Twintig jaar geleden liet Florimont De Weirt (82) Martin Heylen met zijn hele ploeg bij hem thuis binnen. "Ik was toen net boodschappen gaan doen", vertelt zijn echtgenote Rita Vandecasteele (79). "En toen ik thuiskwam, stond de tv-hele ploeg daar. Heel raar dat mijn man hen had binnengelaten, vond ik. 'Ach, die mensen moeten ook hun werk kunnen doen', zei mijn man. En het viel eigenlijk best mee. De ploeg was van deur tot deur gaan bellen tot iemand open deed en dat was toevallig bij ons. Onze dochter Peggy (53) was op dat moment ook niet thuis. Martin had veel aandac...

Twintig jaar geleden liet Florimont De Weirt (82) Martin Heylen met zijn hele ploeg bij hem thuis binnen. "Ik was toen net boodschappen gaan doen", vertelt zijn echtgenote Rita Vandecasteele (79). "En toen ik thuiskwam, stond de tv-hele ploeg daar. Heel raar dat mijn man hen had binnengelaten, vond ik. 'Ach, die mensen moeten ook hun werk kunnen doen', zei mijn man. En het viel eigenlijk best mee. De ploeg was van deur tot deur gaan bellen tot iemand open deed en dat was toevallig bij ons. Onze dochter Peggy (53) was op dat moment ook niet thuis. Martin had veel aandacht voor de zorg die wij droegen voor Peggy, die blind is. Hij luisterde aandachtig en toonde veel empathie. We kregen toen heel wat reacties van vrienden en familie, maar werden ook aangesproken op vakantie door mensen die de uitzending hadden gezien." Twintig jaar later stond Martin Heylen weer voor de deur. "We lieten hem uiteraard opnieuw binnen, een heel aangename mens die je op je gemak stelt. Ik zat er een beetje mee in dat mijn keuken niet in orde was", lacht Rita. "Martin belde net aan op het moment dat ik het middagmaal aan het klaarmaken was en ik was ook net bezig geweest om een taart te bakken, maar Martin vond dat helemaal niet erg. 'Het leven zoals het is', lachte hij."Ondertussen kwam ook Peggy thuis. "Ze stonden in de keuken toen ik daar aankwam", vertelt Peggy. "k had die namiddag een vriendin op bezoek en had mama gevraagd om een taart te bakken. Het moet dan wel lukken dat ze net op dat moment binnenkomen. Twintig jaar geleden woonden mijn ouders nog op een ander adres. Intussen woon ik ook alleen, vlak naast mijn ouders. Daar was Martin wel even van onder de indruk. Hij was precies eventjes de kluts kwijt en wou van alles en nog wat weten over hoe ik het red. Dan vroegen ze of ze ook eens bij mij mochten langskomen. Waarom niet? Het is wel zo dat ik een beetje in mijn beweeglijkheid beperkt was. Ik ben het gewoon om door het huis te lopen, maar nu stonden daar mensen en een camera opgesteld. Onvoorziene hindernissen dus, maar het was helemaal niet erg. Ik vond het een hele ervaring en voelde me ook direct op mijn gemak."Peggy heeft heel wat talenten. Zo zingt ze in het zangkoor, speelt ze orgel en houdt ze van muziek, wandelen, lezen en computeren. "Martin wist nog dat ik graag schilderde en wou nog graag enkele werken zien", vertelt Florimont. "Er zijn twee werken van mij te zien in de hal van ons huis en de rest is boven, maar doordat we zelf nog niet zo lang verhuisd zijn een ook Peggy nog maar pas verhuisd is, staat er nog heel wat dat uitgepakt moet worden. Een hele tijd is Martin dan bezig geweest om mijn schilderijen te bekijken en hij stelde er ook heel wat vragen over. Daarbij was het niet alsof ik met een vreemde aan het spreken was, maar eerder met iemand die je al jaren kent. Een fijne ervaring." (ACK)Vanavond op Eén om 20.40 uur.