Carl Top startte een week na zijn huwelijk met Rosemie Verduyn op 2 mei 1981 De Kaasbolle in de Smedenstraat in Brugge op. Zijn echtgenote overleed op 30 oktober 2019 onverwachts aan borstkanker, sindsdien baat Carl de zaak alleen uit. Hij is na opticien Alain Blomme de ancien in de straat. "Er zijn winkels die al langer bestaan, zoals tapijten Muylle en Galerijen Juno, maar daar gaat het al om de tweede of de derde generatie zaakvoerders", zegt Carl Top.
...

Carl Top startte een week na zijn huwelijk met Rosemie Verduyn op 2 mei 1981 De Kaasbolle in de Smedenstraat in Brugge op. Zijn echtgenote overleed op 30 oktober 2019 onverwachts aan borstkanker, sindsdien baat Carl de zaak alleen uit. Hij is na opticien Alain Blomme de ancien in de straat. "Er zijn winkels die al langer bestaan, zoals tapijten Muylle en Galerijen Juno, maar daar gaat het al om de tweede of de derde generatie zaakvoerders", zegt Carl Top.U bent echt in de kaaswinkel van uw ouders geboren?"Ja, mijn vader Antoine Top is in 1957 in Roeselare met De Kaasbolle begonnen. Ik ben in het ouderlijk huis ter wereld gekomen en kreeg de passie voor kazen met de paplepel mee. 't Stond in de sterren geschreven dat ik in dezelfde branche zou belanden. Na tien jaar internaat in Aalbeke en Waregem in de jaren zestig hadden hardwerkende zelfstandigen geen tijd voor hun kinderen was ik schoolmoe. Ik heb nog een tijdje gestudeerd aan het Enilbio in de Franse Jura, die gespecialiseerd was in het bereiden van kaas. Maar chemie was niet aan mij besteed. Kaas laten rijpen en verkopen is mijn ding. Na stages bij bekende Franse kaaswinkels en bij mijn ouders was in 1981, na mijn legerdienst, de tijd rijp om op eigen benen te staan. Mijn broer Jan heeft de zaak van mijn ouders nog veertien jaar voortgezet, tot aan het overlijden van mijn vader."Hoe bent u in de Smedenstraat beland?"Dat was de wet van Murphy. Ik wou een zaak openen in Kortrijk. Ik vond een geschikt pand, maar op het allerlaatste moment haakte de eigenaar af. Via een nicht van mijn vader vernam ik dat er in Brugge een kaaswinkel over te nemen was. Omdat Rosemie en ik afstammen van katholieke West-Vlaamse families zijn we vlak voor we in de Smedenstraat introkken getrouwd. Begin jaren '80 werd samenwonen met je lief nog niet geaccepteerd in bepaalde kringen. Als je met verse voeding bezig bent, is het ook aangewezen dat je bij je winkel woont. Ik sta nu nog altijd drie uur voor de opening van mijn kaaswinkel op om de kazen uit te stallen, te versnijden en verse bereidingen met groentjes te maken. Pas twee uur na de sluiting ben ik klaar met werken. Elke avond opnieuw moet ik de kazen opbergen, zodat ze kunnen rijpen op een plaats met de juiste temperatuur en vochtigheid. Voor elke kaas is dat anders. Sommige kazen moet je verplaatsen zodat ze kunnen ademen. Dat vergt enige métier, zoals de Fransen zeggen. Ik doe mijn werk zeer graag, zonder passie hou je dit werkritme niet vol."Hoe is de Smedenstraat in bijna veertig jaar tijd geëvolueerd?"Toen ik hier begon was dit een straat vol voedingswinkels, met drie slagerijen, twee viswinkels, een traiteur, twee bakkerijen, een patissier, een Italiaan en een kruidenier. Bijna geen enkel handelspand, op enkele uitzonderingen na, heeft nu nog dezelfde bezetting. Sommige winkels heb ik tien keer van uitbating zien veranderen. De Smedenstraat is wel de straat van de kleine zelfstandigen gebleven. Ik ben nu een van de anciens in de straat. Er zijn twee golven van vernieuwing geweest in de straat: eerst de komst van de interimkantoren, recenter de Turkse en de Marokkaanse barbieren. Dat heeft de look van de straat veranderd, maar je moet daarin berusten. Zoals in vele andere steden is de voedingssector voor een deel weggetrokken uit het Brugs stadscentrum, gelukkig herbergen we nog een aantal topzaken waarvoor de mensen van ver komen. We hebben goed de moeilijke periode van tien jaar wegenwerken doorstaan: eerst in de Smedenstraat zelf, nadien in de Noordzandstraat en dan op 't Zand. Als speciaalzaak heb ik klanten uit West- en Oost-Vlaanderen. De frequentie waarmee ze kwamen, verminderde tijdens de werken. Ze wilden niet om de twee weken met hun schoenen in de modder staan. Maar ook dat heb ik leren aanvaarden, net als het overlijden van mijn vrouw."Rosemie is heel onverwachts gestorven vorige herfst?"Op amper één week tijd. De diagnose was totaal onverwachts borstkanker, ze had voordien nooit pijn gehad of iets gevoeld. Kanker is een sluipmoordenaar. Dat was een slag van de voorhamer. De dokter zei mij: je mag je niet afvragen 'waarom' Rosemie gestorven is, je moet proberen haar overlijden een plaats te geven in je leven. Zolang je het niet aanvaardt, kun je niet functioneren. Ik denk dat ik dit gemis doorsta omwille van mijn karakter. Het zit in de genen, mijn zoon Gauthier Top,die hiernaast het iPhone Herstelservice Brugge runt, gespecialiseerd in het herstellen van iPhones, heeft dat ook die drang om vooruit te gaan. Mijn relativeringsvermogen, humor en werklust hebben mij erdoor getrokken. Zolang mijn werk leuk blijft, doe ik voort. Anders werk je geen 15 uur per dag. Tevreden klanten geven mij zuurstof. 't Was pompen of verzuipen, kort voor de feestdagen. Gelukkig kreeg ik hulp van mijn broer Jan, chef Stefan De Smedt en onze flexi-jobber Lies."