In januari hadden Johan en Veerle een Bongobon gekregen als nieuwjaarsgeschenk van hun kinderen. Met de bon mocht het koppel een trip uitkiezen met één overnachting. "Onze keuze viel op Rotterdam waar we altijd al eens heen wilden. We startten onze dag in de wereldberoemde Markthal, een overdekte foodmarket", vertelt Veerle, die samen met haar man glashandel Francier uitbaat in Oostende.
...

In januari hadden Johan en Veerle een Bongobon gekregen als nieuwjaarsgeschenk van hun kinderen. Met de bon mocht het koppel een trip uitkiezen met één overnachting. "Onze keuze viel op Rotterdam waar we altijd al eens heen wilden. We startten onze dag in de wereldberoemde Markthal, een overdekte foodmarket", vertelt Veerle, die samen met haar man glashandel Francier uitbaat in Oostende. "Die is quasi volledig opgetrokken uit glas. Voor ons dus een paradijs, want we zitten in de branche. Daarna trokken we richting de kubushuizen vlakbij de vaart."Johan en Veerle besloten een koffie te drinken aan de rand van het water, maar nog voor ze op een terras plaatsnamen, wijzigden ze hun plannen. "Ik zag een aangemeerde toeristenboot en stelde Johan voor een tochtje te doen en zo de bezienswaardigheden vanop het water te zien", legt Veerle uit. "De boot was al aan het vertrekken. 'Mogen we nog mee?', riep ik, en de schipper legde terug aan om ons alsnog aan boord te laten. Voor hetzelfde geld hadden we de boot gemist."Johan nam plaats aan stuurboordzijde, dus aan de rechterkant van de boot. Veerle ging aan de bakboordzijde zitten. "Dat was niet naar de zin van Johan, want hij vroeg me naast hem te komen zitten. Was het een ingeving? Ik ging in elk geval naast hem zitten en dat is waarschijnlijk mijn redding geweest. Toen we even aan het varen waren, vroeg de schipper of we de Maas over wilden varen. Uiteraard zeiden we niet neen, want wisten wij veel wat ons nog te wachten stond." Aan boord van de boot zaten naast het Oostendse koppel een Spaanse vrouw met haar zoon en dochter, een Belgisch koppel uit Bonheiden en een Italiaans koppeltje. De schipper meldde via zijn radio dat hij de Maas over zou steken. "Plots zagen we een speedboot met grote snelheid op ons afkomen", pikt Johan in."Door de snelheid vaart zo'n boot met zijn neus in de lucht waardoor je als bestuurder amper iets kan zien. We hoorden onze schipper nog roepen, maar het was al te laat. In volle vaart heeft die speedboot ons bootje geramd. Daarbij raakte het vol die Belgische vrouw uit Bonheiden, waarna het over onze boot aan de andere kant weer in het water terechtkwam. Veerle was gelukkig meteen het water in gesprongen, net als het Spaanse meisje, en dat heeft waarschijnlijk hun leven gered. Die andere vrouw overleefde het ongeval helaas niet. Zelf raakte ik niet gewond en ook de andere passagiers kwamen met de schrik vrij."Wat volgde, was een chaos van jewelste. Veerle was samen met het Spaanse meisje van 14 jaar in het water terechtgekomen. Hun schipper werd bij de aanvaring weggekatapulteerd en raakte zwaargewond. Inmiddels dobberde de aangevaren boot met Johan en de andere passagiers stuurloos op de Maas. "Het waren verschrikkelijke taferelen", zucht Veerle. "Het moment dat ik in het water lag, besefte ik amper wat er aan het gebeuren was. Ik zag alleen dat meisje naast me in het water en ik hoorde een man schreeuwen: 'Waar is mijn vrouw? Waar is mijn vrouw?'. Vreselijk. En ik zag Geert dobberen, steeds verder van mij weg..." Een watertaxi hielp de houten sloep en de opvarenden naar de kade. De man die de boot had aangevaren, was inmiddels teruggekeerd en hij hielp Veerle en het Spaanse meisje uit het water. Veerle viste samen met de schipper ook de overleden Belgische vrouw uit het water. "Ik zal jullie de details besparen. We hebben die vrouw met koorden uit het water gehaald. Echt verschrikkelijk was dat. Dat Spaanse meisje zag alles gebeuren en houdt er allicht een levenslang trauma aan over. Ook wij zullen nog lang aan dit ongeval denken. We vragen ons nog steeds af hoe dit is kunnen gebeuren. Heeft de man ons echt niet gezien? We zitten met zoveel vragen. Hopelijk krijgen we daar nog antwoord op als het onderzoek is afgerond."Met de man van de overleden vrouw had het koppel de voorbije dagen elke dag contact. "Afschuwelijk wat die man doormaakt. We horen hem nog roepen naar zijn vrouw. Toch houdt de man zich bewonderenswaardig sterk. Het meisje dat samen met mij in het water lag, was zwaar in shock. Ik heb haar niet meer teruggezien. Jammer, want ik zou graag weten hoe het met haar gaat. Na het onderzoek komen we misschien de namen van de andere mensen te weten en kunnen we nog steun zoeken bij elkaar.""Hoe het nu met ons gaat? Ach, wij zijn blij dat we het aan onze zoon van 18 en onze dochters van 16 en 19 jaar kunnen navertellen. Want het kon even goed anders afgelopen zijn. Hoe dan ook, die taferelen staan voor eeuwig in ons geheugen gegrift. Een raad aan jullie lezers: geef elkaar een stevige knuffel en pak je kinderen eens goed vast, want het kan elke dag gedaan zijn", besluit Veerle.