In 1988 werd Christiane Versavel (73) na het volgen van een cursus gids. "Natuurlijk ken ik Heuvelland op mijn duim. Vragen naar mijn favoriete plek is moeilijk. Ik zou gaan voor het landschap, dat betoverend is. Boven op een heuvel vertelde ik dan over het verloop van de wolken als één van de toeristische trekpleisters van onze streek", aldus Christiane, die als gids zeer sociaal voelend was. "Het is nooit mijn bedoeling geweest om alles in een zo korte mogelijke tijd te vertellen. De mensen zitten immers niet op de schoolbanken, maar zijn op ...

In 1988 werd Christiane Versavel (73) na het volgen van een cursus gids. "Natuurlijk ken ik Heuvelland op mijn duim. Vragen naar mijn favoriete plek is moeilijk. Ik zou gaan voor het landschap, dat betoverend is. Boven op een heuvel vertelde ik dan over het verloop van de wolken als één van de toeristische trekpleisters van onze streek", aldus Christiane, die als gids zeer sociaal voelend was. "Het is nooit mijn bedoeling geweest om alles in een zo korte mogelijke tijd te vertellen. De mensen zitten immers niet op de schoolbanken, maar zijn op uitstap. Het moet voor hen ook nog leuk blijven." Christiane gidste in Heuvelland onder meer in de commandobunker. "Natuurlijk een zeer historische plek om de Koude Oorlog te duiden. Maar dat betekende ook elke keer 82 trappen op en af", lacht ze. Haar liefde voor Heuvelland was zo groot dat ze nu vijf jaar geleden Pasar Heuvelland oprichtte. "Pasar is een voortgezette Vlaamse sociaal-culturele vereniging als opvolger van het in 1938 opgerichte Vakantiegenoegens. In het aanbod zaten heel wat gegidste wandelingen. Toen ik aankondigde mijn activiteiten als gids te zullen stopzetten, gooiden de andere bestuursleden de handdoek in de ring."Christiane Versavel is al die tijd een van de twee gidsen geweest die ook over de schreve trok. "Aan Belle heb ik dan ook heel wat goede herinneringen. Tijdens de daar gehouden jaarlijkse open monumentendag vertelde ik over de gebouwen aan de Vlaams sprekende inwoners van de stad. Het stadhuis bijvoorbeeld werd na de Eerste Wereldoorlog opgetrokken in een Vlaamse bouwstijl. Ik gaf steeds het verhaal mee dat er een stemming nodig was in de gemeenteraad van 1928 om ofwel de zeemeermin ofwel de Vlaamse leeuw mee te nemen als versiering in de gevel. Het werd met één stem verschil dan toch maar de zeemeermin", weet Christiane te melden.Niet alleen Heuvelland en Noord-Frankrijk behoorde tot het takenpakket van Christiane. Met de bouw van de Kanaaltunnel trok ze ook naar Engeland. Christiane: "Samen met drie mannelijke gidsen trok ik op verkenning. De mannen hadden schrik om daar links te rijden, zo kroop ik dan maar achter het stuur."Haar eerste stappen in het verenigingsleven zette Christiane in de toenmalige KAV als verbondsondervoorzitter van het Gewest Ieper. "Dit gewest telde 12 afdelingen, ik leidde er 5 van. Om de twee maanden ging ik een vergadering voorzitten bij een van de afdelingen. Op het programma stond steevast de voorbereiding van het nationaal volksfeest. Eenmaal haakte ik omwille van een lumbago bijna af. Ondersteund door de voorzitster stapte ik toch de trein op richting Mechelen", zegt Christiane, die ook 10 jaar vrijwilligster was in het dienstencentrum Kersecorf in Ieper. Daar stond ze in voor de uitstappen. (MDN)