Als zevenjarig meisje trok Annemie naar de Kroonwacht. Dat was een jeugdbeweging in West-Vlaanderen die pas eind de jaren zestig versmolt met de Chiro. "Toen verzamelden we in de meisjesschool. Mijn vriendinnen van in de klas kwamen toen ook naar de Kroonwacht. We droegen een blauw kleedje met een gele das. Elke zondagmiddag begon met een openingswoord van onze proost en een inspectie van de uniformen. Daarna vertrokken we in een mooie rij naar het bos om te ravotten. We waren met een grote bende, want uiteindelijk was dat één van de weinige ontspanningsmogelijkheden voor meisjes", herinnert ze zich.
...

Als zevenjarig meisje trok Annemie naar de Kroonwacht. Dat was een jeugdbeweging in West-Vlaanderen die pas eind de jaren zestig versmolt met de Chiro. "Toen verzamelden we in de meisjesschool. Mijn vriendinnen van in de klas kwamen toen ook naar de Kroonwacht. We droegen een blauw kleedje met een gele das. Elke zondagmiddag begon met een openingswoord van onze proost en een inspectie van de uniformen. Daarna vertrokken we in een mooie rij naar het bos om te ravotten. We waren met een grote bende, want uiteindelijk was dat één van de weinige ontspanningsmogelijkheden voor meisjes", herinnert ze zich. Ze vermoedt dat ze bij het ouder worden enkele jaren uit de Chiro moet geweest zijn, maar later werd ze toch leidster bij Chiro Kris-Kras. "Er was een tekort aan leidsters en op hun vraag sloot ik me weer aan. Ik kon me weer actief maken tussen het volk en besloot dan ook kleuterleidster te worden. Het was een heel mooie periode. Geen zorgen en alleen maar leute maken. Naar thé dansants gaan of volksdansen: het hoorde er allemaal bij", vertelt ze. Uiteindelijk was het niet enkel maar plezier maken, maar leerde ze er ook veel over de menselijke waarden en normen. "Ik werd er snel volwassen en leerde verantwoordelijkheid nemen en probleemoplossend te denken. Er kan altijd iets aan de planning van een spel wijzigen waardoor je moet ingrijpen en beslissingen nemen. Maar ook het lokaal moest altijd kraaknet zijn. Ik herinner me een vriendin die me nog altijd zegt: 'Door jou heb ik leren poetsen'", lacht Annemie. Chiro Kris-Kras verhuisde in de loop der jaren enkele keren van lokaal. Van de meisjesschool ging het naar de oude statie. Vervolgens deelden ze de oude pastorij met de jongens van Chiro Aktivo. "Wij zaten boven, zij beneden. Jongens leren kennen hoort dan ook bij die jeugdige jaren. Zij noemden ons altijd de porren", weet ze nog. Eind de jaren zeventig liet Annemie Chiro Kris-Kras achter zich. De vriendschap met de vriendinnen van toen is wat verwaterd, maar niets belet hen herinneringen op te halen. "Ik woon in Sint-Eloois-Vijve en sommige anderen nog in Wielsbeke. Als je hen dan tegenkomt, halen we de anekdotes al snel naar boven. Op een reünie zoals vrijdagavond zal dat niet anders zijn." Na alle jaren zonder Chiro groeide bij Annemie en Geert opnieuw het verlangen om zich in te zetten voor de jeugdwerking. Al drie jaar gaan ze in de zomer mee koken met meisjeschiro Elckerlyc uit Sint-Baafs-Vijve. "Zelf hebben we geen kinderen, maar nu ervaren we de evolutie van een kind naar volwassene op deze manier. Velen zeggen dat voor een vereniging koken veel werk is, maar als dat met plezier is, dan is dat helemaal niet zo", lacht ze.Annemie zal vrijdagavond dus te vinden zijn op de reünie van de oud-leidsters van Chiro Kris-Kras. Ze heeft haar outfit al klaar, want het is een feest rond het thema far-west. Huidig hoofdleidster Sarah Vanmarcke kijkt er al helemaal naar uit: "De kern van onze Chiro is nog niet veranderd: vriendschap is altijd de rode draad geweest. Dat horen we over vroeger en dat is er nu nog altijd. We hebben een heel toffe vriendenbende", klinkt het. Die groep is klaar voor een topweekend. "Naast de reünie organiseren we op zaterdagnamiddag een fiets- en wandeltocht, gevolgd door een streekbieravond. Op zondag vindt dan ons eetfestijn plaats in het OC Leieland. We hopen veel bekenden van vroeger en nu terug te zien", sluit ze af. (NVR)