"Eerst en vooral ben ik enorm dankbaar voor die tien jaar", steekt diaken Jean-Yves van wal. "Zeer dankbaar dat ik als diaken en in het onderwijs zoveel mensen mocht ontmoeten." Het zag er nochtans niet naar uit dat Jean-Yves diaken zou worden. Hij groeide op in Rekkem in een gezin dat niet bijzonder katholiek was en niet elke week naar de mis ging. In de lagere school leerde hij via zuster Paula van de Zusters van Liefde de Jezusfiguur kennen.
...

"Eerst en vooral ben ik enorm dankbaar voor die tien jaar", steekt diaken Jean-Yves van wal. "Zeer dankbaar dat ik als diaken en in het onderwijs zoveel mensen mocht ontmoeten." Het zag er nochtans niet naar uit dat Jean-Yves diaken zou worden. Hij groeide op in Rekkem in een gezin dat niet bijzonder katholiek was en niet elke week naar de mis ging. In de lagere school leerde hij via zuster Paula van de Zusters van Liefde de Jezusfiguur kennen.Jean-Yves studeerde voor onderwijzer en startte bij de broeders Maristen in Moeskroen, waar hij zelfs directeur werd. Ondertussen volgde de diaken aan het Groot Seminarie in Brugge een theologische opleiding. De echte roeping kwam in 1996, toen hij Renaat Desmedt ontmoette. De pastoor vroeg Jean-Yves om teamlid te worden van de pastorale ploeg. "In het leven kom je grote mensen tegen en Renaat was daar zeker één van. Hij vroeg als allereerste naar mijn roeping. Thuis was dat niet bespreekbaar. Daar ging het immers over huisje, tuintje, boompje. Ik twijfelde, want ik had het toen goed volgens mijn ouders. Ik was immers directeur, wat heeft een mens meer nodig?", vertelt Jean-Yves. Die zomervakantie leerde hij ook zijn vrouw Sofie kennen. Hij kon dus geen pastoor meer worden, de beslissing om diaken te worden, leek logisch. In 2004 begon Jean-Yves op zijn 34ste aan de opleiding tot diaken. Op 7 juni 2009, werd hij gewijd. Jean-Yves liep toen stage in de Sint-Maartensparochie in Kortrijk. "Het was een stadsparochie, dat was iets helemaal anders dan nu. Toen moesten er beslissingen genomen worden. Lag mijn toekomst in Kortrijk? De bisschop vroeg me niet veel later om in Vichte en Ingooigem godsdienstles te geven. Daarbij kwam een benoeming bij de toenmalige Vichtse pastoor Luc Vandemoortele. Toen de pastoor op 70-jarige leeftijd met pensioen ging, nam ik zijn plaats in als diaken." In tien jaar tijd is er heel wat veranderd, ook in de kerk. "We kwamen uit een periode waar heel wat mensen de kerk de rug hadden toegekeerd omwille van de macht die ze had. De kerk was toen overal aanwezig: in scholen, rusthuizen, jeugdverenigingen,... Nu merk ik dat na tien jaar de mensen de kerk herontdekken. Vooral jonge mensen willen de kerk opnieuw leren kennen", weet de diaken.Jean-Yves Verhaeghe wil niet gewoon de pastorale werking verder zetten zoals ze was. "Ik geloof niet in de zaken houden zoals ze zijn. Het moet bloeien, dat geeft dynamiek. Als kerk moeten we een antwoord bieden op de noden van nu. Vroeger was dat onderwijs en ziekenzorg, tegenwoordig gaat het meer om een luisterend oor bieden en de vluchtelingen hulp bieden. We hebben toen Karibu opgestart om aan die vraag te voldoen. Op die manier worden we als kerk terug betekenisvol. Dat is onze kerkelijke plicht."Verder biedt hij graag een luisterend oor aan iedereen die dat nodig heeft. "De eucharistie is een ontmoeting met de Heer én met elkaar. Onze huidige paus zei dat we moeten ruiken naar de stal maar ook naar de schapen. Dit vind ik heel belangrijk. Daarom kies ik nog steeds voor het onderwijs, ik spreek op die manier de taal van de jongeren", vertelt hij.De diaken is bijzonder blij dat hij in Vichte tien jaar mocht werken. "Ik ben dankbaar voor alle medewerkers hier in de Sint-Vincentiusgemeenschap. Ik vorm samen met priester Jan een tandem en we kunnen het zeer goed met elkaar vinden. De mensen weten dat het klikt", klinkt het nog. Diaken Jean-Yves viert zijn 10-jarige wijding met een klassiek concert van Forlana Consort op vrijdag 7 juni om 19.30 uur in de Sint-Stefanuskerk. (Xander Cottens)