David Cooper geeft grif toe dat hij in zijn leven genoten heeft van sex, drugs & rock 'n roll. Maar uit zijn verhaal, dat hij ons in sappig maar soms wat moeilijk te begrijpen Engels vertelt op het terras van Du Phare, blijkt dat ook hij zijn portie persoonlijke, professionele en financiële tegenslagen heeft gekend. Soms met pretlichtjes, dan weer met opwellende tranen in de ogen vertelt deze geboren en getogen Welshman over hoe hij vanuit de UK in Brugge terecht kwam. "In 1987 zat ik op de Herald of Free Enterprise net een week voor die zonk", klinkt het in een van zijn anekdotes.
...

David Cooper geeft grif toe dat hij in zijn leven genoten heeft van sex, drugs & rock 'n roll. Maar uit zijn verhaal, dat hij ons in sappig maar soms wat moeilijk te begrijpen Engels vertelt op het terras van Du Phare, blijkt dat ook hij zijn portie persoonlijke, professionele en financiële tegenslagen heeft gekend. Soms met pretlichtjes, dan weer met opwellende tranen in de ogen vertelt deze geboren en getogen Welshman over hoe hij vanuit de UK in Brugge terecht kwam. "In 1987 zat ik op de Herald of Free Enterprise net een week voor die zonk", klinkt het in een van zijn anekdotes. "Ik ben geboren en opgegroeid in Swansea, een stad in het zuiden van Wales, in een working class gezin. Mijn vader was busconducteur en werkte later ook nog als arbeider. Binnen mijn middelbare schoolopleiding volgde ik bedrijfsbeheer en ik kon al vlug aan de slag als ambtenaar bij het stadsbestuur van Swansea. Later ging ik werken bij een enorm grote staalfabriek: de Port Talbot Steel Works, waarvan de fabrieksterreinen zich over wel 7 kilometer uitstrekten. Dat waren geen slechte jobs en Swansea is best wel oké, maar toch voelde ik dat ik iets anders wilde." "Swansea is nu niet bepaald het centrum van de wereld, hé. Ik was jong en wilde van alles gaan ontdekken. Dan is Londen toch wel the place to be. Via via kon ik er aan de slag als roadmanager van de band Killing Floor. Wat een roadmanager precies doet? Echt van alles en nog wat: allerlei praktische regelingen zoals eten en overnachtingen regelen, vaak zelf rijden, waar nodig het podium helpen opstellen en aankleden..." "We hebben wel enorm veel plezier beleefd hoor. Het was een wereld van sex, drugs & rock 'n roll... (lacht) Jammer genoeg heb ik op een bepaald moment mijn schouder ernstig bezeerd, waardoor het moeilijk werd om nog zware dingen, zoals luidsprekers en versterkers, te tillen en heb ik die job moeten opgeven. In die periode ben ik ook voor de eerste keer getrouwd en keerde ik terug naar Wales, maar dat was geen goede beslissing. De hoofdstad trok me aan en ik keerde na enkele jaren terug naar Londen.""Denk zeker niet aan de pc's, laptops en andere toepassingen zoals we die vandaag kennen. Dat was helemaal iets anders. Ik spreek nu over computers voor toepassingen in de industrie, de luchtvaart en defensie die misschien wel zo groot waren als de helft van dit terras. Ik had er een 'technisch-administratieve' functie en stond er vooral in voor het beheer en vaak ook voor het transport van bepaalde onderdelen. Dat was wel een boeiende job, waarvoor ik regelmatig onderweg was. We werkten onder meer samen met het European Space Agency en dan meer bepaald het European Space Operations Centre in het Duitse Darmstadt." "Ik kreeg in die periode ook van iemand in de firma een oude fotocamera en ging door mee aan de slag; wat uiteindelijk uitgroeide tot een echte passie. Door een herstructurering waarbij de afdeling waar ik actief was, werd opgedoekt kreeg ik bij die firma jammer genoeg mijn ontslag. Daarna werkte ik nog een tijd als manager in een handel voor auto-onderdelen.""Inderdaad, in 1981 opende ik in Brighton een videoverhuurzaak. Ik was daarmee toen een van de eerste van het land. Aanvankelijk liep dat wel goed maar de filmmaatschappijen vroeger steeds maar aan de videoverhuurbedrijven voor de aankoop van de cassettes. Voor de Star Wars films betaalden we aanvankelijk maar zo'n 20 pond maar in enkele jaren tijd steeg dit tot wel 80 pond waardoor dat zakenmodel enorm onder druk kwam te staan." "Ik had nog wel behoorlijk wat klanten maar het was niet maar rendabel en een kleine vijf jaar na de opstart ging de zaak over de kop. Maar ik heb er wel een interessant contact gelegd: een klant van me die me vroeg om foto's te komen nemen bij het grote en populaire Bultins hotel nabij Brighton. Dat was een erg geliefd vakantieoord, waar ik zelf ook al kwam als kind met mijn ouders, en waar ook veel pasgetrouwde koppels kwamen. Ze werden in een mooi decor op de foto gezet en we ontwikkelden de foto's tegen dat ze weer naar huis gingen. Dat was wel een mooie tijd.""Dat was halverwege de jaren '80. Een bevriende gitarist moest gaan optreden in België, meer bepaald op het Belgium Rhytm 'n' Blues Festival in Peer, en hij zag het niet zitten om daar helemaal zelf naartoe te reizen en vroeg me of ik wil rijden naar en op 'the continent' (het vasteland, red.). Aan de andere kant van de weg rijden is immers niet voor iedereen zo evident... Ik had al wat contacten en leerde telkens meer mensen kennen in de muziekwereld, ook in België. Een jaar later, in '86, trok ik dan naar het Handzame Blues Festival. Ik reisde in die periode heel vaak over en weer tussen het VK en België. Zo ook in 1987, toen ik de oversteek maakte met The Herald of Free Enterprise richting Zeebrugge, net een week voor de grote ramp met dit schip... Ook in die periode, ik denk in 1988 werd ik benaderd door Joris De Voogt, de toenmalige baas van het cultuurcentrum in Brugge. Hij vroeg me om enkele bands te contacteren om op te treden in De Biekorf." "Dat klopt, ik heb heel vaak samengewerkt met Cactus festival, als 'bemiddelaar' om groepen te boeken; als agent. Eigenlijk was ik een soort go between tussen de festivals en de artiesten. Ik leerde zo ook goed Cactus Festival organisator Patrick Keersebilck kennen. Hij was zelfs mijn getuige bij mijn huwelijk toen." "Cactus ligt me na aan het hart. In het jaar 2000 zijn mijn zakelijke contacten met Cactus wel gestopt maar ik ben er nog altijd hartelijk welkom, ook in de backstage en neem er nog altijd foto's. Ik heb er nog topless foto's van Grace Jones kunnen nemen enkele jaren geleden, in 2015 dacht ik... Ze was 'gebodypaint' waardoor het publiek misschien niet direct zag ze geen topje droeg maar op mijn foto's is dat toch wel erg goed te zien... (lacht).""Toen ik voor het eerste in Brugge kwam voelde ik me precies als in een sprookje, a fairy tale! De prachtige gebouwen, de kanalen... Ik was best wel onder de indruk. Aanvankelijk woonde ik, met mijn tweede echtgenote, een tijdje in de binnenstad maar nu woon ik al enige tijd in Sint-Andries, in de Gistelsesteenweg, en ben ik het hier natuurlijk al wat gewoon. Ik heb in Brugge mijn passie voor fotografie nog verder ontwikkeld. In kwam vaak in café De Nissse in de Hooistraat. Nu is dat een restaurant maar destijds was het een café weer heel wat fotografen samen kwamen. In De Nisse werd toen nog een expositie van mijn werk opgezet. Dat waren toen vooral foto's van vrouwelijk naakt; daar heb ik me immers ook een tijdje op toegelegd." "Voor mijn financiële zekerheid heb ik lange tijd als schoonmaker gewerkt voor de firma Cleandienst waar ik vooral instond voor de schoonmaakt op de P&O Ferries. Dat was een bijzonder urenstelsel waarbij ik dan vier dagen na elkaar veel uren moest kloppen maar dan ook wel vier dagen vrij was daarna; daardoor kon ik me toeleggen op mijn passie voor fotografie en muziek." "Ik mis soms wel de heuvels van mijn thuisland. Hier is is alles zo enorm vlak; als een biljartlaken. In Wales zijn er ook prachtige, ongerepte stranden; dat mis ik ook wel. Als ik nog eens terug ga, zoek ik daar altijd het strand op. Het vreemde is dat toen ik er woonde ik zelden naar het strand ging maar op een of andere manier mis ik dat strand- en zeezicht van mijn geboorteland toch wel wat."