Op 27 december 2017 viel tussen de Meeuwenlaan en de Franslaan in Nieuwpoort een torenkraan om. De kraan sloeg in op de bovenste verdiepingen van residentie Mosselbank. Brandweerman Martin Gyselinck, die op dat ogenblik volop aan het werk was omdat de storm op verschillende plaatsen schade aanbracht, was samen met een collega vlakbij toen de kraan viel. "We reden net voorbij en snelden onmiddellijk toe om te kijken of we konden helpen. Terwijl mijn collega zich ontfermde over de mensen op de begane grond, waar de kraan onder andere schade aanbracht aan verschillende wagens, snelde ik het appartementsgebouw binnen. Van op de grond zagen we dat...

Op 27 december 2017 viel tussen de Meeuwenlaan en de Franslaan in Nieuwpoort een torenkraan om. De kraan sloeg in op de bovenste verdiepingen van residentie Mosselbank. Brandweerman Martin Gyselinck, die op dat ogenblik volop aan het werk was omdat de storm op verschillende plaatsen schade aanbracht, was samen met een collega vlakbij toen de kraan viel. "We reden net voorbij en snelden onmiddellijk toe om te kijken of we konden helpen. Terwijl mijn collega zich ontfermde over de mensen op de begane grond, waar de kraan onder andere schade aanbracht aan verschillende wagens, snelde ik het appartementsgebouw binnen. Van op de grond zagen we dat er kinderen in paniek op een balkon stonden."Op dat ogenblik besefte de 45-jarige brandweerman nog niet dat een gedeelte van de twee bovenste verdiepingen van het appartementsgebouw serieus beschadigd geraakten. "Ik probeerde zo snel mogelijk iedereen mee naar buiten te krijgen. Toen dat gelukt was, liep ik instinctief nog eens naar boven. Ik hoorde er iemand om hulp roepen en stampte een deur in. Plots stond ik voor een diepe afgrond. De ravage was enorm, het was net alsof we in een oorlogsgebied waren." In het puin merkte de brandweerman een gedeelte van het gezicht van Abel Vallaeys op, een man uit het Kortrijkse die samen met zijn vrouw in residentie Mosselbank verbleef.De brandweerman klom naar beneden. "Ik besefte op dat moment niet dat ik eigenlijk twee verdiepingen lager belandde." Door constant met het slachtoffer te praten probeerde de brandweerman Abel Vallaeys bij bewustzijn te houden. Martin Gyselinck ruimde ook wat puin zodat de bejaarde man gemakkelijker kon ademen. Ondertussen had de brandweerman ook contact met een collega die vanop de begane grond de interventie op de voet volgde. "Inmiddels waren de hulpdiensten ter plaatse. We merkten echter dat de toestand van Abel achteruit ging. We beslisten dan ook om hem uit het puin te trekken, wetende dat hij daardoor misschien zwaarder gewond zou raken." Uiteindelijk kon de man gered worden. Zijn vrouw, die helemaal onder het puin belandde, redde het niet. Anderhalf jaar na de ramp hebben Abel Vallaeys, die wonderwel hersteld is, en Martin Gyselinck nog vaak contact. "We zijn nu vrienden voor het leven. Toch heb ik een dubbel gevoel bij die vreemde eerste ontmoeting. Ik heb jarenlang als paracommando gewerkt. Toen de kraan neerviel, zetten mijn verleden en opleiding bij de para's mij aan tot handelen. Op dat ogenblik was iedere minuut heel kostbaar. Ik besef echter dat ik ook heel veel risico genomen heb en zelf geluk heb gehad. Die avond heb ik mijn kinderen en vrouw eens goed vast gepakt." Op maandag 20 mei krijgt brandweerman Martin een ereteken voor een daad van moed, zelfopoffering en menslievendheid. Dit mede op vraag van Abel. "Zonder hem was ik er niet meer. Martin heeft zijn job gedaan op een manier die misschien niet volgens het boekje is, maar dankzij zijn tussenkomst leef ik nog. Iemand die dat voor me doet wordt familie", aldus de dankbare man. Martin Gyselinck is fier dat hij maandag dat ereteken ontvangt. Hij blijft echter bescheiden. "Een interventie werk je niet alleen af. Die medaille is er een voor alle collega's die dag en nacht klaar staan om mensen te helpen." (BFR/SMK)