Gewezen reisjournalist en Schotlandfanaat Fernand Dacquin stond 17 jaar lang als leerkracht voor de klas voor hij de wiskunde inruilde voor whisky. In de jaren tachtig trok hij rond in de Caraïben en in Afrika, tot hij geveld werd door hepatitis en jarenlang geen druppel alcohol mocht drinken. "Maar ondertussen heb ik mijn schade op dat vlak ruimschoots ingehaald", grijnst hij.
...

Gewezen reisjournalist en Schotlandfanaat Fernand Dacquin stond 17 jaar lang als leerkracht voor de klas voor hij de wiskunde inruilde voor whisky. In de jaren tachtig trok hij rond in de Caraïben en in Afrika, tot hij geveld werd door hepatitis en jarenlang geen druppel alcohol mocht drinken. "Maar ondertussen heb ik mijn schade op dat vlak ruimschoots ingehaald", grijnst hij.Daar zeg je zoiets: moet je whisky niet in de eerste plaats drinken, in de plaats van erover te schrijven of te lezen?"Helemaal akkoord. Vandaar het kleine boekformaat, zodat je nog een hand vrij hebt om een glas vast te houden!" (lacht) "Ik heb de voorbije dertig jaar een paar honderden whiskyboeken in mijn kast verzameld en die zijn in grote lijnen allemaal hetzelfde. Ze tonen een geschiedkundig overzicht, het rijpingsproces wordt heel lyrisch beschreven - alsof er zich een waar mirakel in die vaten afspeelt - en er worden haast filosofische smaaknotities neergepend. Je kan het je zo gek niet bedenken of men proeft het erin! Dat vind ik pure quatsch, dus wou ik daar zelf ver van wegblijven. Alle foto's in die boeken zijn overigens ook dezelfde: ofwel zie je distilleerderijen, flessen of ketels, maar ik wou zo weinig mogelijk dergelijke beelden in mijn boek."Wat is dat boek van jou dan wel geworden? "Ik noem het zelf een 'sprokkelboek' met luchtige, losse verhaaltjes, met whisky als enige rode draad. De ene keer is die link heel duidelijk, een andere keer juist vergezocht. Het gaat dan bijvoorbeeld over vermeende drankorgels of geestige records, maar net zo goed over persoonlijke anekdotes uit mijn carrière als reisjournalist voor tal van kranten, magazines en VisitScotland. Ik schop ook wat tegen de schenen van het establishment, door te eindigen met tips over hoe je als leek niet door de mand valt en zelfs kan bluffen op tastings. Dit boek hoort dan ook thuis op de salontafel van elke liefhebber, maar kan net zo goed bij geheelonthouders in de smaak vallen."Waarom zijn er juist 111 van die verhaaltjes?"Die uitleg staat ook in het boek beschreven. 63,4 is tot op vandaag een magisch getal in de whiskywereld: dat is het gereduceerde alcoholpercentage van de whisky, wanneer die van de stookketel naar het vat gaat. Omgerekend naar het oude Britse proofsysteem, was dat 111 graden proof. De precieze reden achter dat getal is niet geheel duidelijk, maar volgens mij was het gewoon het makkelijkst te onthouden bij het verhandelen van de drank." (lacht) "In ieder geval had ik nog veel meer ideeën in mijn fichebak zitten, maar ik heb die gedistilleerd tot ik er zoveel overhield. Al zijn er alvast plannen voor een Britse versie van het boek, waarbij ik dan een aantal Belgische en Nederlandse passages zal schrappen om zo plaats te maken voor Schotse tegenhangers."Heb je tot slot nog een wiskundig whiskyweetje voor ons?"Zeker! Vroeger vergeleek ik verschillende whiskyflessen op één avond, maar zo kon ik 's anderendaags niet bijhouden hoeveel ik juist gedronken had. Nu beperk ik me tot eenzelfde fles, waarvan ik elke dag een paar glazen smaak. Zo zag ik proefondervindelijk het 7-druppel-principe; iets wat ik voor alle duidelijkheid zelf bedacht heb. Als je een fles leegschenkt en je laat hem een kwartier staan, dan kun je daar alsnog zeven druppels uit halen. Dat kun je tot drie keer toe herhalen, waardoor je dan 21 druppels of 1 ml whisky hebt. Doe je dat bij 1.000 flessen, dan heb je dus een liter. Als je dan weet dat Schotland elk jaar 1,4 miljard flessen van 75 cl uitvoert, dan zijn dat dus 1,8 miljoen flessen die daar op die manier in schuilgaan... Cheers!"