Op zaterdag 11 mei mag Birger Windels 41 kaarsjes uitblazen. Hij is zaakvoerder van het Westvlaams Natuursteenbedrijf in Rumbeke en heeft 16 personeelsleden in dienst. De partner van Stefanie Coopman en papa van Jèrôme (14) en Renée (10) zal zeker én vast een goede fles kraken op zijn verjaardag, want één jaar geleden zag het er slecht uit voor hem.
...

Op zaterdag 11 mei mag Birger Windels 41 kaarsjes uitblazen. Hij is zaakvoerder van het Westvlaams Natuursteenbedrijf in Rumbeke en heeft 16 personeelsleden in dienst. De partner van Stefanie Coopman en papa van Jèrôme (14) en Renée (10) zal zeker én vast een goede fles kraken op zijn verjaardag, want één jaar geleden zag het er slecht uit voor hem. "Tijdens onze laatste avond in Dubai - na een topreis van één week - besloten mijn toenmalige vriendin Cindy en ik een goede fles te drinken in ons hotel. Via WhatsApp was ik aan het typen met vrienden, maar mijn vrouw zag dat ik fouten schreef. Toen we naar de kamer liepen, viel mijn telefoon vier keren uit mijn handen. In de slaapkamer zei mijn vrouw dat ik mijn mond recht moest houden. Ik kroop in bed, moest plots plassen, ging naar de badkamer, maar keerde niet terug. Mijn vrouw kwam kijken", vertelt Birger. "Ik stond voorovergebogen met mijn hoofd tegen de muur. Ze bemerkte dat mijn arm er slap bij hing en ik begon te brabbelen. Ze wilde mij helpen, maar we vielen samen op de grond. Daarna ging ze hulp halen aan de receptie. Twintig minuten later lag ik al in een kliniek in Dubai. Ik werd vlug overgebracht naar een privékliniek, waar ze mij nog beter konden behandelen. Ik lag daar acht dagen op intensieve zorgen. In het begin was mijn linkerkant gevoelloos, maar dat is vlug verbeterd."Birger vernam pas laat in het ziekenhuis dat hij een hersenbloeding had gekregen. "In Dubai is de medische behandeling schitterend. Ze staan daar duizend keer verder qua medische bijstand dan in ons land. Na mijn verblijf op intensieve mocht ik naar een gewone kamer. Intussen was Cindy al teruggekeerd naar huis en was ze ook al weer met de kinderen op bezoek gekomen naar de kliniek. Ik wilde natuurlijk mee naar huis, maar de artsen vertelden me dat ik dat op eigen risico zou doen. Op 3 mei arriveerde ik terug op Zaventem, maar vooraf was het wel even schrikken", geeft Birger toe. "We moesten nog één uur vliegen en ik voelde opnieuw pijn in mijn hoofd, dat later toch verminderde. Toen ik terug was in Ingelmunster, voelde ik me plots duizelig en begon ik raar te praten. Ik kwam Bart Buyse tegen, die mij heel snel naar de spoed van AZ Delta in Roeselare bracht. Om 8.15 uur werd ik binnengebracht, om 17 uur was ik aan de beurt. Dat heet dan spoedopname", zucht Birger. "Daar stelde men vast dat ik nog een bloeding had gedaan. Na één dag ziekenhuis mocht ik al terug naar huis."Birger kon niet lang herstellen, want hij heeft een heel bloeiende zaak. "Toen ik bestellingen uitschreef, deed ik dat verkeerd. Ik kon mij niet lang concentreren op hetzelfde. Mijn personeel stuurde mij de eerste zes maanden vaak naar huis om te slapen. Als ik me lang moet concentreren, dan begint het lastig te worden. Ik mis ook de drive die ik vroeger had. Dan kon ik echt niet zonder sport. Nu is het thuis komen van het werk, eten, een douche nemen en dan rustig bij de tv zitten. Nu geniet ik van de stilte. Ik heb nog wel eens pijn in mijn hoofd, maar ik denk dat dit vooral door de stress komt." Birger veranderde zijn levensstijl niet. "Ik leefde vroeger ook al niet als een pastoor", lacht hij. "Ik werkte veel, maar ik genoot ook van 't leven. Als je enkel geniet en niet werkt, dan gaat het niet. Of ik bang ben om nog één hersenbloeding te krijgen? Ik denk er wel eens aan. Als ik mij nerveus maak, voel ik dat mijn bloeddruk stijgt. Ik probeer dan tot rust te komen. Het lontje is korter geworden in vergelijking met vroeger", sluit Birger zijn verhaal af.