Zijn tranen beroerden heel Vlaanderen, in oktober 2018. De langdurige wegenwerken voor de deur van zijn bloemenzaak in Kortrijk legden een financiële en emotionele strop om zijn nek. Tot hij zijn hart uitstortte bij onze reporter en hij iedereen raakte. De massale steun van bekende en minder bekende gezichten hebben hem er toen door gesleurd. Hij heeft weer duiven, de lenteplantjes worden verpot onder een stralend lentezonnetje en zijn lach buldert door de warme serre. Ghislain Deschoemaeker (60) mag dan wel zorgen hebben, het optimisme en de hoop op beterschap zal altijd overwinnen. Ook nu.
...

Zijn tranen beroerden heel Vlaanderen, in oktober 2018. De langdurige wegenwerken voor de deur van zijn bloemenzaak in Kortrijk legden een financiële en emotionele strop om zijn nek. Tot hij zijn hart uitstortte bij onze reporter en hij iedereen raakte. De massale steun van bekende en minder bekende gezichten hebben hem er toen door gesleurd. Hij heeft weer duiven, de lenteplantjes worden verpot onder een stralend lentezonnetje en zijn lach buldert door de warme serre. Ghislain Deschoemaeker (60) mag dan wel zorgen hebben, het optimisme en de hoop op beterschap zal altijd overwinnen. Ook nu."De impact is gigantisch. Uiteraard. Mijn inkomen is gereduceerd tot nul. De winkel mag niet open en sinds woensdagmiddag kan ik ook niet langer op de markten staan. Ik kan bestellingen wel aan huis leveren, maar dat is zo beperkt. Er hangt hier een blaadje aan mijn deur en ik heb het ook op mijn Facebookpagina gedeeld. Maar blijkbaar weten niet veel mensen dat ik dat aanbod heb. Of ze zitten met hun gedachten elders dan bij de bloemetjes." (lacht)"Het werk blijft natuurlijk wel, net als de kosten. Ik heb hier nog voor alle maatregelen van kracht waren, voor zo'n 3 à 4.000 euro aan nieuwe zomerplantjes ingekocht. Die moeten nu verpot worden. Maar ik weet absoluut niet of en wanneer ik ze kwijt zal raken. Ik heb voorlopig nog wat reserve staan, maar als het zo blijft duren, raakt ook dat snel op.""Schrik heb ik persoonlijk niet. Toch niet om ziek te worden. Maar het virus houdt me wel bezig, zeker. Ik slaap toch niet meer zo goed. Afgelopen nacht nog ben ik wakker geworden, rond een uur of twee, denkend dat de hele situatie een droom was. Was dat even schrikken toen dat niet zo bleek." (lacht luid)"Dit is erger, absoluut. Vorige keer was het enkel bij mij bij wijze van spreken. Dit treft veel meer mensen, veel meer handelaars. Iedereen gaat het moeilijk hebben. Bij velen valt het inkomen helemaal weg. Wij kunnen alleen maar hopen dat het niet te lang duurt. Dat de regering en het stadsbestuur van Kortrijk doen wat ze hebben beloofd qua steunmaatregelen.""Als ik voor mezelf spreek, denk ik dat ik er nu misschien beter op voorbereid ben. Ik heb nu ook een goede boekhouder die me met alles helpt." (lacht)"De zon op de serre doet deugd en het is hier kleurrijk, dat wel. Maar april en mei zijn voor ons heel belangrijke maanden. Met Pasen, met 1 mei, met Moederdag, Secretaressedag ook... Dat dreigt allemaal weg te vallen. Laat ons dus hopen dat alles snel achter de rug is.""We blijven bezig, hé. Met de glimlach! Altijd, met de glimlach. Ik probeer er niet te veel aan te denken. Ik heb ook nog altijd mijn duiven, waar ik nu wat meer aandacht voor heb.""Vorige week woensdag ben ik nog naar de markt in Rollegem geweest. Dat voelde eigenlijk een beetje aan als een afscheid. Veel klanten kwamen ons persoonlijk bedanken en moed inspreken voor de komende weken. Dat heeft me echt aangegrepen.""Ik heb enorm te doen met de snijbloemenkwekers. Ik kan één en ander wat langer bewaren, zij kweken nu om weg te gooien. Dat moet keihard zijn. Dat de Belgische supermarkten nog altijd in het buitenland inkopen, stoort me.""Ik ga zelf ook veel moeten weggooien, met pijn in het hart. Al ben ik van plan om ook vaak wat bloemetjes aan het rusthuis hier wat verderop te schenken. Zij mogen nu geen bezoek krijgen... De dankbaarheid van die mensen en de glimlach op het gezicht van die oudjes is genoeg om me weer wat courage te geven. Liever weggeven dan alles moeten vernietigen.""Die verbondenheid die je nu wel ziet. Je merkt dat solidariteit wel kan. Dat mensen wel aan elkaar kunnen hangen. Dat is hoopgevend naar de toekomst toe. En ik hoop dat, als alles hier achter de rug is, iedereen de commerçanten in eigen land zal blijven steunen. Die herstart zal heel moeilijk worden, voor iedereen. Maar het allerbelangrijkste: dat het respect voor de hulp- en zorgverleners blijft plakken. Zonder hen is het pas echt een ramp."