Tijdens de eerste coronagolf in het voorjaar ging het bergaf met de gezondheid van Werner en Yvetta. Vooral voor Werner was het niet meer mogelijk om nog langer in hun appartement in het centrum van Gullegem te blijven. "Ondanks de opnamestop in vele woonzorgcentra konden ze toch samen naar Marie Astrid in Menen verhuizen", vertelt Irinda. "We waren blij dat ze daar in deze moeilijke tijden samen de nodige zorgen en aandacht konden krijgen."
...

Tijdens de eerste coronagolf in het voorjaar ging het bergaf met de gezondheid van Werner en Yvetta. Vooral voor Werner was het niet meer mogelijk om nog langer in hun appartement in het centrum van Gullegem te blijven. "Ondanks de opnamestop in vele woonzorgcentra konden ze toch samen naar Marie Astrid in Menen verhuizen", vertelt Irinda. "We waren blij dat ze daar in deze moeilijke tijden samen de nodige zorgen en aandacht konden krijgen." Wat dochter Irinda en zoon Johan toen nog niet wisten, was dat hun beide ouders tijdens deze tweede coronagolf beiden besmet zouden geraken. Eerst verhuisde Werner naar de Menense campus van AZ Delta, later volgde zijn echtgenote. "Papa was dementerend, mama besefte alles nog heel goed", vervolgt Irinda. "Ze dacht aanvankelijk dat ze gewoon een verkoudheid had, maar in één week tijd verslechterde haar toestand erg. Uiteindelijk moest ze zelfs van Menen naar het nieuwe ziekenhuis in Rumbeke verhuizen."Uiteindelijk stierf Werner op 8 november, drie dagen later volgde Yvetta. "Mama had alle coronanieuws van in het begin gevolgd, alle beelden uit ziekenhuizen gezien en gehoord hoe zwaar de revalidatie nadien was", vertelt Irinda. "Toen ze bovendien vernam dat papa was gestorven, wou ze niet in coma gebracht worden. 'In welke toestand zal ik uit de coma geraken?'", vroeg ze zich af. Ze vond dat ze een goed en mooi leven had gehad en zag een eventuele lange en zware revalidatie op haar leeftijd niet echt meer zitten. Wij respecteerden dan maar haar beslissing. Zowel in Menen als in Rumbeke mochten we als familie nog afscheid nemen en daar zijn we de ziekenhuizen wel dankbaar voor. In Rumbeke mochten zelfs de 3 kleinkinderen er bij zijn. Het coronavirus trof onze familie op korte tijd van heel dichtbij heel hard. Wie nu nog volhoudt dat het niet bestaat of allemaal zo erg niet is, is niet goed wijs."Werner Lecluyse was afkomstig uit Emelgem (Izegem) en werkte zijn hele beroepsloopbaan ook in de stad, eerst in een schoenenfabriek, later bij Chauffage Declercq. Na zijn huwelijk volgde hij de liefde naar Gullegem. Yvetta ging nog in Frankrijk in een weverij aan de slag, werkte nog als poetsvrouw en in de textiel. "We kunnen zaterdag van hen samen afscheid nemen", besluit Irinda.(LSi)