7 oktober 2005. Eline en Elise Carpentier worden geboren als tweelingdochtertjes van Gino Carpentier en Heidi Deschrijver. Twee kleine meisjes, weliswaar een achttal weken te vroeg, maar alles zou goed komen. Tot dag vier, toen Elise een hersenbloeding kreeg. Het meisje werd met spoed geopereerd, want haar leven hing aan een zijden draadje. Ze redde het, maar algauw bleek dat er hersenbeschadiging was, waarvan ze zowel fysiek als mentaal de gevolgen zou dragen.
...

7 oktober 2005. Eline en Elise Carpentier worden geboren als tweelingdochtertjes van Gino Carpentier en Heidi Deschrijver. Twee kleine meisjes, weliswaar een achttal weken te vroeg, maar alles zou goed komen. Tot dag vier, toen Elise een hersenbloeding kreeg. Het meisje werd met spoed geopereerd, want haar leven hing aan een zijden draadje. Ze redde het, maar algauw bleek dat er hersenbeschadiging was, waarvan ze zowel fysiek als mentaal de gevolgen zou dragen.Ruim dertien jaar later zijn Eline en Elise prille tieners. Ook Eline heeft als 'zus van' geen gewone kindertijd gehad. Maar de meisjes zijn twee handen op één buik, Eline zorgt voor haar zus, en Elise kan in haar enthousiasme en passie voor zingen en dansen haar zus meetrekken. Wondermooi en ontroerend om te zien. Ondanks alles hebben ze een fijn leven, en dat hebben ze aan hun ouders Gino Carpentier en Heidi Deschrijver te danken. "Het is heftig geweest", zegt Heidi. "Toen we die vierde dag op de neonatale afdeling in AZ Sint-Jan kwamen, was Elises bedje leeg en overal zagen we groene jassen.... Paniek natuurlijk. Het was het begin van een helse rit vol angst, zorgen, spanning... Natuurlijk voor Elise, maar ook Eline was prematuur en ook zij was ons dochtertje. Ik mocht al na een paar dagen het ziekenhuis verlaten, maar de meisjes bleven. Elise stond nog een aantal operaties te wachten, maar we smeekten om tegen Kerstmis allemaal thuis te mogen zijn. En dat lukte."Op de foto van die kerst zie je een gelukkig gezin en twee al vrij mollige, mooie baby's. "Wij waren moe van het heen en weer rijden naar het ziekenhuis. De bange momenten hadden ons getekend, maar we waren thuis. En toch. Het nieuws dat het niet goed ging met Elise ging al vlug rond. Ook haar medische situatie vergde heel veel energie en we kregen de rekening van drie maanden ziekenhuis gepresenteerd. Toen ben ik gecrasht", zegt Heidi, net als haar man met tranen in de ogen. "Maar ons ziekenfonds heeft die immense factuur op zich genomen. Ik had niet geweten hoe we dit te boven waren gekomen. We hadden ons huisje gekocht, waren net aan het verbouwen."Het heeft tijd nodig gehad om tot het stabiele hechte gezin, dat ze nu zijn, te komen. "Elise had haar medische problemen met epilepsieaanvallen, maar daarvoor heeft ze nu medicatie en die staat op punt. We zien Elise ook nog steeds progressie maken." Ondertussen werkt Heide als onthaalmoeder, Gino is ambtenaar bij de Watergroep.In 2012 volgde een nieuwe mokerslag. Gino kreeg met een bottumor af te rekenen. "We hebben al zoveel meegemaakt en zoveel watertjes doorzwommen! En we zijn het te boven gekomen. Veel koppels zouden eraan ten onder gaan", zegt Gino geëmotioneerd. "Wij zijn er sterker uit gekomen", weet Heidi vast en zeker.Eline volgt nu het tweede jaar kappersopleiding aan het Calmeyninstituut in De Panne en Elise loopt nog school aan het MPI in Koksijde, maar volgend schooljaar maakt ook zij de overstap naar het middelbaar. "We merken dat Elise een grote stap vooruit gezet heeft. Vorig jaar stond ze nog te dansen op Bumba en K3, nu gaat haar voorkeur uit naar echte meezingers. En Paul Bruna is haar grote favoriet. Vooral zijn versie vanSweet Caroline. Zoals Elise en haar zus dat liedje in de douche zingen,... Gewoon hilarisch", lacht mama Heidi. "De twee zussen delen alles. Natuurlijk hebben ze elk hun interesses. Zo gaat Eline heel graag paardrijden, wat voor Elise moeilijker is, maar zij gaat dan weer liever zwemmen. We zorgen ervoor dat Eline ook aandacht krijgt. Maar wij zijn zo trots op haar. Ze zorgt zo goed voor haar zus. Weet je, ze hebben elk een slaapkamer, maar nooit zijn de twee bedden beslapen. Elke nacht kamperen ze in ofwel Elines ofwel in Elises kamer. En Elise staat elke morgen al lachend op. Ze hebben alle twee een mooi karakter."Bij alles wat ze met hun dochters meemaakten, hebben Gino en Heidi ook met allerlei soorten reacties van mensen te maken gekregen. "Ik kan jullie nog de doos met doopsuikers tonen. Ze staat op zolder. Maar heel weinig mensen zijn op geboortebezoek gekomen. Mensen durfden de confrontatie niet aan", zegt Gino. "We hebben gemerkt dat enerzijds mensen ons de rug toekeerden, maar anderzijds hebben ook heel veel mensen bijgesprongen, toen we hun hulp nodig hadden", vult Heidi aan. Omdat we zo goed weten wat het betekent om hulp te krijgen en er niet alleen voor te staan, wilden wij ook iets voor andere mensen doen, maar dan wel een goed doel waarbij iedereen baat heeft. En omdat wij allemaal grote fan van Paul Bruna zijn - Elise in het bijzonder - en omdat Paul dit jaar 50 jaar op de planken staat, grijpen wij dit jubileum aan voor een benefietconcert. De opbrengst gaat naar de mugheli."Paul Bruna is ondertussen vriend aan huis bij de familie Carpentier. "Ik hou wel van Vlaamse muziek", bekent Gino. "Zo waren we eens op een concert van Paul in Veldegem, toen Paul Elise op het podium haalde om samen te zingen en dansen. Die blik in de ogen van Elise... Dat was onbeschrijfelijk mooi en intens. Sindsdien zijn we lid van de fanclub. Paul noemt Elise de voorzitter van zijn fanclub."Aan de voorbereidingen van het concert zijn Gino en Heidi al een jaar bezig. "Het is een hele organisatie, maar we kunnen rekenen op de steun van het gemeentebestuur, vrijwilligers, familieleden, sponsors,..." Ook Eline en Elise zullen hun steentje bijdragen. Vanaf 13 uur zijn de mensen welkom en is de bar open. Elise wil glazen ophalen en Eline werkt achter de coulissen mee. Het concert start om 14.30 uur en duurt tot rond 16.45 uur. Er is ook een pauze. Na het concert van Paul Bruna en Mieke D., die door de Forever Band begeleid worden, is er ook een optreden van El Fuerte. Helemaal op het einde zullen Heidi, Elise en de burgemeester de cheque aan iemand van de mugheli overhandigen.