"Zoon Hans Van Acker had het dagboek", vertelt Hendrik Callewier, historicus en diensthoofd van het Rijksarchief Brugge. "Omdat die notities niet vrijgegeven werden, kreeg dit dagboek een wel haast mythische reputatie bij historici, journalisten en royaltywatchers."
...

"Zoon Hans Van Acker had het dagboek", vertelt Hendrik Callewier, historicus en diensthoofd van het Rijksarchief Brugge. "Omdat die notities niet vrijgegeven werden, kreeg dit dagboek een wel haast mythische reputatie bij historici, journalisten en royaltywatchers.""In de jaren '90 wilde Hans Van Acker die notities samen met professor Karel De Clerck uitgeven. Omdat een aantal passages over het koningshuis gingen en baadden in de schandaalsfeer, werden de publicatieplannen opgeschort. Er verscheen enkel een artikel van professor De Clerck in het tijdschrift Brugs Ommeland, met enkele citaten. Maar geen woord over het koningshuis. Eind vorig jaar overleed Hans Van Acker. Zijn dochter Kathy, de kleindochter van Achiel, schonk ons het dagboek. Sindsdien kan iedereen het inkijken. Van een stormloop is geen sprake, tot nu toe zijn enkel een paar op sensatie beluste journalisten langs geweest", aldus de rijksarchivaris, die volop bezig is met de digitalisering van de dagboeknotaties, ook met het oog op publicatie. Hendrik Callewier wijst er op dat Achiel Van Acker dit politiek dagboek schreef in een voor onze vaderlandse geschiedenis erg troebele en onzekere periode. "Na de Tweede Wereldoorlog was ons land in heropbouw. Er was de repressie, de koningskwestie en de onafhankelijkheid van onze voormalige kolonie Congo. Het is een heel interessante periode voor historici. Het interessante aan dit dagboek is dat het om notities gaat die op het moment zelf geschreven zijn. Niet gekuist, zoals memoires die achteraf na rijp beraad gepubliceerd worden.""Het is het verslag van een belangrijk ooggetuige, want Achiel Van Acker was in die periode diverse keren minister, kamervoorzitter en zelfs premier. Hij had persoonlijke contacten met iedereen die ertoe deed in ons land. En bovenal, ons land was in crisis. Achiel Van Acker geeft een verslag van zijn persoonlijke gesprekken, een ongezouten mening, maar hij deed dat in een cryptische telegramstijl die soms voor interpretatie vatbaar is. Tegelijkertijd gunt hij de lezers een uitzonderlijke blik in de achterkamers van de politiek, waar doorgaans belangrijke beslissingen genomen worden uit het zicht van de gewone stervelingen." Uit die notaties komt een heus staatsman te voorschijn, die als gewezen verzetsstrijder een genuanceerd oordeel velt over collaborateurs. Maar ook een politicus met bewondering voor Mussolini een staatsman die grote verdiensten heeft voor zijn land en met gemengde gevoelens over de invoering van het vrouwenstemrecht in 1949. De ondervinding leert dat, na enige tijd, de vrouw stemt als de man. Het gevaarlijke ogenblik is de overgangsperiode. Het vrouwenstemrecht voor de gemeenteraadsverkiezingen bestond sinds de Eerste Wereldoorlog. De ontleding van die verkiezingen bewijst dat vrouwenstemrecht een versterking van rechts betekent...Over de koningskwestie heeft Achiel Van Acker volgens Hendrik Callewier een uitgesproken mening. "Hij is belgicist en heeft goede contacten met Koning Boudewijn. Maar er is een wederzijdse aversie voor prinses Lilian Baels, de jonge stiefmoeder van Boudewijn. De tweede vrouw van Leopold III was amper 10 jaar ouder dan haar stiefzoon. De reden? Achiel Van Acker maakt zich grote zorgen: door de koningskwestie bevindt ons land zich op de rand van een burgeroorlog. Er was een volksraadpleging, er waren doden gevallen." Achiel Van Acker vreesde voor het voortbestaan van het koninkrijk België. Dat stiefmoeder Lilian Baels een grote invloed had op de jonge koning Boudewijn was een doorn in het oog van vele politici. Er werd zelfs beweerd dat Boudewijn en Lilian een amoureuze relatie hadden....""In januari 1953 is Boudewijn samen met prinses Lilian op reis. Achiel van Acker heeft het over een echte envoutement (betovering) van Boudewijn door Lilian. De staatsveiligheid luistert hun telefoongesprekken af. Boudewijn zegt letterlijk: je suis à toi, je ne te quiteria jamais. Wat de volgende bedenking oproept bij Achiel van Acker: hij verliest al zijn middelen... Van Acker lijkt te suggereren dat Boudewijn bij een eventueel huwelijk met Lilian alles verliest. Hoe dan ook, de relatie tussen stiefzoon en stiefmoeder was zeer hecht en intiem. Lilian Baels was in elk geval een betoverende en mooie vrouw die vervreemd was van haar man Leopiold III."Over Lilian Baels zegt Achiel Van Acker niks goeds. Hij herinnert zich dat veel Belgische dames weenden van woede en dat er in militaire middens gevloekt werd, toen Leopold III tijdens WO II in volle bezettingsperiode met haar huwde. Hij schrijft: Elle le tenait par la main....Koningin Fabiola krijgt meer waardering van de Brugse politicus. Achiel Van Acker: Fabiola is een lieftallige vrouw, beter dan op de foto. We vernemen dat het koninklijk huwelijksfeest in 1960 drie miljoen oude Belgische franken kostte: Alles is uit het buitenland gekomen, met inbegrip van de coiffeur. Het paleis oogt meer Spaans dan Belgisch. Toch kostte het huwelijksfeest minder dan verwacht. "Er was 6 miljoen voorzien door de wet, men had gehoopt dat Boudewijn iets zou schenken aan de armen..."