Glenn: "Het plan was om 30 km per dag af te leggen en voorlopig zit ik goed op schema. De eerste dagen waren mijn tochten zelfs iets langer dan voorzien. Dat had vooral een praktische reden: voor mijn tocht ben ik naar Decathlon geweest om een Tarp, een lichte tent, te kopen. Normaal ging die enkele dagen voor mijn vertrek geleverd worden, maar dat was dus niet het geval. Dus kan ik twee dingen doen: bij mooi weer in open lucht slapen en bij slecht weer doorstappen tot ik een berghut tegenkom. En die liggen tijdens het eerste ...

Glenn: "Het plan was om 30 km per dag af te leggen en voorlopig zit ik goed op schema. De eerste dagen waren mijn tochten zelfs iets langer dan voorzien. Dat had vooral een praktische reden: voor mijn tocht ben ik naar Decathlon geweest om een Tarp, een lichte tent, te kopen. Normaal ging die enkele dagen voor mijn vertrek geleverd worden, maar dat was dus niet het geval. Dus kan ik twee dingen doen: bij mooi weer in open lucht slapen en bij slecht weer doorstappen tot ik een berghut tegenkom. En die liggen tijdens het eerste deel van de GR10 behoorlijk ver uit elkaar (grijnst). Zo heb ik op de derde dag vanwege een dreigend onweer een veel te lange etappe moeten afwerken."Glenn: "Ondertussen ben ik vijf dagen ver en begin ik me steeds beter te voelen. In het begin kreeg ik af te rekenen met een loden hitte, had ik last van blaren en begon mijn rug wat op te spelen. Nu is het een pak minder warm, voelt mijn rug beter aan en ik weet niet of mijn blaren aan het genezen zijn, maar ze doen toch minder pijn. Waarschijnlijk is mijn lichaam er gewoon aan gewend geraakt (lacht). En praktisch is het moeilijkste gedeelte bijna achter de rug. Binnenkort liggen de dorpjes iets dichter bij elkaar waardoor ik minder eten en drinken moet meesleuren. Of ik ondertussen al iets spectaculairs ben tegen gekomen? Niet echt. Veel prachtige uitzichten en veel mooie paarden. Geen eenhoorns, neen (lacht). Enkel Géraldine, maar zij is dan wel een schitterend exemplaar." (lees verder onder de foto)"Oh ja, een paar dagen geleden kwam ik een man van 53 jaar tegen die bezig was aan zijn eigen tocht. Waarom doen we dit? Vroeg hij me. Daar heb ik ook een tijdje over nagedacht.... Sinds mijn verhuis naar de Pyreneeën was het gewoon mijn droom om dit te doen. Daarnaast wou ik ook eens ontsnappen aan de snelheid en vluchtigheid van het alledaagse leven. Hier moet je vooral veel geduld hebben. 5 km lijkt niet ver, maar het is zo lastig dat je er toch een paar uur voor nodig hebt.""Voorlopig gaat alles goed", gaat Glenn verder. "Ik heb er nog heel veel zin in! Zeker omdat de mooiste en zwaarste stukken nog moeten komen. Alleen over Chopko maak ik me wat zorgen. Hij loopt al enkele dagen te manken en was niet in zijn normale doen. Ik ben volop aan het zoeken naar vrienden die hem de komende weken willen opvangen. Ik zou het niet over mijn hart krijgen moest hij hier iets aan overhouden. Gelukkig heb ik dan nog altijd Géraldine aan mijn zijde. Ze heeft een borderline stoornis en kan soms serieus tegendraads doen, maar nu ze zoveel buiten is en constant in de vrije natuur kan rond huppelen, is ze het beste gezelschap dat ik me maar kan inbeelden (lacht).