Ellen Dulst groeide op in Leke als 'slagersdochter'. "Mijn ouders baatten er nog altijd de Slagerij & Traiteur Antoon uit, die volgend jaar 50 jaar bestaat. Op mijn twaalfde ging ik op internaat in Spermalie in Brugge. Als ik tijdens het weekend naar huis kwam, dan was het werken geblazen. Na de middelbare school heb ik nog een specialisatiejaar 'traiteur' gevolgd in Ter Groene Poorte en leerde ik paté maken tussen al die beenhouwers. Tijd voor hobby's was er gewoon niet. Als jongere ben ik dus nooit naar festivals geweest. Maar je hoort mij niet klagen", aldus Ellen.
...

Ellen Dulst groeide op in Leke als 'slagersdochter'. "Mijn ouders baatten er nog altijd de Slagerij & Traiteur Antoon uit, die volgend jaar 50 jaar bestaat. Op mijn twaalfde ging ik op internaat in Spermalie in Brugge. Als ik tijdens het weekend naar huis kwam, dan was het werken geblazen. Na de middelbare school heb ik nog een specialisatiejaar 'traiteur' gevolgd in Ter Groene Poorte en leerde ik paté maken tussen al die beenhouwers. Tijd voor hobby's was er gewoon niet. Als jongere ben ik dus nooit naar festivals geweest. Maar je hoort mij niet klagen", aldus Ellen. "Trouwens, als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden, dan antwoordde ik al op jonge leeftijd dat ik een eigen restaurant wilde uitbaten. Tot mijn 21ste werkte ik mee in de zaak van mijn ouders. Na mijn huwelijk begon ik met mijn vroegere echtgenoot een eigen zaak. Maar aan dat verhaal kwam na 4,5 jaar een einde", klinkt het.Het leven van Ellen kreeg een hele andere wending toen ze in 2000 Stéphane Buyens ontmoette op de 'Nacht van de 33 Meesterkoks'. "Ik wist niet eens dat hij een sterrenrestaurant had, en ik had nog nooit van zijn eten geproefd", lacht Ellen. "Daar sloeg de vonk over, en hoewel mijn 'entourage' het afraadde om een relatie te starten met iemand die 15 jaar ouder was, voelde ik instinctmatig dat het goed zat. Stéphane bood me aan om in zijn zaak te starten. Ik had geen ervaring met een sterrenzaak, maar had wel handen aan het lijf. Toen zwaaide schoonmama er nog de plak en ik vloog de kelder in om zilver te poetsen. Ik ben dus letterlijk onderaan begonnen. Stiekem heb ik wel eens een traantje weggepinkt." "Ik heb hard gewerkt om te staan waar ik vandaag sta. Stéphane en ik hebben elkaar altijd gesteund, ook als het moeilijk ging, zoals tijdens zijn tv-carrière. Toen was hij veel uithuizig en moest ik in mijn eentje het hotel runnen. Op mijn 30ste had ik een kinderwens. Daarover hadden we wel eens discussie, maar omdat Stéphane mij zo graag ziet, heeft hij toegestemd. Op 17 april 2007 is onze dochter Eloïse geboren. Ik had nog het hele paasweekend gewerkt en een week na de bevalling ging ik weer aan de slag. Eloïse bracht als kind heel veel tijd in de zaak door, want ik moest er altijd zijn: voor het ontbijt van de hotelgasten, voor het onthaal, de bediening... Het leuke aan mijn job vind ik vooral het contact met de mensen. We hebben een trouw cliënteel en ik ken zowat hun hele levensverhaal", vertelt Ellen.Zelf had ze het niet zien aankomen dat Stéphane tot schepen zou worden verkozen. "Dat is nog een spannende uitdaging erbij", klinkt het enthousiast."Toen men mij vroeg om voorzitter van LVZ te worden, zag ik daarin een opportuniteit om te brainstormen, te netwerken met ook andere ondernemers dan horecamensen. Ik heb toegestemd, op voorwaarde dat we samen onze schouders zouden zetten onder toekomstprojecten rond de noden van onze lokale ondernemers van de Westkust en Veurne. In 2020 willen we regelmatig uitpakken met een origineel netwerkevent voor zelfstandigen. We trekken hiervoor afwisselend naar De Panne, Koksijde, Nieuwpoort en Veurne. Tijdens die evenementen willen we de vinger aan de pols houden. Luisteren naar noden en wensen van zelfstandigen, om zo te kunnen wegen op het plaatselijk beleid. Tegelijk staan we ondernemers met raad en daad bij."