Begin september vertrokken Camille en Jelle voor een tweetal weken naar Portugal. Op de planning stonden een paar dagen Faro, gevolgd door een weekje Lagos, om vervolgens af te ronden in Sagres, helemaal in het zuiden van het land. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Camille alleen naar Portugal zou trekken in juni. Maar omdat die reis werd uitgesteld vanwege het coronavirus besliste Jelle, die nog studeert, haar te vergezellen. Vertrekken was geen enkel probleem, al hun bestemmingen bevonden zich immers in een groene zone. Maar in een hostel in Lagos liep het mis. Het koppel kreeg het verdict 'besmet' en moest meteen in isolatie.
...

Begin september vertrokken Camille en Jelle voor een tweetal weken naar Portugal. Op de planning stonden een paar dagen Faro, gevolgd door een weekje Lagos, om vervolgens af te ronden in Sagres, helemaal in het zuiden van het land. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Camille alleen naar Portugal zou trekken in juni. Maar omdat die reis werd uitgesteld vanwege het coronavirus besliste Jelle, die nog studeert, haar te vergezellen. Vertrekken was geen enkel probleem, al hun bestemmingen bevonden zich immers in een groene zone. Maar in een hostel in Lagos liep het mis. Het koppel kreeg het verdict 'besmet' en moest meteen in isolatie. Wij hadden een exclusief interview met Camille, die nog wat moest bekomen van haar helse avontuur. Ons gesprek wordt af en toe onderbroken door politieagenten of door een telefoontje van de Public Health Service. Het koppel heeft, voor de duidelijkheid, niks te maken met de grote groep jongeren uit de regio die ook in Portugal besmet raakten. Was je bang dat dit kon gebeuren toen je vertrok?"Niet echt eigenlijk. Ik had alles goed nagekeken. Het ging om een groene zone en wij waren van plan om vooral te surfen. Niet bepaald een activiteit waarbij het moeilijk is om de sociale afstand te waarborgen. De maatregelen zijn hier ook veel soepeler dan in België, wat ons het idee gaf dat het allemaal wel ok was. In winkels en op het openbaar vervoer moet je een masker dragen en daar hebben wij ons strikt aan gehouden. Maar in ons hostel in Lagos, sliepen we in een kamer van zes. We vermoeden dat het daar fout gelopen is." Hoe kwam je te weten dat je besmet was met het virus?"Afgelopen vrijdag stond onze laatste surfles in Lagos op het programma. Dat gebeurde in kleine groepjes. Wij werden ingedeeld bij twee Duitsers en kregen de boodschap dat we iets vroeger zouden moeten stoppen. Een Nederlandse die bij ons op de kamer sliep, was enkele dagen daarvoor weer naar huis vertrokken en daar was gebleken dat ze besmet was met corona. Wij moesten dus ook getest worden. De personeelsleden van het hostel hebben ons dan naar een soort triagecentrum gebracht, waar we een hele tijd moesten wachten. De test zelf was niet bepaald aangenaam, die gebeurt via de neus met een tube. Het voelt echt aan alsof ze porren tot in je hersenen. Eens de test afgenomen, wist de dokter ons te vertellen dat we 24 uur op de resultaten zouden moeten wachten." Een helse 24 uur?"Eigenlijk viel dat wel mee. Iedereen in het hostel bleef maar herhalen hoe onwaarschijnlijk het zou zijn dat wij besmet waren. We mochten ons daar ook nog vrij bewegen. Al hielden we uit voorzorg wel een goede afstand van de andere gasten en deden we ons mondmasker enkel af op onze kamer. Op zaterdag zouden we normaal Lagos verlaten en doorreizen. Maar daar kwam dus niets van in huis. De twee Duitsers die bij ons waren, testten negatief. Maar Jelle en ik bleken het virus te hebben, net zoals twee vrijwilligers van het hostel."Ontstond daardoor meteen paniek?"Niet echt eigenlijk. Elk hostel in Portugal heeft een speciale ruimte waar besmette personen geïsoleerd kunnen worden. Dat staat zo in de regels van de overheid. We werden dus met vier opgesloten in een kleine kamer. Nu, ik heb daar alle begrip voor. Maar omdat ik zelf claustrofobie heb, was dat voor mij een hele zware dag. We hadden alleen een klein raampje waar we even lucht konden door happen, dat was het. Zo van je vrijheid beroofd worden, is voor mij erger dan welke ziekte dan ook. Het voelde alsof we in een gevangenis terecht waren gekomen. Bovendien knaagde de onzekerheid. Hoe lang gaat dit duren? Kunnen we nog wel naar huis? Ik had verschillende paniekaanvallen en vind het nog steeds moeilijk om daaraan terug te denken."Zit je nu nog steeds op die kamer?"Neen, gelukkig is het hostel nu ontruimd. Wij hebben het ongelofelijke geluk gehad dat we hier mochten blijven. Voor hetzelfde geld hadden die uitbaters ons op straat gezet. In plaats daarvan hebben we nu een volledige verdieping voor onszelf en crossen ze heen en weer naar de winkel voor ons. En we moeten ons verblijf niet eens betalen! Op dat gebied konden we het niet beter treffen. Een keuken is er niet, maar wel een zwembad. Ik geef toe dat is een meevaller (lacht), maar opmerkingen in de trant van 'amai, jij mag nog twee weken aan het zwembad liggen in plaats van te gaan werken', appreciëren we niet. Natuurlijk waren we veel liever zoals gepland op tijd weer naar huis gegaan. Ondertussen voelen we ons ook redelijk grieperig. Dit is dus wel even wat anders dan luieren aan het zwembad."Wanneer kunnen jullie dan wel naar huis?"Dat is nog compleet onduidelijk. Binnen een veertien dagen hopelijk. We worden hier trouwens strikt opgevolgd. Om de zoveel tijd stopt er een politiecombi voor de deur. Niet om ons te controleren, wel om ons eten te brengen! Kan je je dat inbeelden in ons land? Maar hoe lief dat ook is, dit blijft een gouden kooi, eentje waar we het liefst zo snel mogelijk uit willen."