Een primeur: dj Bobo Kool zet voor het eerst in zijn hele leven voet aan boord van de Mercator. "Ik woon dan wel al zo lang in Oostende, maar het strand en de zee? Eerlijk gezegd zie ik die ook niet zo veel", lacht hij.
...

Een primeur: dj Bobo Kool zet voor het eerst in zijn hele leven voet aan boord van de Mercator. "Ik woon dan wel al zo lang in Oostende, maar het strand en de zee? Eerlijk gezegd zie ik die ook niet zo veel", lacht hij. Iedereen kent je als Bobo Kool en veel mensen kennen zelfs je echte naam niet. Hoe ben je bij die naam gekomen?"Klopt, mijn echte naam is Alain Verkouille. Zelfs mijn ouders noemen me Bobo ondertussen! Hoe ik aan die naam ben gekomen? Ik ben opgegroeid in Zandvoorde en hielp daar al eens mee met de jongerenwerking in 't Kasteeltje. Het was er de gewoonte dat iedereen een bijnaam had. Ik was nogal een 'Michelin-mannetje' toen en er waren verschillende suggesties zoals 'Balou', waar ik me helemaal niet in kon vinden. Uiteindelijk suggereerde iemand Bobo. Daar kon ik wel nog mee leven. Het werd ook mijn dj-naam. De Kool kwam erbij toen ik in 2004 meehielp met de opstart van de Lounge in het Kursaal. Ik werd aangetrokken als dj en de baas vond dat mijn naam iets meer cachet kon gebruiken. Als het echt moet, dacht ik. Ik ging akkoord, enkel op de voorwaarde dat de 'cool' met een K geschreven werd, zoals Kool and the Gang. Er bestond trouwens al een dj Bobo. Ik moest eens draaien op de Gentse Feesten en daar stonden plots twintig jonge meisjes voor me... Die dus naar de andere Bobo kwamen (lacht)."Hoe ben jij in het nachtleven beland?"Ik was bij de voorlaatste lichting die nog legerdienst moest doen. Tijdens die dienst ging ik af en toe in de Manuscript werken, toen nog uitgebaat door Patrick Aernoudt. Ik deed de bar, zorgde voor de muziek... Ik moet een jaar of 22 geweest zijn. En zo bleef ik plakken in het nachtleven. Daarna werkte ik ook nog in de Javatrot, waar nu de Copador is. En uiteindelijk belandde ik in de Lafayette, waar ik nu al 23 jaar werk. Vandaag ben ik manager. In feite ben ik dat al langer, maar het is pas sinds kort dat ik die titel officieel heb (lacht)."Is muziek al altijd je grote passie?"Ja, toch wel. Ik ben enig kind en vanaf mijn 15de vond ik een mooie bezigheid in de muziek. In het begin vooral pop, new wave... Maar toen ontdekte ik de soul. Dat was een geweldige openbaring en daar ben ik in verder gegaan. Begin jaren negentig was er een boom in de acid jazz, denk aan bands zoals Jamiroquai. Jessie De Caluwé en Marc Lefever waren fan van de muziek die ik draaide en ik mocht eens een cassettetje maken om naar Studio Brussel op te sturen. En zo heb ik van 1994 tot 1997 het programma Soul Street gemaakt op de radio. Pas op, ik presenteerde niet hé. Ik koos de muziek en zorgde voor wat bindteksten en informatie. Uiteindelijk werd hiphop populairder en werd het programma jammer genoeg afgevoerd."Is 's nachts werken na een tijdje niet zwaar?"Goh, ik heb altijd al een bepaalde affiniteit met de nacht. Ik zit nooit vroeg in mijn bed, zelfs al moet ik niet werken. Meestal werk ik tot 's morgens vroeg en sta ik op rond 14-15 uur. En begint de nacht weer opnieuw. De horeca is zeker niet voor iedereen, het moet je liggen. Ik hou ervan. Ik hou van de sfeer, de ambiance, het plezier van het contact met de mensen. Pas op, het is niet altijd feest. Maar die mooie momenten houden je zeker recht. We hebben veel vaste klanten, cliënteel uit heel België. Die mensen komen dan een keer per maand naar Oostende en bezoeken de Lafayette. Daar doe ik het voor."Hoe heb je het uitgaansleven zien evolueren in al die jaren?"Alles heeft zijn tijdsgeest. De Langestraat is geen lange straat meer, het uitgaan situeert zich aan het begin van de straat. Maar we maken er het beste van. Je merkt dat er weer wat goede zaken bijkomen. En de vaste waarden blijven draaien: wij, de Manuscript, Twilight, Brazza... Wat wel opvalt, is dat je minder zaken hebt die gericht zijn op één muziekstijl. Vroeger had je cafés voor de fans van new wave, voor fans van metal, punk... Dat heb je vandaag veel minder. En de Lafayette? Dat is een leuke melting pot. Alle lagen van de bevolking vinden er elkaar, jong en oud."Zie je het jezelf nog lang doen?"Zo lang het nog lukt, zeker en vast. Ik ben vijftig dus ik zit in de helft (lacht). We hebben ook een heel goed team. Voorlopig is het door de maatregelen wel heel wat anders dan vroeger. Ik speel geen muziek, zet enkel playlists op. Dat is in feite gewoon achtergrondmuziek, want het mag ook niet luider gaan dan tachtig decibel. Er mag ook niet gedanst worden... En dat terwijl de Lafayette daar bekend voor staat. Dat is toch echt aanpassen. Ik mis het wel. We hopen dat er snel een doorstart komt. Tijdens de lockdown was het ook moeilijk. Gelukkig had ik zo de tijd om me wat te verdiepen in de muziek en zo weer wat nieuwe dingen te leren kennen. Dat was verrijkend."Waar droom je nog van?"Eerlijk? Weer nationale radio maken. Ik ben er zeker van dat mijn muziek een plekje kan vinden op pakweg Radio 1. Presenteren zou ik niet doen, ik denk ook niet dat ik daar het juiste accent voor heb (lacht). Maar de muziek kiezen, daar ben ik zeker voor te vinden."