de twee vaders ook 59 kilometer van Gent, waar Sam overleed tot in Kortrijk, waar Ellie-May begraven ligt. Ze zamelden daarmee 1.300 euro in voor de vzw Boven De Wolken. "En ondanks de krampen, het vreselijke weer en het feit dat Gijs bijna naar de eindmeet moest kruipen, smaakt dat naar meer", belooft Lenny. Studio Brussel bedankte de twee dappere vaders met een live optreden van Noémie Wolfs, de voormalige leadzangeres van Hooverphonic en Simon Casier van Balthazar. De twee brachten het emotionele Somewhere Only We Know van Lilly Allen.(AN)