Mia Sneppe, postbode van beroep, woont in de Kolenbrandersstraat, op slechts enkele honderden meters van Brigitte Balfoort, bij wie we vorige week mochten binnenkijken. Het kleine straatje ligt in de schaduw van het Concertgebouw en loopt tussen de Westmeers en de Oostmeers. Beide woningen zijn echter niet te vergelijken, toch niet aan de binnenkant.
...

Mia Sneppe, postbode van beroep, woont in de Kolenbrandersstraat, op slechts enkele honderden meters van Brigitte Balfoort, bij wie we vorige week mochten binnenkijken. Het kleine straatje ligt in de schaduw van het Concertgebouw en loopt tussen de Westmeers en de Oostmeers. Beide woningen zijn echter niet te vergelijken, toch niet aan de binnenkant. Mia bewoont een rijhuisje waarvan je er op het eerste zicht heel wat vindt in Brugge. Als we echter via de hal de woonkamer binnenstappen, zien we al vlug dat dit hélemaal geen woning is van dertien in een dozijn. De woonkamer en de open keuken zijn, zonder veel overdrijven, eigenlijk één grote expositie van allerlei curiosa, door Mia de voorbije decennia verzameld op rommelmarkten in binnen- én buitenland. "Ik heb inderdaad een voorliefde voor oude voorwerpen - voornamelijk uit hout en metaal maar ook uit 'oud plastic' - omdat het me fascineert dat mensen van heel lang geleden die in handen hebben gehad. Het verhaal erachter intrigeert me." Het verhaal van Mia begint in 1962. Ze groeide op in een erg katholiek gezin in Vivenkapelle, het dorpje tussen Sint-Kruis en Moerkerke. "Ik was de jongste in een gezin van vier en ben wel een tijdje op zoek geweest naar mezelf. Tegen mijn 20ste heb ik het dan bekend gemaakt in mijn familie: ik hield meer van meisjes dan van jongens. Binnen een katholieke familie was dat helemaal geen evidente ontboezeming", herinnert Mia zich. "Vooral mijn moeder had het enorm moeilijk mee. In die tijd, eind jaren '70 ongeveer, was dat ook helemaal nog niet zo evident als vandaag... En al helemaal niet 'op de boerenbuiten'. Ik voelde dat ik in die omgeving mezelf niet kon zijn en op mijn 20ste ben ik alleen gaan wonen in Brugge. Mijn eerste woning was in de Oude Gentweg; ik heb daar goede herinneringen aan. Wat ik wel merkte was dat het stadsleven helemaal anders is dan het dorpsleven. In Vivenkapelle zwaaide iedereen naar elkaar op straat, maar in de stad zijn de mensen toch meer op zichzelf." Mia woonde vervolgens nog in andere woningen in de stad maar trok later, vanaf 1998, meer naar de rand. "Met mijn toenmalige vriendin, met wie ik tien jaar samen ben geweest, woonde ik een tijdje op een boerderijtje in Loppem en later hebben we ook nog enkele jaren in Oostkamp gewoond", vertelt Mia. "In 2010 ben ik dan terug in Brugge beland. Ik wilde iets écht van mezelf hebben en heb gelukkig deze woning hier in de Kolenbrandersstraat kunnen kopen. Het immokantoor had de woning nog maar net op het internet gezet. Het had zelfs nog geen tijd gehad om een bord van 'Te Koop' uit te zetten. Ik voelde me direct tot het huis aangetrokken omdat ik al vlug zag wat ik ermee wilde doen." Mia had tegen die tijd al heel wat prullaria verzameld, door bezoeken aan allerlei rommelmarktjes, en die gaf ze maar wat graag een plaatsje in haar nieuwe woning. "Sinds ik hier woon is mijn verzamelwoede nog sterk toegenomen. De rommelmarkten in West-Vlaanderen zijn niet meer zo interessant. Ik trek nu meer de rommelmarkten in kleine dorpjes in de provincie Antwerpen, waar mijn vriendin woont", verduidelijkt Mia. "En we gaan ook soms op reis in functie daarvan. Vooral in de voormalige Oostbloklanden, zoals Polen en Hongarije, zijn er veel mooie zaken te vinden. Een item waar ik enorm van hou zijn oude thermometers. Net als oude brillen, viewmasters, dinkey toys (oude miniatuurspeeltjes) en taslampjes. Ik heb ook een metalen fietsnummerplaatje uit het jaar 1935. Vergeet zeker ook mijn grote passie voor de zangeres Patti Smith niet te vermelden! In de keuken verzamel ik dan weer allerlei metalen dozen van onder meer OXO, Maggi en Kwatta. Ook mijn zeven dichtbundels, die ik heb geschreven en in eigen beheer heb uitgegeven tussen 1985 en 2008, krijgen een mooi plaatsje. Bij de foto's van mijn beide overleden ouders staat een oud mechanisch kalendertje. Iedere morgen stel ik de juiste dag in en zeg ik hen goeiendag. Ze hebben veel voor me betekend."