Moeten we Zora nog voorstellen? De robots van Fabrice Goffin worden in tal van sectoren ingezet, van de zorg tot in hotels. Het kleine robotje heeft ondertussen de wereld veroverd, maar startte het leven hier in Oostende en blijft ook hier. We ontmoeten Fabrice op de Mercator, een schip dat hij al vaak bezocht. "Elke keer opnieuw keer ik hier ook graag terug", zegt hij.
...

Moeten we Zora nog voorstellen? De robots van Fabrice Goffin worden in tal van sectoren ingezet, van de zorg tot in hotels. Het kleine robotje heeft ondertussen de wereld veroverd, maar startte het leven hier in Oostende en blijft ook hier. We ontmoeten Fabrice op de Mercator, een schip dat hij al vaak bezocht. "Elke keer opnieuw keer ik hier ook graag terug", zegt hij. Ben jij een geboren en getogen Oostendenaar?"Ik ben hier komen wonen met mijn moeder en grootouders, toen ik 2,5 jaar was. Ik ben thuis opgevoed in het Frans, maar ben hier altijd naar school gegaan. Ik ben van Wallonië afkomstig, dus ik ben een échte Belg. (lacht) Toen ik 15 was, ging ik op internaat naar Antwerpen. Ik ben er een tijdje blijven plakken, maar spoelde uiteindelijk terug aan in Oostende."Hoe ben je in de robotica terechtgekomen?"Dat is een heel verhaal. Ik heb in Antwerpen lang gewerkt bij het World Trade Center, tot en met de aanslagen op de WTC-torens in New York in 2001. Toen hebben we echt een klap gehad. Ik heb toen ook een aantal collega's verloren. Ik was 27 en wou altijd al zelfstandige worden, dus ik startte als consultant en reisde de hele wereld rond. In 2007 leerde ik Tommy (Deblieck, die mee Zorabots oprichtte, red.) kennen. En ik had een idee: door veel te reizen merkte ik dat taal een enorme barrière was. Ik wou aan de hand van een iPod - nog geen iPhone, die was er toen nog maar net - de check-in doen op luchthavens, zodat die iPod zeg maar je persoonlijke butler zou zijn. We zijn toen samen naar Qatar gegaan, waar ik iemand kende die daar eventueel voor open zou staan."Van de iPod naar Zora is toch nog een grote stap?"In Qatar was er op dat moment weinig te doen. Met de quad in de woestijn rijden, dat was het zowat. Er was ook héél weinig alcohol verkrijgbaar. Maar als we er dan voor gingen, was het meteen goed. Zo is Zora geboren: op een dronken avond, terwijl Tommy en ik ontdekten dat we allebei een passie hadden voor Star Wars, en dan in het bijzonder voor de robots in die films. 's Anderendaags werden we nuchter, maar dit is toch gebleven. Net als de vriendschap. Een van de mooiste zaken in het leven. Er is fysiek geen aantrekkingskracht, maar mentaal klikt het."Vandaag is Zorabots een succesvol bedrijf. Hebben jullie een lange weg afgelegd? "Ja, echt wel. In het begin stond robotica nog in de kinderschoenen. Overal waar we kwamen, werden we uitgelachen. Vooral bij de banken. We hebben twee jaar geploeterd. Ons idee was toen nog altijd: we maken robots om in hotels te zetten en mensen te verwelkomen. Maar niemand wilde dat. We hebben op een punt gestaan dat we bij wijze van spreken niet meer wisten hoe we het eten moesten betalen. Thuis wisten ze dat niet. En uiteindelijk, ja... Het is zoals bij alle mooie verhalen. Het water stond al boven onze oren en toen kregen we een verlossend telefoontje van het UZ Gent. Zo is Zora ontstaan."Zora startte het leven als zorg-robot en en werd voor het eerst uitgetest in de Boarebreker."Klopt. Mijn grootmoeder, dat was de vrouw van mijn leven. Ze verbleef in de Boarebreker en ik ben toen gaan vragen of ze in het woonzorgcentrum als eersten de robot uit wilden testen. Ze heeft het dus nog geweten en dat was erg belangrijk voor mij."Hoe gaat het vandaag met Zorabots?"We hebben 2.000 klanten wereldwijd, tot in Japan. Het blijft moeilijk, want ondernemen vanuit Oostende - en België - is niet evident. Direct en indirect stellen we nu een vijftigtal mensen tewerk. We hebben geen enkele concurrent en zijn uniek in wat we doen. Het is een mooi verhaal, maar het blijft vechten."Sinds vier jaar ben je voorzitter van het dierenasiel Blauwe Kruis van de Kust. Ben je al altijd een dierenliefhebber?"Ja. Ik was enig kind en was soms eenzaam. Ik had een katje waar ik veel plezier aan beleefde. Ze is uiteindelijk 22 jaar geworden en zelfs nog mee op kot geweest. Toen ik haar verloor, was dat een klap. Via via had ik vijf jaar geleden gehoord dat het dierenasiel vol zat. Ik ben toen een kijkje gaan nemen, met de bedoeling een oud diertje te adopteren. Daar zat een Malteser van 16 jaar, Happy. Dat beestje week geen centimeter van mijn zijde. Uiteindelijk is Happy nog zeven maanden bij ons gebleven. Dat heeft een enorme impact gehad op me. Heel raar. Na het overlijden van Happy ben ik naar het asiel gegaan om mijn diensten aan te bieden. En ik ben er niet meer weggeraakt."Is de combinatie robots en dieren niet moeilijk?"In het begin wel, maar iedereen zit daar vandaag op zijn plaats. Ik kan met een gerust hart twee weken naar China gaan. En robots en dieren? Moet je dan concluderen dat ik niet goed met mensen kan omgaan? (lacht) Ja en nee. Vriendschap is voor mij het mooiste wat er is en ik haal daar zelfs meer kracht uit dan uit de liefde. Daarnaast put ik ook heel veel energie uit dieren. En de robots? Die zijn mijn passie."Ben jij een positief persoon?"Absoluut. Op medisch vlak heb ik veel meegemaakt. Op mijn 27ste heb ik een hartinfarct gekregen. Ik ben nu zelf een beetje een robot, want ik heb een defibrillator. Ik heb ook een reumaziekte en moet dus wat extra opletten. Maar uiteindelijk heb ik niets meegemaakt in vergelijking met andere mensen die het veel erger hebben. Nu is het onder controle. Mijn gezondheid houdt me niet tegen om pakweg naar de Noord-Koreaanse grens te gaan, of desnoods een nachtje door te werken. Ik heb geen restricties voor mezelf. De intensiteit én de kwaliteit van het leven, die zijn belangrijk. Liever drie kleine zeetongen dan een exemplaar van vier kilo."Met de verkiezingen heb je je even geëngageerd op de Stadslijst van Johan Vande Lanotte, maar nog voor de verkiezingen trok je je terug. Nog zin in politiek? "Toen we begonnen met de robots, hebben we steun gevraagd aan de stad. Op alle gebieden, waar het kon, kregen we steun van de burgemeester. Ik ga hier niet de loftrompet luiden voor Vande Lanotte, maar ik ben wel iemand van het principe: als je mij helpt, dan doe ik iets terug. Ik ben geen socialist, maar wel sociaal geëngageerd. In elke partij kon ik wel iets vinden. Dus toen hij me vroeg, vond ik het mijn plicht en ook een eer. Maar helaas; door mijn drukke agenda lukte het niet om het goed te doen. Jammer, want het had een piste geweest die ik graag had bewandeld. Maar de politiek sluit ik niet uit. Wie weet wat de toekomst brengt..."Waar droom jij nog van?"Van een nieuw dierenasiel? (lacht) Eerlijk? Mijn kinderdroom om de wereld te veranderen, koester ik nog altijd. Het gaat niet om de centen. Tuurlijk is het belangrijk, dat ontken ik niet. Uiteraard woon ik graag in een groot huis. Maar de ultieme droom? In Silicon Valley in de Verenigde Staten hebben we het Museum van de Technologie bezocht. De stem in de oortjes was die van Bill Gates. Het gaat mij absoluut niet om zijn bankrekening, maar het feit dat hij daar mocht vertellen... Wauw! Dus ja, de wereld veranderen, op een of andere manier."Waar haal je meer voldoening uit, dieren of robots?"Goh. (even stil) Ik haal meer voldoening uit een hond of een kat plaatsen dan de wereld te veranderen, dat wel. Zodra een hond of een kat gelukkig is en je ziet de mensen daar ook gelukkig door zijn, dan heb je al de wereld veranderd. Een ander voorbeeld: ik heb thuis zeven bijenkasten en vind het fenomenaal om bezig te zijn met die diertjes, te zien wat zij allemaal doen voor dat klein potje honing."Ben je een gelukkig man?"Ik ben gelukkig, maar ik weet dat ik nog niet verwezenlijkt heb wat ik moet verwezenlijken. (denkt even na) Dat is goed, want dat betekent dat ik ambitieus ben. Thuis ben ik zeer gelukkig. Vorig jaar ben ik getrouwd, in alle stilte. Geen groot feest, maar wel op een bijzondere manier. We hebben een zeilboot gehuurd in Tenerife en zijn naar internationale wateren gevaren. Daar heeft de kapitein ons getrouwd. De kapitein heeft op dat moment, wettelijk gezien, dezelfde macht als een priester. Op het moment dat we getrouwd zijn, passeerden er walvissen. Dát moment, met ons twee en de kinderen... Mooier kon het niet."