Zo'n 14 jaar geleden kocht Tom Callebaut, als interieurarchitect zaakvoerder van het bedrijf Tc-Plus, een alleenstaande woning in de Zilversparrenstraat. Een rustige woonbuurt in Sint-Kruis, niet ver van Sijsele en het Ryckeveldebos. "Ik heb eerst 15 jaar in het centrum van Gent gewoond, doordat ik na mijn studies aan Sint-Lucas in Gent ben blijven plakken", vertelt Tom. "Het gaat eigenlijk om een typische bungalow uit de jaren 70, met badkamer en keuken in voor die tijd kenmerkende kleuren zoals oranje en bleekblauw. Het huis was voorheen een vakantiewoning van een ouder koppel. We begonnen al vlug met verbouwingen, waarbij we vooral veel binnenmuren sloopten."
...

Zo'n 14 jaar geleden kocht Tom Callebaut, als interieurarchitect zaakvoerder van het bedrijf Tc-Plus, een alleenstaande woning in de Zilversparrenstraat. Een rustige woonbuurt in Sint-Kruis, niet ver van Sijsele en het Ryckeveldebos. "Ik heb eerst 15 jaar in het centrum van Gent gewoond, doordat ik na mijn studies aan Sint-Lucas in Gent ben blijven plakken", vertelt Tom. "Het gaat eigenlijk om een typische bungalow uit de jaren 70, met badkamer en keuken in voor die tijd kenmerkende kleuren zoals oranje en bleekblauw. Het huis was voorheen een vakantiewoning van een ouder koppel. We begonnen al vlug met verbouwingen, waarbij we vooral veel binnenmuren sloopten." "Intussen werden wij een nieuw samengesteld gezin, want mijn huidige vrouw Ann François heeft twee zonen en ik één dochter. Het was wel nodig de woning in die zin wat aan te passen. Zo hebben we bijvoorbeeld meer schuifwanden gecreëerd. Zo kan er gemakkelijk afgewisseld worden tussen open ruimte en met elkaar leven aan de ene kant én iets meer privacy aan de andere kant." (lees verder onder de foto)"Zo'n zes jaar geleden hebben we aan de voorkant van de woning al een buitenpaviljoen aangelegd waar buren, omwonenden en vrienden welkom zijn", vervolgt Tom. "Mijn vrouw en ik hebben al vlug het idee opgevat dat we onze woning voor verbindende activiteiten willen delen, op afspraak evenwel, met mensen die er gebruik van willen maken. Aan de kinderen wilden we duidelijk maken dat het niet alleen belangrijk is om samen te kunnen leven met de andere gezinsleden, maar ook met andere mensen. De recente verkiezingsuitslagen tonen nog maar eens duidelijk aan dat er nood is aan verbinding, aan kennis maken met elkaar. In de tweede fase van de verbouwing, zo'n jaar geleden, zijn we nog wat verder gegaan en hebben we de woonoppervlakte bijna verdubbeld door enorm veel buitenruimte te creëren."Wat Tom bedoelt met die buitenruimte, werd al vlug duidelijk toen we arriveerden bij de woning. In wat je in een klassieke benadering de voortuin zou noemen, werd een petanqueveldje aangelegd. Daarachter bemerken we halfopen wanden in groen beton op. Het geheel kan naar wens afgesloten worden met een wit gordijn en is bovenaan niet afgesloten. "Toen ik mijn bouwaanvraag indiende voor deze verbouwing, keken de ambtenaren van de stad Brugge nogal vreemd op", lacht Tom. (lees verder onder de foto)"Maar voor mij was het meteen duidelijk dat dit een bijkomende kamer is, alleen zonder dak erop. Er is een terrasje, er staat een pingpongtafel... We willen deze ruimte, net als andere ruimtes die tot de woning behoren, zo veel mogelijk delen met andere mensen. Het petanqueveldje kan zomaar door iedereen gebruikt worden, maar de andere ruimtes zijn wel op afspraak. Ook de beide woonkamers, de ene meer aansluitend bij het buitenleven en de andere wat warmer en intiemer, kunnen gebruikt worden." (lees verder onder de foto)"Het is wel zo dat ons gezinsleven blijft verder lopen en dat we alles in overleg met de kinderen doen. We gaan dus niet tijdelijk verhuizen omdat er mensen komen. De keuken hebben we zo ingericht dat er naast de witte kasten ook gekleurde zijn. Die laatste zijn dus bestemd voor de gasten. We hebben trouwens een vzw opgericht en mensen die van de woning gebruik maken kunnen een bepaalde gift doen, maar dat is geheel vrijblijvend."Ook opmerkelijk aan de woning is de prachtige lichtinval en het zicht op het achterliggende weiland en natuurlandschap. "Het eerste wat ik deed toen ik hier kwam wonen, was de hoge haag achteraan weg doen. Mijn buren hebben mijn voorbeeld gevolgd. Wij leven enorm veel buiten, zeker in de periode van maart tot november. Dan slapen we zelfs vaak buiten, in een overdekte maar open plaats bij de tuin. Daar hebben we ook mooie hangmatten geplaatst. En we maken graag gebruik van de buitendouche." Tom erkent dat het voor de kinderen aanvankelijk wel wat wennen was, maar nu voelt iedereen zich volgens hem wel prettig in de bijzondere woning. "Als ze bij vriendjes gingen spelen of overnachten, zeiden ze wel eens: eigenlijk hebben wij toch wel een wat raar huis", lacht Tom. "De verdieping is voor de kinderen; daar komen wij maar ook de eventuele gasten eigenlijk niet. Het is er niet zo groot, maar door de uitgedachte indeling hebben ze er wel hun eigen ruimte om te slapen, te studeren of zich te ontspannen."