Ze is niet meer. De plek die elke man kende, maar waar geen enkele man ooit was geweest. De Villa Papillon - het bekendste bordeel van de streek - gaat tegen de vlakte. Een grote kraan ging er nietsontziend door het huis van ontucht. Tijdens de afbraakwerken doken zelfs nog kartonnen dozen met exclusieve uitnodigingen op. "Neem gerust eentje mee", zegt de kraanman lachend. "Als je het thuis verkocht krijgt, natuurlijk."
...

Ze is niet meer. De plek die elke man kende, maar waar geen enkele man ooit was geweest. De Villa Papillon - het bekendste bordeel van de streek - gaat tegen de vlakte. Een grote kraan ging er nietsontziend door het huis van ontucht. Tijdens de afbraakwerken doken zelfs nog kartonnen dozen met exclusieve uitnodigingen op. "Neem gerust eentje mee", zegt de kraanman lachend. "Als je het thuis verkocht krijgt, natuurlijk."Villa Papillon was ooit de meest exclusieve en beruchtste privéclub van West-Vlaanderen. Er vloeiden liters champagne en er werd voor miljoenen aan seksuele diensten betaald. Paul Jambers kwam er ooit een reportage draaien en de Papillon deed bovendien dienst als inspiratiebron voor De Zevende Kamer van Pieter Aspe. Ook de verfilming van dat boek gebeurde trouwens in het huis van lichte zeden.De grote witte villa, verdoken achter metershoge bomen en struiken, was jarenlang een begrip in de streek. De opvallende vlinders in het struikgewas deden meermaals hoofden draaien. Enerzijds een knipoog naar de naam, maar anderzijds ook een handig hulpmiddel voor ouders om de nieuwsgierige kroost om de tuin te leiden. Heel wat jongvolwassenen in de streek groeiden op met het idee dat er in Varsenare een heuse vlindertuin te bezichtigen viel.De privéclub - want de zaakvoerder met de meeste jaren dienst hield niet van het woord bordeel - was eigenlijk een soort familiebedrijf. Het was de vader van Guy Danon die de zaak startte. Guy nam over en bouwde het verder uit. In 2004 kreeg de zaak zelfs een facelift. Zo kwamen er verschillende kamers. De bekendste: de grot van Varsenare, met spetterende waterval, jacuzzi, waterbed en een groot beeldscherm. Maar ook de spiegelkamer en de junglekamer konden gebruikt worden. Guy liet de zaak enkele jaren later op zijn beurt aan zijn zoon over. Maar het duurde niet lang of de zaak ging in 2010 op de fles. Het was een Togolese vrouw die de zaak overnam en omdoopte tot de New Villa Papillon. Maar zij werd in juni vorig jaar veroordeeld tot een gevangenisstraf van dertig maanden voor mensenhandel en exploitatie. De huisbaas had haar er ondertussen ook via de rechtbank laten uitzetten. Sindsdien branden er geen neonlichtjes meer. En de eigenaar besliste om ze permanent te doven. Want sinds deze week zijn de grote afbraakwerken bezig. Van de statige villa blijven enkel nog enkele muren overeind. De grond wordt binnenkort verkaveld en opgesplitst in twee percelen bouwgrond. Geen slechte zaak volgens Daniël Vanhessche, burgemeester van Jabbeke. "Ik kan moeilijk zeggen dat ik er rouwig om ben dat het verdwijnt", zegt hij. "Volgens mij trok dat toch ook niet zoveel mensen van Jabbeke zelf aan. Het is nu ook niet bepaald iets dat mensen naast de deur gaan doen (lacht)."(TLG)