We hebben afgesproken voor het interview bij de mama van Francis op De Munt. Na de dood van haar man Etienne woont Lieve er op een mooi appartement met een mooi zonneterras op de bovenste verdieping. "Ik heb een hele dag op het terras van Bar Julien gezeten en had een fles rosé binnen", zal Francis vertellen als we na het interview samen naar buiten stappen. "Ik wilde echter zien hoeveel zon er was in die appartementen. Dat terras van mama naast haar woonkamer bleek een voltreffer. Ik denk niet dat ze het zich een moment beklaagd heeft dat ze hier woont."
...

We hebben afgesproken voor het interview bij de mama van Francis op De Munt. Na de dood van haar man Etienne woont Lieve er op een mooi appartement met een mooi zonneterras op de bovenste verdieping. "Ik heb een hele dag op het terras van Bar Julien gezeten en had een fles rosé binnen", zal Francis vertellen als we na het interview samen naar buiten stappen. "Ik wilde echter zien hoeveel zon er was in die appartementen. Dat terras van mama naast haar woonkamer bleek een voltreffer. Ik denk niet dat ze het zich een moment beklaagd heeft dat ze hier woont."Net wanneer we binnenstappen bij mama Lieve belt Francis om te zeggen dat hij tien minuutjes later zal zijn. De route Zemst-Roeselare is, net zoals iedere route van meer dan 140 km, nooit precies in te schatten. Dit geeft de mama de tijd om vol trots te spreken over haar vijf kinderen en kleinkinderen én om een fles champagne te ontkurken. Francis is net op tijd om het eerste glas mee te pikken en maakt het zich makkelijk: telefoon op tafel net als een filofax-agenda met heel veel patine van Mont Blanc. Naast hem staat een aktentas van Delvaux die ook 25 jaar oud blijkt te zijn. "Ik hou van mooie dingen die de tand des tijds kunnen doorstaan. Ze zijn niet goedkoop maar je hebt ze meestal voor het leven."Al heel vroeg in je leven wist je dat commerce een grote rol zou spelen ?Francis Debeuckelaere: "Als kind van twaalf jaar hielp ik al met mama in de Franco-Belge. En toen ik veertien jaar was en mama en papa op reis waren, deden mijn grootmoeder en ik samen de winkel. Allez, ik veronderstel dat mijn grootmoeder in de eerste plaats gevraagd werd om op ons te passen (lacht).""Ik kende alle producten die we in huis hadden én hun toepassingen. Voor mij was dat basiskennis. En in de Franco-Belge kwamen er twee soorten kopers over de vloer: de mensen die precies wisten wat ze nodig hadden en dat product moest ik gewoon van het rek halen. En dan waren er de klanten die zeiden dat ze een probleem hadden en op zoek waren naar een oplossing. Dat waren soms de uitdagingen maar vaak ook de zaken die meest voldoening gaven. Ik deed dat in ieder geval graag en als men mij de keuze liet tussen gras afrijden of een hele namiddag de winkel doen, was de keuze snel gemaakt."In het middelbaar heb je Latijn-Wiskunde gevolgd maar je koos een totaal andere universitaire richting ?"Ik was de wiskunde beu, zo eenvoudig was het. Nochtans had mijn wiskundeleraar me verteld dat burgerlijk ingenieur iets voor mij zou zijn. Maar ik had negen uur wiskunde per week gehad en dat was voor mij van het goede te veel. Ik wilde studeren wat ik graag deed en dat werd Romaanse filologie in Leuven. Ik deed er eveneens een baccalaureaat filosofie."En je zou, net zoals je pa Etienne, misschien in het onderwijs terechtkomen ?"Ik heb mijn stage gedaan in het College en moest in het vijfde jaar les geven over l'Avare of De Vrek van Molière. Dat is een komisch werk maar toen ik er over sprak, was er geen enkele leerling die ermee kon lachen. Ik wist onmiddellijk dat het onderwijs niets voor mij zou zijn."En je trok opnieuw naar Leuven ?"In de zomer van 1986 heb ik de hele vakantie gestudeerd. Ik wilde mijn ingangsexamen afleggen voor een MBA-opleiding (Master of Business Administration, red.). Vooral Engels en wiskunde wogen heel zwaar door maar ik slaagde in de toelatingsproef en mocht beginnen aan de tweejarige opleiding."Waarin je uitblonk ?"Ik slaagde twee keer met grote onderscheiding en dat was niet zo evident met veel burgerlijk ingenieurs als studiegenoten. Maar als ik start als underdog ben ik op mijn best. Dat werkt ongelooflijk motiverend."En nadien kwam het leger ?"Ik lag in Weiden bij Keulen. Daar heb ik ook sportjournalist Carl Berteele leren kennen. We zijn nog steeds vrienden en zien elkaar een paar keer per jaar op een cross.""Ik had een superjob in het leger. Ik werkte, samen met Carl, op het secretariaat van de persdienst. Er was ook een kolonel die wilde meedoen aan de promotie-examens voor generaal en die vroeg mij ondersteuning voor zijn Frans en Engels. Wij spraken een uur per dag Frans en Engels en ik corrigeerde zijn uitspraak en spraakkunst. En ik moest opeens geen wacht meer lopen, had geen weekenddienst en ben nooit meer van piket geweest (lacht)."Nadien begon het echte leven ?"Ik had het geluk dat solliciteren vlot liep. Het was de tijd als je vier sollicitatiebrieven schreef, je ook vier jobs kreeg aangeboden. Ik wist één iets: ik wilde een job in de verkoop. En het werd C&A. Maar dat bleek niets voor mij. We moesten alle afdelingen doorlopen en dat hield ook winkelervaring in. Ik moest in de Gentse Veldstraat onder meer broeken inspelden van de klanten. Ik wil me vandaag nog verontschuldigen bij de ongetwijfeld tientallen klanten die met een verkeerd ingespelde of afgeknipte broek naar huis zijn getrokken."Je maakte snel de overstap naar Nestlé ?"Dat was meer mijn ding. Ik zou er maximum een jaar in de verkoop beginnen om dan over te schakelen naar de marketing. Dat eerste jaar deed ik pure prospectie-verkoop bij klanten die een jaar of meer niet meer bezocht waren. De ontnuchtering na mijn universitaire studies kwam snel. Ik vloog meer aan de deur dan dat ik verkocht. In mijn eerste maand had ik niets verkocht ! Dan heb ik mijn tactiek aangepast. Ik begon met mij te verontschuldigen bij de winkeliers en supermarkten dat ze zo lang geen bezoek hadden gekregen van ons. En ik liet de mensen hun verhaal doen. Dat was een echte eye opener voor mij en die periode heeft mij misschien meest van al bijgebracht.""Na negen maanden had 95% van de vroegere klanten opnieuw hun vertrouwen gegeven aan ons. De West-Vlamingen waren de moeilijkste om te overtuigen. Veronderstel dat een zaak in Antwerpen en een zaak in West-Vlaanderen allebei zeker vijftien paletten van een bepaald product kunnen verkopen, dan zal de Antwerpenaar onmiddellijk twintig paletten bestellen en zal de West-Vlaming zeggen: 'we gaan eerst eens proberen met vijf paletten'."En dan kwamen er drie jaar Alken-Maes ?"Ik was 26 jaar en kreeg een telefoontje van Theo Maes. Of ik geen zin had om voor zijn brouwerij te werken. Hij vroeg me hoeveel ik verdiende en vertelde me er direct bij dat ik van hem 50% opslag kreeg. Na een uur waren wij rond (lacht).""Het waren drie waanzinnige jaren. Theo vroeg me bijvoorbeeld om het vliegtuig naar Zwitserland te nemen om er Mort Subite of Grimbergen te verkopen. Theo was dan een Zwitser tegen het lijf gelopen die hem had verteld dat er wel een markt voor speciale bieren was in zijn land. En ik moest dat onderzoeken en dat bleek heel dikwijls zo te zijn ook."Uiteindelijk belandde je bij Bacardi en 25 jaar later ben je er regional president Europe ?"In 1994 contacteerde een headhuntersbureau mij met de mededeling dat Bacardi, dat net Martini had overgenomen, een marketing directeur voor België zocht. Na anderhalf jaar was ik algemeen directeur België, daarna ging het richting Zwitserland, vervolgens Nederland, dan werd ik directeur Noord-Europa, vice-president Europa en sedert 2017 regional president Europe voor de groep Bacardi Martini."En moet je een gigantisch bedrijf in goede banen helpen leiden ?"Onze omzet in Europa bedraagt 1,2 miljard euro en ik stuur 1.200 medewerkers aan. Natuurlijk kan ik dat niet alleen en is het verschil enorm met mijn beginjob als directeur België. Vergelijk het met een bakker die 's nachts 120 éclairs moest maken en opeens moet overschakelen naar 10.000 éclairs per nacht. Het komt er op aan om je te omringen met heel goede mensen die passie hebben en hun job graag doen. Ik werk enkel met de allerbeste en betaal ze ook goed."Waar zie je zelf binnen tien jaar?"Wellicht niet meer bij Bacardi. Ik zal dan misschien jonge mensen helpen opstarten, wie weet. En hen proberen kansen te geven die ik ook heb gekregen. Of ik gelukkig ben? Het zal wel zijn want ik ben echt wel met mijn gat in de boter gevallen (lacht)."