Jean-Marie Vandendriessche (68) is al zo goed als zijn hele leven een gepassioneerd wandelaar. Tijdens zijn legerdienst was hij lid van het marsteam en hij trok al 23 keer op bedevaart naar Halle. "Én drie keer richting Scherpenheuvel", vult hij glimlachend aan. "Wandelen is mijn grote passie en in mijn schoonbroer Dirk heb ik de perfecte compagnon gevonden. Elke donderdag zijn we samen weg, meestal voor een tocht van zo'n dertig kilometer. Ik schat dat ik jaarlijks tussen de 1.000 en 1.500 kilometer afstap. Meestal in onze eigen streek rond Wevelgem en Kortrijk, maar we wagen ons ook over de grens richting Noord-Frankrijk. En normaal moesten we nu op wandelvakantie in Duitsland zijn. Corona heeft er helaas anders over beslist."
...

Jean-Marie Vandendriessche (68) is al zo goed als zijn hele leven een gepassioneerd wandelaar. Tijdens zijn legerdienst was hij lid van het marsteam en hij trok al 23 keer op bedevaart naar Halle. "Én drie keer richting Scherpenheuvel", vult hij glimlachend aan. "Wandelen is mijn grote passie en in mijn schoonbroer Dirk heb ik de perfecte compagnon gevonden. Elke donderdag zijn we samen weg, meestal voor een tocht van zo'n dertig kilometer. Ik schat dat ik jaarlijks tussen de 1.000 en 1.500 kilometer afstap. Meestal in onze eigen streek rond Wevelgem en Kortrijk, maar we wagen ons ook over de grens richting Noord-Frankrijk. En normaal moesten we nu op wandelvakantie in Duitsland zijn. Corona heeft er helaas anders over beslist."Toch laat Jean-Marie niet toe dat de pandemie zijn wandelmicrobe de kop induwt. "Ook nu trekken we er op uit", zegt hij. "Al is er één groot verschil: de horeca moet verplicht de deuren gesloten houden en daardoor kunnen we onze vertrouwde pitstop(s) onderweg niet langer inbouwen. Normaal houden we per wandeltocht een drietal keer halt voor een pintje of een koffie. En liefst nog een goeie Picon. Om de tien kilometer, zeg maar. Dat lukt nu niet langer."Zo kwam Jean-Marie op een al even eenvoudig als geniaal plan: wandeltochten waarbij publiek toegankelijke drankautomaten als knooppunten dienen. "Ik ben niet het type dat een hele rugzak vol drank en koekjes met zich meesleurt, dus ging ik op zoek naar een oplossing."Al tijdens de eerste lockdown stippelde de vrachtwagenchauffeur op rust zijn eerste 'drankautomatenwandeling' uit. "Dat was in de omgeving van Dadizele en Geluwe. We slaagden er in om een drietal automaten aan elkaar te koppelen en konden zo onze dorst lessen", knipoogt hij.Nu krijgt zijn initiatief een stevig vervolg. "We weten de drankautomaten al staan in Menen, de omgeving van de LAR in Rekkem, Rollegem, Aalbeke, Lauwe, Kortrijk, Heule... Soms staan ze pal in het straatbeeld, een andere keer moet je erg goed zoeken. In Aalbeke troffen we een goedgevulde automaat aan in een wassalon. Verborgen pareltjes, noemen we die."In supermarkten slaan Jean-Marie en Dirk geen drank in. "Ik heb altijd mijn hond bij me en daarmee kan je niet zomaar elke winkel binnen, hé. Bovendien willen we ons pintje in alle rust in openlucht kunnen opdrinken. En niet aan de ingang van een supermarkt. We durven wel iets te kopen bij een bakkerij, traiteur of broodjeszaak, maar drinken doen we al stappend."Jean-Marie wil nu ook buiten de eigen regio wandeltochten langs drankautomaten uitstippelen en lanceert daarvoor een oproep. "Mensen mogen me de locatie van automaten in hun eigen gemeente of stad doorsturen, dan kan ik daarmee aan de slag. We hopen vurig dat we een gouden tip krijgen om die Piconautomaat te vinden, dat zou fantastisch zijn. Eigenlijk is dit ook een gat in de markt, want veel wandeltochten slingeren gewoon niet langs cafés of brasserietjes. Een drankautomaat kan dan soelaas brengen."De eigen streek kennen Jean-Marie en Dirk ondertussen als hun broekzak, maar ze willen ook de rest van (West-)Vlaanderen aan de hand van drankautomaten verkennen. "De Westhoek, en vooral de streek rond Ieper en Zonnebeke, staat hoog op onze agenda. Met de gratis treinpas kunnen we naar die startplek afreizen en van daaruit de omgeving verkennen. Veel mensen opteren ervoor om verre reizen te ondernemen, maar ons eigen landje is óók prachtig. Je moet gewoon de tijd nemen om het te ontdekken."En wat met de lege blikjes? "Het viel ons al op dat de meeste drankautomaten een vuilnisemmertje hebben. En als die er toch niet staat, nemen we ons leeggoed gewoon mee naar huis. Neen, zwerfvuil is niet aan ons besteed."Hoezeer Jean-Marie en zijn schoonbroer ook genieten van hun drankautomatenwandelingen, toch hopen ze vurig dat de horeca snel weer van start kan gaan. "We hebben intussen een pak vaste adresjes en de charme van die volkscafeetjes kan geen enkele automaat vervangen. Maar tot de dag dat er ons opnieuw een vers getapte en schuimende pint voor de neus wordt geschoven, blijven we onze zoektocht naar nieuwe automaten en wandeltochten voortzetten."