"Zie me hier zitten", zegt hij. Zijn bureau in de dienst economie van de stad ligt onder de paperassen en zijn oor zit vastgelijmd aan de telefoon. "Destijds had ik nooit gedacht dat ik ooit plaatsingsmeester zou zijn. Ik ben meestergast geweest bij Louis De Poortere, heb tien jaar een kruidenierszaak gehad, noem maar op, maar dit? Nooit." Hij slaakt een diepe zucht. "Stress, stress, stress." Niet dat hij enige tekenen van nervositeit vertoont. Kom met hem buiten en hij zwaait naar Jan en alleman. Met een glimlach tot achter zijn oren. "Ik weet waarom ze me de job gegeven hebben. In Kortrijk zeggen ze: 'Gie keunt klappen dat het vijf frank effen is.'En dat is ook nodig. Ik ben met de jaren een soort koning van het compromis geworden."
...