Eric Lambert (77) stopt na 55 jaar met zijn melkronde in Tielt en Wakken

Een foto uit het jaar 2007: Eric Lambert poseert fier naar zijn melkbusje.
Redactie KW

Eric Lambert (77) heeft zopas afscheid genomen van zijn klanten in Tielt en Wakken. 55 jaar lang trotseerde hij weer en wind om bij hen melkproducten aan huis te brengen. “En altijd met plezier en stipt op tijd. Maar nu is het tijd om voor mijn echtgenote te zorgen. Maar we blijven hier op ons landbouwbedrijf ook nog verder actief”, klinkt het naarstig.

Eric Lambert woont met zijn echtgenote Maria Cnudde in de Drongensveldweg in Meulebeke. “We zijn hier in 1970 komen wonen. Een deel van onze landbouwgronden liggen op grondgebied Tielt, de woning staat in Meulebeke. Maar van hieruit heb je een prachtig zicht op Tielt. Voor stadshuiszaken moeten we naar Meulebeke, maar eigenlijk ben ik me altijd Tieltenaar blijven voelen”, zegt Eric.

Hij groeide op op wat hij zelf het ‘raarste boerhof’ van Tielt noemt. “De Keidam. Mijn ouders hadden ruim tien hectare grond, maar verloren er eerst drie door de aanleg van de Ringbaan en later nog eens vijf voor de voorziene groenzone. Waar nu de GB (huidige Carrefour, red.) zit, dat was ons land. Toen al moest ik nu en dan eens melk gaan uitleveren.”

Paard vlucht café binnen

Maar op zijn 22ste belandde Eric in de melkboerstiel. Eerder toevallig. “Marcel Wille woonde niet ver van ons en had een melkronde met paard en kar. Op een dag sloeg dat paard op de vlucht en kwam Marcel terecht in café d’Hespe. Het dier moest afgeslacht worden en ik kreeg de vraag om voortaan met de tractor mee op baan te gaan met Marcel. Maar toen die na een tijdje moest afhaken, kwam ik op zijn ronde terecht. De tractor zonder cabine, wat barkoud was in de winter, ruilde ik al snel in voor een bestelwagen.”

Eric Lambert in zijn laatste bestelwagen die hij nog koestert.
Eric Lambert in zijn laatste bestelwagen die hij nog koestert.

Maar Eric kon niet zonder slag of stoot zijn stekje innemen in het melkboerlandschap in Tielt. “Er was toen behoorlijk wat concurrentie en de meesten kwamen uit een familie van melkboeren. Ik was daar wat de vreemde eend in de bijt, pas later verneem je dat je daardoor tegenkanting kreeg. Mijn voorganger Marcel Wille was vrijgezel en was iemand die graag eens ergens bleef plakken. Hij had negen cafés op zijn ronde, maar na een tijdje was ik die allemaal kwijt omdat ik wel leverde, maar zelf niets ging drinken… Maar al snel kon ik nieuwe klanten vinden.”

“Ik kwam niet uit een familie van melkboeren, dus heb ik moeten vechten voor mijn plaatsje”

De producten kocht Eric grotendeels in bij Inex. Maar geregeld nam hij ook wel eens iets mee dat hij op de boerderij gekweekt had. “En op een dag had de baas van Inex een tip voor mij. In Wakken was er een ronde over te nemen en daar was geen concurrentie. Ik ben daar op gesprongen en het was ook meteen een succes. Ik was daar meteen graag gezien, het werd een superronde.”

Leven van hard werken

Eric en Magda, die twee dochters Ann en Els hebben, waren iedere dag vroeg in de weer. “Op onze boerderij hier hebben we vroeger nog varkens gekweekt, nu mesten we nog runderen vet. We kweekten ook groenten waarmee ik naar de veiling trok. Na mijn melkronde ging ik meteen weer hier op ‘t hof aan de slag. En 27 jaar lang heb ik in het seizoen ook nog met een pikdorser gereden voor een loonwerker. Onze hoeve hebben we hier grotendeels zelf uitgebouwd en als er eens iemand hulp nodig had, wisten ze me ook te vinden.”

Zo ook de klanten op de melkronde. “Ik hield me nergens bezig, dus wisten de mensen wel ongeveer wanneer ik zou passeren. Maar sommigen hadden dan al een klusje klaar. Vaak ging ik de melk tot in de kelder zetten, moest ik eens de vuilnisbakken buiten zetten of een tafel helpen verplaatsen bij mensen die wat moeilijker te been waren. En op de duur was ik ook verhuisdienst. Het contact met mijn klanten was altijd erg goed. Tot mijn 65ste ben ik vol blijven werken, daarna ben ik mijn ronde blijven doen en heb ik geen nieuwe klanten meer aangenomen.”

Die klanten konden ook altijd op hem rekenen. “Ik belandde wel eens in het ziekenhuis, maar langer dan 14 dagen hebben ze mij niet moeten missen. En sneeuw, wind of regen: ik heb er nooit tegenop gezien om mijn ronde te starten.”

Accident met nonnetje

In de 55 jaar dat Eric in Tielt en later ook Wakken op de baan was, had hij drie bestelwagens. “En daar heeft nooit een sleutel opgestaan. De Toyota waarmee ik tot voor kort reed, is trouwens nog een uniek exemplaar. Echte accidenten heb ik nooit gehad, maar in Wakken is wel ooit een nonnetje op me ingereden. Maar de schade viel mee.”

Een foto uit de hele oude doos, toen schemerige beelden nog gemeengoed waren: Eric met de melkkar die voortgetrokken werd door een hond.
Een foto uit de hele oude doos, toen schemerige beelden nog gemeengoed waren: Eric met de melkkar die voortgetrokken werd door een hond.

In Tielt zijn nog altijd enkele melkboeren actief. “Maar het is een uitstervend ras natuurlijk. Toen ik startte, verkochten ze van alles langs de straat: van de mossel- tot de ijskar. Stoppen doe ik nu, omdat ik mijn vrouw door haar gezondheid niet alleen thuis meer kan laten. Ja, wel met wat spijt in het hart, maar nu is mijn plaats hier”, kijkt hij liefdevol naar zijn vrouw.

Maar niet dat Eric nu stil gaat zitten. We krijgen een kleine rondleiding op zijn bedrijf in de Drongensveldweg en trots praat hij over de dieren waarmee hij kweekt. “Twee keer kalveren en dan vetmesten”, verklapt hij zijn truc. Na een leven van hard werken heeft Eric samen met zijn Magda zijn rust verdiend. Maar stil zitten is o zo moeilijk.

Het was dochter Ann die ons dit artikel tipte. Ze benadrukt ook dat klanten die haar pa een kaartje willen sturen of hem een bezoekje willen brengen van harte welkom zijn in de Drongensveldweg 12 in Meulebeke.

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.