"Omdat ons huurcontract ten einde liep, vroegen mijn man en ik zich af of het geen tijd werd om met pensioen te gaan? Mijn man is al een aantal jaar thuis. Hij werkte vroeger bij bpost en stak ondertussen vaak een handje toe. Daarom nemen we nu de kans om het wat rustiger aan te doen. Na een carrière van 45 jaar zat dat er sowieso al aan te komen", glimlacht Rita Lories.
...

"Omdat ons huurcontract ten einde liep, vroegen mijn man en ik zich af of het geen tijd werd om met pensioen te gaan? Mijn man is al een aantal jaar thuis. Hij werkte vroeger bij bpost en stak ondertussen vaak een handje toe. Daarom nemen we nu de kans om het wat rustiger aan te doen. Na een carrière van 45 jaar zat dat er sowieso al aan te komen", glimlacht Rita Lories."In mei 1974 begonnen mijn ouders een café, toen al Den IJzer genaamd. In juni van dat jaar studeerde ik af, ik was 18, en ben meteen mee in de zaak gesprongen. Ik had de smaak al snel te pakken. De kneepjes van het vak leerde ik van mijn ouders. Eerst hielden we café in de Leopoldlaan, in 2010 verhuisden we naar de Kerkstraat. Samen met ons verhuisden ook heel wat vaste klanten mee.""Je kan onze zaak het best omschrijven als een authentiek volkscafé. Iedereen kent iedereen. Dat is ook meteen het voordeel aan onze job, het sociale contact. De praatjes met mijn klanten zal ik zeker missen. Ondertussen ken je de vaste bestellingen van bepaalde klanten van buiten, en je luistert mee naar verhalen van mensen aan de toog. Er hing altijd een gezellige sfeer in het café, al is de mentaliteit van de mensen toch veranderd. Vroeger waren mensen sneller tevreden, nu stellen ze hogere verwachtingen. De digitalisering heeft ook een rol gespeeld. Door de opkomst van de smartphones, zijn er tafeltjes waar nog amper wordt gepraat. Bij de dranken zien we nog wel een vast patroon, koffie en bier zijn nog steeds de favorieten", legt Rita Lories uit."Ik heb Den IJzer altijd met hart en ziel uitgebaat. Elke dag ben ik met veel plezier gaan werken, en dat telkens zonder ochtendhumeur. De klanten hebben wel spijt dat we sluiten. Zaterdag 2 maart zijn we voor de laatste maal open en willen we onze carrière afsluiten in schoonheid met een feest voor de vaste klanten. Er zal muziek worden gespeeld en we gaan ook eentje drinken. Zo kunnen we klinken op ons welverdiend pensioen. Wat de toekomst nog brengt, weten we nog niet, we laten het nog op ons afkomen. Maar we zeggen geen nee tegen een reisje."(RDB)