Thomas Roobrouck (31) werd tot winnaar gekroond van Expeditie Robinson 2020. Na 32 dagen bleek hij fysiek en mentaal de sterkste kandidaat te zijn. De opnames vonden plaats vorige zomer. "Van zodra hij geselecteerd was, wisten we dat hij zou deelnemen aan het programma. We hebben dus heel lang moeten zwijgen", vertelt de Waregemse Elsje. "Thomas is altijd een avonturier geweest. Op zijn negentiende woonde en werkte hij negen maanden in Oostenrijk als seizoensarbeider in een ski- en snowboardshop om tussendoor zelf te gaan snowboarden. Het typeert hem dat hij geen enkele uitdaging uit de weg gaat. Hoe moeilijker, hoe liever. Zo stapte hij drie of vier keer de Dodentocht in Bornem, puur op karakter. En liep hij de Viking Run (survival race, red.) tot drie keer toe.
...

Thomas Roobrouck (31) werd tot winnaar gekroond van Expeditie Robinson 2020. Na 32 dagen bleek hij fysiek en mentaal de sterkste kandidaat te zijn. De opnames vonden plaats vorige zomer. "Van zodra hij geselecteerd was, wisten we dat hij zou deelnemen aan het programma. We hebben dus heel lang moeten zwijgen", vertelt de Waregemse Elsje. "Thomas is altijd een avonturier geweest. Op zijn negentiende woonde en werkte hij negen maanden in Oostenrijk als seizoensarbeider in een ski- en snowboardshop om tussendoor zelf te gaan snowboarden. Het typeert hem dat hij geen enkele uitdaging uit de weg gaat. Hoe moeilijker, hoe liever. Zo stapte hij drie of vier keer de Dodentocht in Bornem, puur op karakter. En liep hij de Viking Run (survival race, red.) tot drie keer toe.Dat Thomas zijn vastberadenheid van geen vreemden heeft, is al snel duidelijk. "Sinds elf jaar baat ik de Karekiet uit in Waregem. "In december 2008 stopte mijn moeder na 23 jaar met haar café. Ieder weekend hielp ik daar. In maart 2009 zei ik tegen mijn partner Geert Balcaen dat ik er al lang van droomde om een eigen café te hebben. En in april was het zover. Geert viel bijna van zijn stoel", lacht Elsje. "We hadden nu eindelijk rust in de weekends. Het eerste jaar deed ik het café alleen, maar ondertussen helpt hij mee tijdens het weekend."Door de coronamaatregelen kon Thomas zijn overwinning niet vieren zoals gehoopt. "Er komt zeker nog een feestje waarbij de finale opnieuw zal vertoond worden in aanwezigheid van de andere deelnemers", verzekert mama Elsje. "Het zijn nu hechte vrienden. Als je 24 op 24 uur samenleeft met enkel de natuur, dan leer je elkaar echt wel kennen. Na het verblijf op de eilanden, ver weg van cafélawaai en smartphones, moest Thomas opnieuw wennen aan prikkels.""Geen enkele hindernis gaat hij uit de weg en hij is van niets bang. Op zijn drie jaar stapte hij voor het eerst op een fiets en reed er onmiddellijk mee weg. Hij kon ook niet tegen zijn verlies", zegt Elsje lachend. "En als je geen ogen op je gat had, had je prijs. Als durfal klom hij in de hoogste boom van de boomgaard, viel eruit, sprong weer recht en rende verder. Of met zijn broer deed hij om ter hoogst van de trap springen, wat eindigde met zijn been in het gips. En bij mijn moeder sprong hij van de toog, viel hij van de biljart en ga zo maar door. De dokter heeft ettelijke keren zijn naald en draad mogen boven halen voor onze deugniet. Maar je kon er niet boos op worden. Nog steeds niet", geeft Elsje toe. "Hij kan me zo rond zijn vinger winden. Hij komt stoer over, maar heeft een klein hartje. Voor zijn familie en vrienden heeft hij alles over."Dat Thomas er niet alleen mooi uitziet langs de binnenkant, zal niemand ontgaan zijn. "Zo een afgetraind lichaam krijg je niet voor niets. Hij spendeert heel wat uren in de fitness. Eigenlijk is hij best wel ijdel", glimlacht zijn moeder. "Thomas dacht dat een van de moeilijkste dingen tijdens de expeditie ging zijn dat hij zich minder zou kunnen verzorgen. Maar het missen van het thuisfront bleek het lastigst. Vooral dan zijn vierjarige zoontje Julian."Elsje is een echte moederkloek. "Ik moet ze horen, ik moet ze zien. We zijn allemaal knuffelaars en heel hecht. Normaal zie ik hen ieder weekend in mijn café. Meestal niet meer zo lang als vroeger doordat ze nu ook kinderen hebben", vertelt ze als oma van vier kleinkinderen. "Chapeau voor alle drie mijn kinderen. Voor wat ze bereikt hebben. Ze hebben ook respect voor iedereen. Dat vind ik heel belangrijk. Dat ze zo sociaal zijn, komt deels doordat ze als kinderen vaak rond liepen in het café van mijn ma. Komen ze een hond tegen met een hoedje op, ze zouden er tegen babbelen," lacht Elsje."Het zijn ook drie doorzetters", gaat ze verder. "Mijn oudste zoon Matthias (33) zei vaak dat hij op zijn dertigste politieagent wilde zijn. En effectief, dat heeft hij gerealiseerd. Mijn kinderen hebben alle drie ondernemersbloed. Het typeert eigenlijk onze hele familie. Thomas heeft zijn eigen zaak als elektricien en woont al meer dan tien jaar met veel plezier in Vichte. Mijn dochter Helena (26) heeft haar eigen kapper-barbierzaak en verzorgt normaal de baard en het kapsel van Thomas.""Thomas blijft altijd zichzelf, hij mag nog bij de koning staan. En hij zal nu eindelijk een tatoeage van Robinson kunnen laten zetten. Daarop moest hij wachten tot het programma erop zat. 't Is nen doorzetter, onze kleejn. En hij kan evengoed pinten tappen als ik", besluit zijn moeder apetrots.(Gerda Verbeke)