Erik Derycke is inmiddels al bijna twintig jaar rechter bij het Grondwettelijk Hof. Veel interviews staat de voormalige socialistische minister van Buitenlandse Zaken en staatssecretaris bij verschillende departementen niet meer toe, maar naar aanleiding van de verkiezingen wil hij toch nog eens een uitzondering maken.
...

Erik Derycke is inmiddels al bijna twintig jaar rechter bij het Grondwettelijk Hof. Veel interviews staat de voormalige socialistische minister van Buitenlandse Zaken en staatssecretaris bij verschillende departementen niet meer toe, maar naar aanleiding van de verkiezingen wil hij toch nog eens een uitzondering maken."Ja, maar ik ga ook naar de Amerikaanse begraafplaats in Waregem. Het is zondag ook Memorial Day, de dag waarop de Amerikanen hun overleden soldaten herdenken. Dat gebeurt dus ook in Waregem. Ik ga die plechtigheid bijwonen, voor een belangrijk deel uit respect voor mijn grootvader die meegevochten heeft in de Eerste Wereldoorlog. Hij is toen ook gewond geraakt. Daarna volg ik het verkiezingsnieuws.""De klimaatverandering is er zeker één van, maar ook de armoede moet ernstiger genomen worden. Als je bedenkt dat er in ons land ook mensen zijn die het moeilijk hebben om rond te komen terwijl ze wel een job hebben, dan klopt er iets niet.""Het zou me verbazen mocht Waregem het veel beter doen. We mogen dan wel in een rijke stad wonen, die rijkdom is er vaak niet voor iedereen. Bovendien komen mensen er in een rijke regio nog minder graag voor uit dat ze het niet gemakkelijk hebben. Dat neemt niet weg dat het goed is dat de bedrijven bij ons goed hebben ingespeeld op de nieuwe technologieën, wat mee voor die veelheid aan jobs zorgt. Al wil ik daarbij ook aanstippen dat het dus belangrijk is dat de werknemers daar ook voldoende voor betaald moeten worden.""Op dat moment was ik teleurgesteld. Ik had 5.395 voorkeurstemmen en dat waren er toch ruim 2.000 meer dan de nummer twee Yolande Dhondt die toen burgemeester is geworden. Dat stak toen wel. Tegelijk besefte ik ook wel dat dit eigen is aan de democratie. Je hebt als partij (en dat was toen Open Stad, red.) een meerderheid van de zetels nodig om aan de macht te komen. En die hadden wij niet. Ik blijf er wel trots op dat ik in 1999 zoveel stemmen heb behaald. Dat betekent dat de mensen vertrouwen hadden in mij. Bij nationale verkiezingen deed ik het altijd goed. In het kiesarrondissement Kortrijk heb ik toen 24.000 voorkeurstemmen behaald.""Die ontgoocheling is al lang weggeëbd. Ik blijf niet treuren om wat voorbij is. Er hebben zich toen andere mogelijkheden aangediend waarop ik ingegaan ben. Niet vergeten ook dat ik toen een mooie kans heb gekregen om als jurist bij het grondwettelijk hof te gaan werken.""Neen, Yolande Dhondt is altijd heel correct geweest tegenover de oppositie in het algemeen en tegenover mij in het bijzonder. Ze had de gave om over het muurtje te kijken en niet enkel rekening te houden met wat er in haar eigen partij gedacht werd. We hebben in die tijd ook samen belangrijke beslissingen kunnen nemen, onder meer in verband met de toenmalige crisis rond Essevee en de fusie met Zulte in 2001. We verstonden elkaar. Yolande is overigens iemand die erg belezen is en nadenkt over de dingen. Ik vind haar een fel onderschatte politica.""Ja, omdat je niets bereikt door de man te spelen. Ik heb zelden of nooit iemand persoonlijk aangevallen in de politiek. Dat zorgde er voor dat anderen ook altijd correct en hoffelijk waren tegenover mij. De jongste jaren zijn de politieke zeden wel wat verruwd maar dat komt, denk ik, omdat alles supercompetitief is geworden. Toch ben ik niet zo pessimistisch over de toekomst.""Dat is zeker zo. Dat maakt dat de taak er niet simpeler is op geworden. Mensen willen nu dat er altijd en overal meteen een oplossing is voor een probleem, terwijl dat vaak niet mogelijk is. Je kunt niet alles binnen 24 uur oplossen. Die snelle communicatie stimuleert die hoge verwachtingen bij de mensen, terwijl het voor een burgemeester van belang is dat hij af en toe eens rustig kan nadenken over de dingen vooraleer een beslissing te nemen.""Ik lees wat er over in de krant verschijnt, maar ik ga geen zittingen meer bijwonen. Ik keer niet snel terug op plaatsen waar ik vroeger een rol te spelen had. En ik heb zeker ook geen last van het schoonmoedersyndroom. Ik ben niet het type dat meent anderen goede raad te moeten geven. Dat is niet aan mij besteed. Ik denk dat de meeste gemeenteraadsleden zich wel goed bewust zijn van de ernst van hun taak.""Zeker, ik heb er geen behoefte meer aan om de krantenkoppen te halen. Ik geef ook zelden interviews omdat ik op mijn hoede ben voor politieke valstrikken. Ik heb ook geen behoefte om politieke meningen te gaan ventileren.""Mijn vrouw en ik maken regelmatig een grote wandeling in de stad en dan gebeurt het toch vaak dat iemand begint te praten, wel meestal mensen die al de 50 voorbij zijn. Bij de jongere generaties ben ik niet meer zo bekend. Wat wil je, het is inmiddels van 2001 geleden dat ik nog politiek actief was. Overigens spreken ze me ook niet altijd aan om over politiek te spreken.""Ik doe mijn job als rechter zeer graag, maar ik vind het goed dat er een einddatum op staat. Zo krijgen jongere mensen de kans om hun ideeën in te brengen als rechter. In het Hooggerechtshof in de Verenigde Staten worden rechters benoemd voor het leven. Dat is niet goed, denk ik. De benoemingen zijn hier gelukkig ook minder gepolitiseerd dan in de Verenigde Staten waar de president zelf de rechters van het Hooggerechtshof benoemt. Hier is er een tweederdemeerderheid nodig in het parlement.""Ik wil in elk geval niet stilvallen. Zo blijf ik zeker aan de slag in de denktank rond Madeleine Albright (gewezen minister in de regering van Bill Clinton, red.) en ik wil ook af en toe een college blijven geven aan onze universiteiten. Ik doe dat al in de VUB in Brussel maar ben nu ook gevraagd door de Universiteit Gent. Misschien ga ik zelf ook moderne geschiedenis studeren en nog meer lezen. Ik hoop vooral dat ik gezond mag blijven, want daar hangt alles van af." (Freddy Vermoere)