Wanneer je Frank Wauters de plek van afspraak laat kiezen, dan wéét je dat je in Café Breda zal belanden. De herberg op de hoek van de Onze-Lieve-Vrouwemarkt en de Bruanestraat blies Frank exact een jaar geleden nieuw leven in en sindsdien is het een van dé pleisterplaatsen van Krottegem. En net op die wijk is Frank zelf al 25 hopeloos verliefd.
...

Wanneer je Frank Wauters de plek van afspraak laat kiezen, dan wéét je dat je in Café Breda zal belanden. De herberg op de hoek van de Onze-Lieve-Vrouwemarkt en de Bruanestraat blies Frank exact een jaar geleden nieuw leven in en sindsdien is het een van dé pleisterplaatsen van Krottegem. En net op die wijk is Frank zelf al 25 hopeloos verliefd.Maar hoe verzeilt een Gentenaar in Roeselare?"Door de liefde. Ik leerde mijn ex-vrouw kennen in Gent en ben hier zo aangespoeld. De liefde ging voorbij, maar ik bleef wel in Roeselare plakken. Aanvankelijk speelde mijn sociaal leven zich nog voornamelijk in Gent af ik had er mijn verzekeringskantoor en mijn vrienden woonden er maar gaandeweg dompelde ik me steeds meer in Roeselare onder. Ondertussen klopt mijn hart heel hard voor deze stad."Hoe leerde je de Rodenbachstad destijds kennen?"Toen was het nog een rustige provinciestad. Een beetje ingedommeld, zelfs. Maar ik voelde me hier meteen welkom. De mensen waren vriendelijk en straalden een zekere dynamiek uit. Toen al wilde Roeselare vooruit. Dat is ook gebeurd, want anno 2019 is de stad in geen lichtjaren meer te vergelijken met de plek waar ik in 1994 belandde. Nu is Roeselare een centrumstad in de volle zin van het woord. Ik beschouw dit zelfs als Gent in het klein, maar dan wel met een iets mercantielere mentaliteit. De commerce zit de mensen hier in het bloed."En hoe zou je de Roeselarenaar zelf omschrijven?"Als een erg open iemand. Hij kijkt met een open vizier naar de wereld, opnieuw net als de Gentenaar. Onze vorige burgemeester Luc Martens zei ooit dat dit te maken heeft met het feit dat Roeselare nooit een stadsomwalling heeft gehad. Er was altijd verbinding met de buitenwereld. Daar ligt misschien het verschil met bijvoorbeeld Kortrijk of Brugge... Voor mij is dit, echt waar, de perfecte stad."Al na enkele jaren stond de geëngageerde Frank Wauters op. (glimlacht) "Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, zeker? Midden jaren negentig was ook een erg turbulente periode. Het post-Dutroux-tijdperk, zeg maar. Ik rolde toen ook in de politiek en startte bij de toenmalige partij van Paul Marchal, de Partij voor een Nieuwe Politiek in België. Daarna verkaste ik naar Spirit, waar ik zelfs in het nationaal partijbestuur zetelde en uiteindelijk heb ik me bij CD&V aangesloten. Ik zetelde ook van 2006 tot 2012 als gemeenteraadslid."Vormden je politieke jaren een mooie periode?"Ja en neen. Ze waren vooral boeiend. Ik ontdekte hoe de machtsstructuur in elkaar zit en wat er achter de schermen gebeurd. Maar ik zag ook dat er - over alle partijgrenzen heen - veel mensen in de lokale politiek actief zijn die keihard werken en met de stad vooruit willen. Al heb je natuurlijk ook mensen die liever achterover leunen..."Is je politieke carrière een definitief afgesloten hoofdstuk?(blaast) "Dat weet je nooit, hé. Onder de juiste omstandigheden zou ik de sprong misschien wel nog eens wagen. Maar ik moet de ruimte krijgen om iets in beweging te zetten. Als lijstvuller pas ik liever."Je hart blijft wel kloppen voor Krottegem. Waar komt die liefde vandaan?"Die heeft twee redenen, denk ik. Mijn oma aan moeders zijde had in het Rabot, destijds de meest volkse wijk van Gent, een klein buurtwinkeltje. Aan de overkant van de straat was een café waar de deur altijd open stond. Als klein ventje genoot ik van de sfeer die in die straten hing. Anders was ik gechoqueerd door de stiefmoederlijke behandeling die Krottegem zolang heeft gekregen. Ik wilde de underdog van Roeselare hulp bieden."Hoe is de situatie nu?"Er is de voorbije vijftien jaar heel veel ten goede veranderd. De Krottegemnaar leeft niet langer teruggetrokken met een gevoel van niet mee te tellen. Jonge koppels vinden hier een nieuwe thuis, de straten leven weer... En ik ben oprecht blij dat de Ardooisesteenweg en Spanjestraat op de planning staan om heraangelegd te worden. Dat zal een wereld van verschil betekenen."Wel gevoel geeft 'de Gazastrook van Roeselare', de bijnaam van Krottegem je?"Die zorgt voor een bijzonder slechte smaak in de mond, want die connotatie is volledig onterecht. Akkoord, in het begin van de Ardooisesteenweg is er een concentratie van handelszaken van andere origine, maar om deze plek nu als een Gazastrook te omschrijven... Alle respect voor wie droomt van een monoculturele samenleving, maar die tijd komt nooit meer terug. Hier in Krottegem kunnen we een schoolvoorbeeld worden van hoe je multiculturaliteit moet aanpakken. Daar ben ik van overtuigd. We moeten in harmonie samenleven."Over samenleven gesproken: in september 2018 opende je opnieuw de deuren van het legendarische Café Breda..."Dat stond toen al twee jaar leeg en ik kon het niet langer aanzien. Een volkswijk als Krottegem heeft een echt volkscafé nodig. En tegelijk zochten we een clublokaal voor onze Krottegemse Ransels. Ik ging van start als pop-up, maar ondertussen hebben we vorig weekend onze eerste verjaardag mogen vieren. Het draait goed. En ik amuseer me rot achter mijn toog. Met Café Breda lok ik een erg gevarieerd publiek en zowel mensen vanuit de wijk als elders vinden de weg. Ik zie Café Breda als een alternatief buurthuis, maar voor veel mensen is de plek een tweede living geworden. Dat doet me deugd."Heb je je roeping als cafébaas gemist?"Neen. Zeker niet. Ik zou dit ook nooit fulltime willen doen. De combinatie met mijn speciaalzaak in Franse delicatessen is ideaal. Donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond - aangevuld met twee zondagen per maand - sta ik in Café Breda en de rest van de week ben ik aan de slag voor Opael."In Krottegem heb je al een en ander in beweging gezet, maar wat zou je nog in Roeselare willen veranderen?"Ik zal nu waarschijnlijk tegen veel mensen hun schenen schoppen, maar ik pleit ervoor om een groot deel van het stadscentrum verkeersvrij te maken. De Grote Markt, de centrumstraten... Op voorwaarde dat er een degelijk nieuw mobiliteitsplan uitgewerkt wordt, natuurlijk. Maar er zijn al enkele steden die bewezen hebben dat een grote verkeersvrije zone in de binnenstad geen utopie is. Stadscentra en automobilisten, beide gaan steeds minder hand in hand."Je woont hier ondertussen 25 jaar. Zie je jezelf hier nog vertrekken?"Niet meteen. Ik zie mezelf in Vlaanderen nergens anders dan in Roeselare wonen. Neen, ik zou deze stad zelfs niet meer voor Gent inruilen, zo diep is de liefde al geworteld. Het is hier gewoon goed leven. Meer heeft een mens niet nodig. Maar als ik ooit, na mijn actieve jaren, de kans krijg om naar Zuid-Frankrijk te verkassen, dan zal ik dat ook doen. Die streek spreekt enorm tot mijn verbeelding."Hoezeer je ook van Roeselare houdt, je waagt je nog altijd niet aan een West-Vlaamse tongval. Bewust?"Toch wel. Ik begrijp het dialect perfect, maar waarom zou ik het zelf beginnen spreken? Dat zou onnatuurlijk overkomen. Ik vind het wel een erg mooi taaltje en af en toe hoor ik hier aan de toog nog een woord dat me compleet vreemd is. Maar tot mijn voldoening blijk ik nooit alleen te zijn. Heel wat rasechte Roeselarenaars blijken die verloren gewaande termen ook niet meer te beheersen."Tot slot: hoe maakt Frank Wauters zijn hoofd leeg na een drukke dag bij Opael of Café Breda?"Dan trek ik naar Noord-Frankrijk en ontdek ik een onbekend stadje of dorpje. Daar kan ik ongelooflijk van genieten. Maar ook dichter bij huis durf ik wel eens af te dwalen. Onlangs wandelde ik gewoon 45 minuten doorheen Maldegem. Heerlijk."