Bij het afscheid van hun dochter kozen Els en Edwin voor een eenvoudige plechtigheid in hun eigen tuin, samen met familie en vrienden. Ellen was een blije, vrije en creatieve geest en was ondanks haar jeugdige leeftijd een levensgenieter en filosoof pur sang. Ze schreef dan ook mooie, diepzinnige gedichten, bijvoorbeeld over een treurwilg, die voor haar symbool stond voor bescherming en levenswijsheid. Daarom twijfelden Els en Edwin niet lang en plantten ze een treurwilg in hun tuin. Aan de voet ervan ligt Ellen in een urne begraven. Op deze manier blijft ze voor altijd dicht bij haar gezin. De boom is ondertussen flink gegroeid en hangt vol met liefdevolle geschenken van familie en vrienden. Het gezin vertoeft dan ook vaak op het gezellige terras bij de Ellen boom.
...