Geert Morlion is ook diocesaan verantwoordelijke voor het permanent diaconaat in Brugge en pastoor-moderator van de federatie Kortrijk-Groeninge. Hij is nu pastoor van de pastorale eenheid Onze-Lieve-Vrouw van Groeninge. "Dat is perfect combineerbaar met mijn taak als deken", zegt hij.
...

Geert Morlion is ook diocesaan verantwoordelijke voor het permanent diaconaat in Brugge en pastoor-moderator van de federatie Kortrijk-Groeninge. Hij is nu pastoor van de pastorale eenheid Onze-Lieve-Vrouw van Groeninge. "Dat is perfect combineerbaar met mijn taak als deken", zegt hij.Dekenij Kortrijk bestaat uit 115.000 inwoners en zal over enkele jaren zes pastorale eenheden omvatten, waaronder vier in Groot-Kortrijk. "Deze nieuwe pastorale eenheid past binnen de huidige tendens van fusies van parochies", zegt de deken. "Een federatie is een samenwerkingsakkoord tussen parochies, waar de parochies apart blijven bestaan. Een pastorale eenheid is eigenlijk een fusie van verschillende parochies tot een nieuwe parochie.""De jaren zijn voorbij gevlogen. Dat komt vooral doordat ik hard werk en druk bezig ben. Priester zijn is voor mij mensen verbinden. Dat is voor mij een belangrijk werkwoord dat zoveel omvat. Het gaat niet enkel om liturgie of een eucharistie. Het is mensen bij elkaar brengen, ongeacht levensbeschouwing of godsdienst. Ik doe niets liever dan samen zitten met diverse werkgroepen en projecten uitwerken, samen nadenken, iets doen. Dat doet deugd.""Toch wel. Dat verbinden zit in mij, maar ik weet niet waarom dat zo is. Door te verbinden, kunnen we een belangrijke bijdrage leveren aan een warme stad. Je moet wel de spelregels respecteren, de waarde van de verlichting onderschrijven en de waarde van de mens in het oog houden. Je moet dus ook rekening houden met de schaduwkant: hun pijn, verdriet, leed en schuld. Vertrouwen is geven en nemen. Het is de goede God die de toekomst open maakt. Je moet het positieve zien. Je moet de mensen graag zien zoals ze zijn en ook God graag zien. Soms heb ik letterlijk pijn als ik zie hoe sommige mensen zo slordig omspringen met God. Ze zijn God een beetje vergeten. Ik vind dat zeer jammer, want dat is een verarming. Gelukkig is de machtskerk weg. Ik ben daar niet rouwig om, want nu is de beleving totaal iets anders.""Mijn ontmoeting met Moeder Teresa in Elverdinge in de jaren 80. Een klein, broos en versleten menske waaruit een enorme innerlijke kracht straalt. Je moet weten dat haar geestelijke leider pater Jezuïet Celeste Van Exem uit Elverdinge kwam. Moeder Teresa was op doorreis in Europa en wilde per se naar Elverdinge komen om op het graf van de ouders van de pater te bidden. Ik heb niet met haar gepraat, wel een hand gegeven.""23 april 2010. Toen is bisschop Roger Vangheluwe afgetreden. Dat was een verschrikkelijke periode, die nog doorwerkt tot vandaag. Hij was een symbool en plots valt zijn masker af. Dat had - en heeft - een gigantische impact en zorgde voor een ravage." "Kerstmis is een feest waarop wij vieren hoe dicht God bij de mensen komt. Die goede God die nog niemand gezien heeft, die niemand kent ... plots is Hij daar. Als een kindje geboren is denk je aan hoop, liefde, onschuld. Men zegt wel almachtige God, maar dat is het net. Hij is almachtig in liefde geven."Goh ... Ik weet het niet. Ik denk dat de mensen daar behoefte aan hebben: die sfeer, iets wat gezelligheid en warmte uitstraalt. Moslimvrienden vieren dat ook op hun manier en gaan daarin mee. De boodschap van hoop, warmte, vriendschap is zo duidelijk en onmiskenbaar."