Mama Sandra Jonckheere (54) had een erg moeilijke zwangerschap achter de rug. Toen Bjorn het levenslicht zag op 28 juli 1990 werd meteen duidelijk dat er iets mis was. Iets wat men tijdens de zwangerschap niet had kunnen vaststellen. Het zou echter wel de rest van het leven van het gezin bepalen. "We begrijpen nog steeds niet hoe het komt dat men niets gezien had tijdens de zwangerschap", vertelt Sandra. "Bjorn mist een stuk van de kleine hersenen. Daardoor heeft Bjorn geen fijne motoriek. Hoe hard het syndroom Bjorn zou treffen, wisten we niet. We moesten afwachten hoe het verder zou evolueren om te zien wat Bjorn wel of niet zou kunnen op latere leeftijd. We zijn e...

Mama Sandra Jonckheere (54) had een erg moeilijke zwangerschap achter de rug. Toen Bjorn het levenslicht zag op 28 juli 1990 werd meteen duidelijk dat er iets mis was. Iets wat men tijdens de zwangerschap niet had kunnen vaststellen. Het zou echter wel de rest van het leven van het gezin bepalen. "We begrijpen nog steeds niet hoe het komt dat men niets gezien had tijdens de zwangerschap", vertelt Sandra. "Bjorn mist een stuk van de kleine hersenen. Daardoor heeft Bjorn geen fijne motoriek. Hoe hard het syndroom Bjorn zou treffen, wisten we niet. We moesten afwachten hoe het verder zou evolueren om te zien wat Bjorn wel of niet zou kunnen op latere leeftijd. We zijn echter wel goed begeleid geweest door dokter Azou. Toen Bjorn amper zes maanden oud was, werd hij voor de eerste keer geopereerd. Hij maakte water in zijn hoofd en dat kon niet afvloeien. Daarom hebben ze pompjes in zijn hoofd moeten stoppen om hem te helpen dat water af te vloeien. Toen hij amper twee jaar was, kreeg hij al een tweede pompje. Hij was al 2 jaar en 8 maanden toen hij zijn eerste stappen zette.""Voorlopig gaat alles goed met Bjorn, al weten we nooit hoe zijn toestand binnen pakweg twee jaar kan zijn", gaat papa Stefaan Vansteenkiste (59) verder. "We proberen Bjorn een zo normaal mogelijk leven te geven. Maar uiteraard zijn er ook bepaalde zaken waar Bjorn hulp bij nodig heeft. Ons leven stat in teken van onze zoon en we doen dat met veel liefde."Bjorn houdt er ondertussen een leven als vrijwilliger op na. "Negen jaar geleden zette ik mijn eerste stappen als vrijwilliger in Ontmoetingscentrum Oud Hospitaal", neemt Bjorn over. "Ik help daar op maandag met het aanvullen van de frigo's, de tafels afruimen, soms eens flyeren en ook bij feestjes spring ik geregeld bij. Door corona viel dat vrijwilligerswerk stil en ik mis het enorm. Ik ben graag onder de mensen. Sociaal contact is belangrijk voor mij. Ik maak graag al eens een praatje met anderen."Ook in het AZ Damiaan is Bjorn al acht jaar actief als vrijwilliger. "Op 1 maar 2012 stapte ik voor het eerst het grote ziekenhuis binnen om er een dagje door te brengen als vrijwilliger", gaat Bjorn verder. "In het begin werkte ik in het winkeltje van het ziekenhuis waar ik de frigo's en de rekken aanvulde. Maar ook ballonnen opblazen en de bakken voor de kranten en de boterkoeken verzamelen behoorden tot mijn taken. Daarnaast moest ik ook de post gaan ophalen naar het postlokaal. Later kwam daar ook nog de nierdialyse bij. Ik bracht mensen naar de cafetaria en terug naar de dialyse. Daarnaast maakte ik ook de pakjes met medisch materiaal die nodig waren voor de dialyse." Tegenwoordig mag Bjorn zijn steentje bijdragen in het magazijn. "Ik maak er pakjes voor de verschillende diensten en doe voor een deel ook de goederenontvangst. Daarna breng ik ze tot bij de verschillende diensten. Van mijn coördinator mag ik ook helpen om bij vrijwilligersfeestjes alles klaar te zetten. Ik ben blij dat ik dat kan doen, want stilzitten is voor mij geen optie. Ik ben graag bezig en dankzij het vrijwilligerswerk kan dat." Bjorn is ook actief bij de muzikale vriendenkring Melody Makers Oostende. Hij zit er ook in de werkploeg en helpt er om alles klaar te zetten en af te breken, ondertussen al 15 jaar. Verder is hij een vurige supporter van KV Oostende.