Goeiedag iedereen. Ik ben Lieven Mathys en ik ben verslaafd aan Discovery Channel.

Ik ben nu zowat twee decennia actief in de media. En hoe vluchtig en snel het allemaal wel moet gaan, hoe meer ik in de ban van de traagheid die bepaalde ambachten vergen. Zeefdrukken bijvoorbeeld. Een atelier, een muziekje op de achtergrond, een ontwerp en veel goesting om traag tot een mooie affiche te komen. Zalige vrijetijdsbesteding lijkt me dat. Ideaal tegengewicht voor zo'n job waar 'snel en snedig' de baseline vormt. Maar met twee linkerhanden laat je zulke gedachten snel varen.

Ik zoek mijn toevlucht dan maar tot Discovery Channel, daar krijg je een overdosis Handige Harry's over je heen. Hun kennis om oude auto's op te knappen, rommel tot design om te toveren of sprookjesachtige boomhutten in elkaar te timmeren, spreken tot de verbeelding. Upcycling en zulks. Van roestige spullen iets moois creëren... Hoe fantastisch is dat wel niet.

Teleurstellend!

Er is echter één groot minpunt aan die oneindige verwondering van me. Ik kan het maar niet laten om zelf -tegen beter weten in- aan de slag te gaan. Als er tennis op televisie was, stond ik als tiener -ik spreek over de vorige eeuw- na een halfuur al op het openbaar oefenterrein in Tielt. Uren heb ik tennisballen tegen die muur staan keilen. Toen ik ergens in de jaren '90 in de ban raakte van de genialiteit van Picasso, dan stond binnen de kortste keren een schildersezel op mijn zolder. Teleurstellend dat dat was! Maar tegelijk kreeg ik nog meer bewondering voor de meester zelf.

Ik heb in de voorbije vier decennia dan ook basket gespeeld, gevoetbald, leider geweest in een jeugdbeweging, de netten van FC Tielt verdedigd, gesnowboard, een halve marathon gelopen, mijn motorrijbewijs gehaald, een jaartje op golfterreinen rond getjoold (FOOOOOOOR!), marathons VTT gereden, Amerika binnenste buiten gekeerd, staan brokkelen op de basgitaar, de gitaar en de drums, gezwommen, toneel gespeeld, ... Zucht. Maar never a dull moment ;-)

De hobbyhopper

Eventjes onderdompelen en weer weg. Want om deze of gene stiel in de vingers moet je uren, dagen, weken en jaren oefenen. Maar dat ligt niet in mijn ongeduldige aard. Ik ben al te snel geprikkeld door iets anders. Een onrustige ziel zoals ze zeggen. Een hobbyhopper eigenlijk.

Laat me dus gerust genieten van die talenten op televisie. Maar zoals ik al aanhaalde, als een sluipend gif palmt die goesting om dan zelf aan de slag te gaan me telkens opnieuw weer in.

Het kon dan ook niet anders dan dat er na enkele weken en maanden Discovery Channel een impulsieve aankoop zat aan te komen... Et voilà, ziehier mijn Isabella. De ultieme traagheid. Trager maken ze ze dezer dagen niet. Platte banden, geen motor en doorroest. Maar o zo mooi. Die gracieuze lijnen, die slanke neus... Mijn crush.

"En nu Mathys?" Ik weet het niet. Sta me toe er eerst enkele weken (of maanden) naar te staren.

Trouwens, ik moet mijn Borgward Isabella even met rust laten want ze herbergt een nest hommels. En wil het toeval nu wel niet dat die beschermd zijn. Dus laat ons nog even genieten van de genialiteit waarmee de elementen der natuur dit stuk staal uit 1953 tot een kunstwerk omtoveren.

Intussen surf ik wel eens naar de veiling van stad Tielt.

Wordt vervolgd.

Goeiedag iedereen. Ik ben Lieven Mathys en ik ben verslaafd aan Discovery Channel.Ik ben nu zowat twee decennia actief in de media. En hoe vluchtig en snel het allemaal wel moet gaan, hoe meer ik in de ban van de traagheid die bepaalde ambachten vergen. Zeefdrukken bijvoorbeeld. Een atelier, een muziekje op de achtergrond, een ontwerp en veel goesting om traag tot een mooie affiche te komen. Zalige vrijetijdsbesteding lijkt me dat. Ideaal tegengewicht voor zo'n job waar 'snel en snedig' de baseline vormt. Maar met twee linkerhanden laat je zulke gedachten snel varen. Ik zoek mijn toevlucht dan maar tot Discovery Channel, daar krijg je een overdosis Handige Harry's over je heen. Hun kennis om oude auto's op te knappen, rommel tot design om te toveren of sprookjesachtige boomhutten in elkaar te timmeren, spreken tot de verbeelding. Upcycling en zulks. Van roestige spullen iets moois creëren... Hoe fantastisch is dat wel niet.Er is echter één groot minpunt aan die oneindige verwondering van me. Ik kan het maar niet laten om zelf -tegen beter weten in- aan de slag te gaan. Als er tennis op televisie was, stond ik als tiener -ik spreek over de vorige eeuw- na een halfuur al op het openbaar oefenterrein in Tielt. Uren heb ik tennisballen tegen die muur staan keilen. Toen ik ergens in de jaren '90 in de ban raakte van de genialiteit van Picasso, dan stond binnen de kortste keren een schildersezel op mijn zolder. Teleurstellend dat dat was! Maar tegelijk kreeg ik nog meer bewondering voor de meester zelf.Ik heb in de voorbije vier decennia dan ook basket gespeeld, gevoetbald, leider geweest in een jeugdbeweging, de netten van FC Tielt verdedigd, gesnowboard, een halve marathon gelopen, mijn motorrijbewijs gehaald, een jaartje op golfterreinen rond getjoold (FOOOOOOOR!), marathons VTT gereden, Amerika binnenste buiten gekeerd, staan brokkelen op de basgitaar, de gitaar en de drums, gezwommen, toneel gespeeld, ... Zucht. Maar never a dull moment ;-)Eventjes onderdompelen en weer weg. Want om deze of gene stiel in de vingers moet je uren, dagen, weken en jaren oefenen. Maar dat ligt niet in mijn ongeduldige aard. Ik ben al te snel geprikkeld door iets anders. Een onrustige ziel zoals ze zeggen. Een hobbyhopper eigenlijk.Laat me dus gerust genieten van die talenten op televisie. Maar zoals ik al aanhaalde, als een sluipend gif palmt die goesting om dan zelf aan de slag te gaan me telkens opnieuw weer in.Het kon dan ook niet anders dan dat er na enkele weken en maanden Discovery Channel een impulsieve aankoop zat aan te komen... Et voilà, ziehier mijn Isabella. De ultieme traagheid. Trager maken ze ze dezer dagen niet. Platte banden, geen motor en doorroest. Maar o zo mooi. Die gracieuze lijnen, die slanke neus... Mijn crush."En nu Mathys?" Ik weet het niet. Sta me toe er eerst enkele weken (of maanden) naar te staren.Trouwens, ik moet mijn Borgward Isabella even met rust laten want ze herbergt een nest hommels. En wil het toeval nu wel niet dat die beschermd zijn. Dus laat ons nog even genieten van de genialiteit waarmee de elementen der natuur dit stuk staal uit 1953 tot een kunstwerk omtoveren.Intussen surf ik wel eens naar de veiling van stad Tielt.Wordt vervolgd.