Van het symbolische 'zwarte gat' is er bij Erik echter geen sprake. Een zee van tijd, die tot verveling aanzet, is bij hem onbestaande. Integendeel: de zee is al zijn hele leven lang zijn grote passie. Het mulle zand, de zilte zeewind, de onstuimige golven, het schuimende water aan de vloedlijn, het simultaan op de smartphone volgen waar welke cruisemastodont vaart en aan land zijn passagiers een dagje sightseeing gunt: het is precies waar de minzame Erik van houdt. Met zijn vertrek bij de technische dienst gaat er helaas ook een karrenvracht aan vakbekwaamheid en creatieve aanpak weg. Daarom is de zoektocht naar een valabele opvolger geen sinecure, beamen de collega's van de technische dienst volmondig.
...

Van het symbolische 'zwarte gat' is er bij Erik echter geen sprake. Een zee van tijd, die tot verveling aanzet, is bij hem onbestaande. Integendeel: de zee is al zijn hele leven lang zijn grote passie. Het mulle zand, de zilte zeewind, de onstuimige golven, het schuimende water aan de vloedlijn, het simultaan op de smartphone volgen waar welke cruisemastodont vaart en aan land zijn passagiers een dagje sightseeing gunt: het is precies waar de minzame Erik van houdt. Met zijn vertrek bij de technische dienst gaat er helaas ook een karrenvracht aan vakbekwaamheid en creatieve aanpak weg. Daarom is de zoektocht naar een valabele opvolger geen sinecure, beamen de collega's van de technische dienst volmondig.Erik, de papa van Charlotte en opa van Cezan (1), studeerde houtbewerking-schrijnwerkerij aan het Tieltse VTI met nog een specialisatiejaar daarna. Hij was ruim 12 jaar aan de slag bij schrijnwerkerij Hoste in zijn eigen dorp Ruiselede. Daar leerde hij de technische opleiding helemaal toetsen aan de praktische uitvoering. Hij werd een vakbekwaam stielman. Toen de zaak in 1997 ophield te bestaan, ging hij aan de slag bij De Picker, een bedrijf voor productie en installatie van vensters en deuren. Tot het noodlot onwezenlijk hard toesloeg, met een heel zwaar arbeidsongeval met enorme impact, letsels en een jarenlange revalidatie. Na die donkere periode ging hij in september 2005 aan de slag bij de technische dienst van Ruiselede, eerst bij de groendienst en daarna in de functie van technisch assistent. Op 1 december gaat hij officieel met pensioen en op januari 2021 verhuist hij naar zijn appartement op de zeedijk in Zeebrugge. Zijn grote passie is immers de zee en de wereld van cruiseschepen. Daarnaast is er ook nog de motorsport, autorally en snelle races op circuits."Ik kijk dankbaar terug op de periode bij de gemeente, de goede sfeer, de vriendschap en de warme relatie met de collega's van ons tienkoppig team", vertelt Erik. "Werk in de publieke sector en zeker in eigen gemeente is het hoogste goed. Het verschil met de private sector is immens, het is een zee van contrast. Hier kon ik mijn creativiteit en mijn jarenlange ervaring maximaal benutten tijdens mijn werk. Hier heerst structuur. Bij mijn vorige werkgever was dat een pijnlijk hiaat. Ik vertrok 's morgens met 25 te installeren deuren naar Antwerpen. Wanneer ik weer thuis zou zijn? Geen idee. Je wil natuurlijk alles steeds netjes afwerken, maar er was ook altijd de onzekerheid van de lange files. Nooit kon ik vooraf mijn uur van thuiskomst weten. Die lange en saaie verplaatsingen en dat manco van structuur... Het zinde me niet."Erik voelde zich veel meer op zijn plaats bij de gemeente. "Wat ik geleerd heb uit mijn tewerkstelling in beide sectoren? Buitenwerk geniet mijn absolute voorkeur, ver van productie en bandwerk, waar de mens bijna gedegradeerd is tot zielloze machine of robot. Hier kon ik als het ware een stempel drukken op het werk, met inventief werk. Ik denk bijvoorbeeld aan Disveld, het bruggetje daar, zaal Kruispunt, de lokalen voor De Jester, de renovatie en herinrichting van het gemeentehuis en de site van de sporthal. De afgelopen vijf jaar vormde ik met mijn goede collega Martin Moenaert een hecht en productief team. We waren altijd samen op pad. Ik ga vooral hem hard missen en hoop dat het afscheid niet al te zwaar inhakt."De locatie van zijn appartement in Zeebrugge kan geen toeval zijn. Erik, die al 33 cruisetochten beleefde met rederijen als NCL (Norwayian Cruise Line), MSC, Costa en Aida, ziet er vanuit zijn raam de giganten de haven binnenvaren. "Ik zie ze komen en krijg ze meteen scherp in beeld met mijn gesofisticeerde kijkapparatuur. Mijn appartmenet ligt ongeveer 2 km van de dijk. Na een uurtje zijn de schepen ter bestemming bij de Zweedse Kaai. Ik heb alle continenten bezocht via het water, behalve Azië. Ik zou nog graag eens naar India of Japan reizen. Momenteel heb ik echter niets geboekt. Alles wordt uitgesteld en verdaagd door de coronapandemie."Erik weet op elk moment van de dag welk cruiseschip waar vaart en wanneer het waar aan wal gaat. Hij bezit bovendien een prachtige collectie met foto's en maquettes van indrukwekkende cruiseschepen. Zijn ongebreidelde enthousiasme over de wereld van de oceanen en de gigantische zeepaleizen kenmerkt hem.Erik is dan ook niet van plan om tijdens zijn pensioen op de lauweren te rusten. "Ik wil zo spoedig mogelijk lessen Matroos gaan volgen. Daarnaast zet ik ook mijn hobby voort op de toeristenboot voor groepsbezoek aan de zeehaven van Zeebrugge." (RV)