Celeste Devoldere is 18 geworden in januari. Ze volgt het zesde jaar gezondheids- en welzijnswetenschappen in Immaculata en verblijft op internaat in de Heilige Familie. Ze wil haar verhaal over anorexia doen omdat het voor veel mensen blijkbaar nog een taboe is. "Sommige mensen zeggen dat het een keuze is en geen ziekte. Het is wél een ziekte en géén keuze", beklemtoont ze. "Ik wil ook mensen die anorexia hebben op het hart drukken dat ze niet te lang mogen wachten om hulp te zoeken."
...

Celeste Devoldere is 18 geworden in januari. Ze volgt het zesde jaar gezondheids- en welzijnswetenschappen in Immaculata en verblijft op internaat in de Heilige Familie. Ze wil haar verhaal over anorexia doen omdat het voor veel mensen blijkbaar nog een taboe is. "Sommige mensen zeggen dat het een keuze is en geen ziekte. Het is wél een ziekte en géén keuze", beklemtoont ze. "Ik wil ook mensen die anorexia hebben op het hart drukken dat ze niet te lang mogen wachten om hulp te zoeken.""Hoe dieper je erin zit, hoe minder gemakkelijk je eruit kan. Ik heb dat zelf ook gemerkt. Ik was al heel lang ziek, maar op het einde is het echt fout gelopen. Dat was in de zomervakantie. Toen woog ik nog 31 kg. Mijn ouders hebben al veel gedaan voor mij. Ze brachten me naar psychologen en andere dienstverleners, maar dat hielp niet echt. We zijn te laat bij de dokters langs gegaan."Celeste werd voor het eerst geconfronteerd met anorexia toen ze nog heel jong was. "Ik was 11, 12 of 13. Ik weet het niet meer precies. Ik voelde me niet zo goed in de klas. Aangezien ik ook autistisch ben, heb ik graag controle. Op de weegschaal had ik wel controle. Daardoor begon ik op de weegschaal te staan en wilde ik mijn gewicht alsmaar lager krijgen. Hoe lager het was, hoe beter ik me voelde."Het dieptepunt was afgelopen zomer. "Terwijl ik me wel gelukkig voelde. De dokters zeggen nu dat het de anorexia was die gelukkig was. Nu ben ik fysiek iets beter, maar mentaal zit ik veel dieper dan afgelopen zomer.""Uiteindelijk moest ik naar het UZ in Gent waar ik vier maanden opgenomen werd, van 14 augustus tot 27 november. Ik was kapot. In het UZ kreeg ik psycho-educatie waarbij je de controle moest leren loslaten."Het gaat nog steeds niet goed met Celeste. "Ik mag niet sporten, geen trappen doen, op school mag ik maar enkele vakken volgen, ik moet bijvoeding drinken... Veel mensen durven de realiteit niet onder ogen zien, maar anorexia is een dodelijke en slepende ziekte. Je lost het niet op door zomaar eten in je mond te steken." Met haar getuigenis hoopt Celeste dan ook op begrip. "Ideaal zou zijn dat mensen hulp bieden. In december is mijn opa overleden. We hadden beloofd om voor elkaar te vechten. Hij had kanker en had beloofd dat hij voor mij tegen zijn kanker zou vechten. Ik had beloofd om te vechten tegen anorexia. Ik vecht, maar het is nog altijd heel moeilijk. Nu heb ik een minimumgewicht waar ik boven moet blijven. Indien dat niet het geval is, dan krijg ik nog een week de tijd om me te herpakken. Anders moet ik weer in opname. " Maar hoop is er ook. "Ik probeer 1000 kraanvogels te maken. In Japan is het zo dat als je 1.000 kraanvogels maakt, dan mag je een wens doen. Hopelijk komt die dan uit", besluit Celeste. (TOGH)