"We moeten met z'n allen werk maken van een betere wereld maar die begint vooral bij jezelf." Marjolein De Praetere, webdesigner en grafisch vormgeefster met een boon voor design, groeide op in Marke en trok later naar Kortrijk. Haar positieve ingesteldheid en kijk op de wereld nam ze met zich mee naar de Vredelaan, een straatnaam die niet toepasselijker kon zijn.

"Ik ben Haseena Khan, ik ben 23 jaar, en ik studeer sociaal werk aan Howest. Dat doe ik omdat ik sociaal van karakter ben. Ik wil mensen helpen. Ik heb eigenlijk geen hobby's. Jawel, ik sport af en toe, ik kijk graag naar films en voor de rest spendeer ik mijn tijd met de familie. Dat is alles", zegt de jonge vrouw aan wie ik net gevraagd heb of ik haar mag vragen wie ze is en wat ze doet. "Dat is mijn antwoord", zegt ze, maar tegelijk is het nog maar het begin van een boeiend gesprek.

In zijn plaats zou ik sakkeren en foeteren dat het leven niet eerlijk is. Dat als God bestaat, Hij of Zij wel heel erg cynisch is. Ik zou roepen en tieren. Mijn ongeluk uitschreeuwen. Maar zelf wil Gerald van Rafelghem het zo niet zien. Hij is liever optimistisch. Met één oog kan je het leven dus ook nog van de zonnige kant zien. En aan één oog heeft een topfotograaf genoeg om zijn unieke kijk op de dingen niet te verliezen. Maar dat het moed vergt om er zo tegenaan te kijken, dat staat buiten kijf.

Dinsdagmiddag was Nadia Ovaere aan het winkelen in de K. Tegenwoordig woont ze in Bissegem, maar ze heeft lang in Kortrijk gewoond. Dankzij het programma 'Nieuwe Feiten' op Radio 1 mag ik ze als jonge, actieve gepensioneerde een 'Jagger' noemen. Een van die mensen die zich niet door haar leeftijd laat tegenhouden om te leven. Dat ze een groot verdriet met zich meedraagt, maakt haar drang om te leven alleen maar groter. Al geeft ze toe dat ze 18 jaar na het verlies van haar zoon af en toe nog heel moeilijke momenten heeft.

Bernard Lelou aarzelt geen moment wanneer ik hem vraag of hij wil praten. Hij lacht zijn parelwittetanden bloot en zegt "wat wil je van me weten?" We staan op het Sint-Amandsplein. Hij woont er in de buurt, op Overleie. Nog maar zeven maanden. En toch lijkt het alsof hij er iedereen kent. Het maakt niet uit welke huidskleur ze hebben of welke religie, hij spreekt iedereen aan. Het is hem niet aan te zien dat zijn hart bloedt. "Hoe kan ik gelukkig zijn terwijl mijn kinderen honger hebben?", zegt hij. "Waarom is het leven een zoveel hardere strijd wanneer je in Afrika geboren bent? " Vragen waarmee hij me achterlaat, na me hartelijk de hand geschud te hebben. Zijn woorden spelen al dagen door mijn hoofd.

Ze vlamt met haar rolstoel over de stoep, maar remt zonder aarzelen af wanneer ik naar haar zwaai. Ze heeft iets van een zwaailicht, met die rode kleurspoeling in haar haar. "De lamp in mijn badkamer is kapot en ik ben iets te scheutig geweest met het product waarmee ik mijn grijze haren wou verdoezelen", excuseert ze zich. Fabienne Boelens, zo heet ze. Ze is 62 en al bij de eerste zin die ze uitspreekt, hoor ik dat ze niet van Kortrijk is. Toch noemt ze zichzelf een Kortrijkzane. En wat ze nog is? Invalide, alleen, diepgelovig en gastvrij. Zo ga ik de volgende dag bij haar langs in haar appartement op het Casinoplein.

Luc Verbeke is zijn naam, zegt hij. Hij woont in de Vlaanderenstraat in Heule. Tenminste, zijn voordeur staat in Heule. "Als ik mijn garage uitrij, kom ik in Kortrijk terecht. Ik ben een gespleten geval," zegt hij. En dat blijkt al snel. Luc kan van doodernstig naar doodleuk gaan in een fractie van een seconde, merk ik al vlug. Wanneer hij iets later zegt: "Ik heb het steenstof met de paplepel meegekregen," weet ik dat ik met deze gesprekspartner gebeiteld zit.

Interne fout - KW

Sorry, de pagina kan niet worden weergegeven. Een tijdelijk probleem met de server. Probeer het later opnieuw.